หน้าที่ของเราคือการให้คุณค่าตัวเอง ไม่ใช่รู้สึกไร้ค่าเวลาที่เขาไม่เห็นค่า

ฉันเคยรู้สึกเหงาสุดๆ กับการต้องอยู่คนเดียว
บางทีแค่ต้องไปไหนมาไหนคนเดียว หรือต้องอยู่คนเดียว ก็รู้สึกเหงาจนอยากร้องไห้...

จนวันหนึ่งได้ลองกลับมาถามตัวเอง
ความจริงที่ฉันรู้สึกทุกข์อยู่แบบนี้
มันเกิดขึ้นเพราะคนอื่นไม่สนใจ
หรือเพราะฉันไม่รักตัวเองมากพอกันแน่?

และฉันก็ได้คำตอบว่า....
ความทุกข์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น
เป็นเพราะฉันเอาคุณค่าของฉัน
ไปผูกอยู่กับคนอื่นมากเกินไป
พอเขาไม่มีเวลาหันมาดูแลใส่ใจ ฉันเลยรู้สึกไม่มีค่า
ทั้งที่ความจริงแล้ว หน้าที่ให้คุณค่าแก่ตัวเอง
มันควรเป็นหน้าที่ของฉัน ไม่ใช่คนอื่นที่ไหนเลย

ความรักที่จะไปได้ตลอดรอดฝั่ง
คนสองคนควรจะอยู่ด้วยกัน
ด้วยความรู้สึกว่า "อยากอยู่"
มากกว่าถูกอีกฝ่ายใช้น้ำตาหรือเหตุผลมากมาย
มาบังคับให้ต้อง "ทนอยู่" อย่างเสียไม่ได้

มันคงไม่ดีแน่...
หากเขาต้องพยายามมาอยู่กับเรา
เพราะโดนเราบีบบังคับให้ต้องใส่ใจ
ต้องคอยคิดกังวลว่า เราจะน้อยใจเขาเมื่อไหร่
เพียงเพราะเราไม่ยอมดูแลตัวเอง

แทนที่จะมัวทุกข์ใจกับการที่เค้าไม่สนใจ
แล้วฝืนให้เค้าต้องมาอยู่กับเราด้วยความรู้สึกแย่ๆ
ลองหันกลับมาดูแลหัวใจที่ช่างอ่อนไหวของเรา
และทำตัวเองให้มีความสุขให้ได้
แม้ในวันที่ต้องอยู่ลำพังน่าจะดีกว่า

ถ้าเขารู้สึกว่า
การได้อยู่กับเราทำให้เขามีความสุข
เขาก็อาจจะอยากหาเวลา
มาอยู่กับเรามากขึ้นกว่าเดิม
โดยที่เราไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคนงี่เง่าน่ารำคาญ และเป็นคนเรียกร้องที่จะได้อยู่ข้างเขาทุกเวลา

เปลี่ยนจากคิดถึงเขาทุกลมหายใจเข้าออก
เป็นอดทนลองทนเหงาดูบ้าง พยายามหาสิ่งอื่นที่จะทำให้เรามีความสุขได้เองดูบ้าง
เผื่อวันที่เขาไม่อยากอยู่ข้างๆเราอีกต่อไป
เราจะได้พอมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้บ้าง.....