มันจบแล้วใช่รึป่าว?

นี่ใช่ความรักที่เเข้าใจกันจริงๆหรือป่าว? คบกันมาอยู่ด้วยกันมา8เดือนทุกอย่างกำลังจะไปได้ดี...ผมเป็นนักีฬาวอลเลย์บอล แต่ผมก็ตกลงที่จะคบกับเค้า ผมก็ตกลงกับสิ่งที่เค้าขอ คือ ให้หยุดเล่นวอลเล่ย์เพราะเค้ากลัวจะมีคนอื่นและเสียดายเวลาที่จะอยู่ด้วยกันในช่วงที่ผมไปเล่นวอลเล่ย์ จนอยู่ได้กันประมาน3เดือน ผมก็เริ่มมีความรู้สึกว่าเค้าต่างจากคนอื่น และระยะเวลา3เดือนแทบจะทะเลาะกัน3วันดี4วันไข้ก็ว่าได้ เค้าระแวงว่าผมมีคนอื่น แม้แต่เรื่องเงินเค้าคิดว่าผมจะแอบเอาเงินไปซ่อนเก็บไว้เป็นส่วนตัว จนในที่สุดผมก็ถามกับเค้าว่า เค้าเป็นไบโพล่าหรือป่าว จนเค้ายอมรับว่าเค้าเป็น ผมก็ตกลงจะดูแลเค้า และพาเค้ารักษา จนการทะเลาะก็บรรเทาลง อยู่กันแบบมีความสุขอีกครั้ง ส่วนใหญ่การทะเลาะผมกับเค้าไม่ใช่เป็นเรื่องมือที่สามหรือการคบซ้อน มาจากการไม่เข้าใจมากกว่า เช่น ผมกลับบ้านเลท เค้าก็คิดว่าผมแวะที่ไหน ทุกครั้งที่ผมมาทำงานผมรายงานตลอดว่าไปไหนมาไหน กินข้าวก็บอก ไปส่งของก็บอก กลับบ้านผมก็บอก บางครั้งผมก็อึดอัด ถ้าเป็นผมดูคุณก็ต้องอึดอัด คบกันไปสักพักผมเหมือนมีคนอยู่ในตัวผมสองคน อีกคนบอกให้เลิกไปซะ อีกคนบอกให้อยู่ดูแลเค้าเพราะเค้าไม่เหมือนคนอื่น แต่สุดท้ายผมก็เอาชนะคนที่บอกให้เลิกให้ผมอยู่ต่อกับเค้าจนถึง8เดือน จนผมเองแหละที่ขอเค้ากลับไปเล่นวอลเล่ย์ เมื่อวานผมมาทำงาน เลิกงานหกโมง ผมก็ไม่กลับบ้านไปส่งของกลับสองทุ่มครึ่งผมก็ไปเล่นวอลเล่ย์กับเพื่อนต่อกลับสี่ทุ่มกว่าๆ เค้าก็แอบมาซ่องที่สนามเค้าบอกผมว่า ดีใจสิน่ะที่ได้เห็นคนนุ้นคนนี้ ผช นุ้น ผช นี้ (ผมเป็นเกย์น่ะครับ) จนถึงเที่ยงคืนเค้าก็ออกไปจากบ้านไป แต่โพสเฟสว่าหาร้านเหล้านั่งฟินๆ จนถึงเช้า11โมงเค้าก็ยังไม่กลับบ้าน ผมโทรหาเพราะผมยังแคร์ ผมรู้ว่าผมผิดที่ผมทำแบบนั้นเมื่อคืน ผมส่งข้อความไปโทด สุดท้ายเค้ารับสายแต่ถามว่ายังจะเอาอะไรจากตัวเค้าอีกแล้ววางสายไป ผมก็ส่งข้อความไปว่าผมทำดีที่สุดแล้ว ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ผมก็ขอให้โชคดี และดูแลตัวเองด้วย เอาจริงผมอยากอยู่ดูแลเค้าเพราะอยากทำให้เค้าหายจากป่วยเป็นไบโพล่า แต่ผมทดสอบใบประเมินไบโพล่าจนผมเสี่ยงจะเป็นด้วย มันยากที่ต้องสู้กับอารมณ์ตัวเองเวลาคิดมากให้กลับมาเป็นอารมณ์แบบคนปกติ ผมยังแคร์ ยังเป็นห่วง แล้วจากที่ผมไปเล่นวอลเล่ย์เมื่อวานก็ได้รุ้เล่นไม่รอดแล้วจริง ผมก็บอกกับเค้าน่ะว่าจะไม่เล่นแล้ว แต่ทุกอย่างมันก็สายไปตั้งแต่เค้าออกไปจากบ้านเมื่อคืน มีแต่ทำใจแล้วก็ทำใจ