คือผมมีเหตุผลหลาย ๆ อย่างที่ชอบอยู่คนเดียว ถ้าเหตุผลที่ผมเล่าไม่เหมาะสม หรือหยาบคาย ผมกราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ
หลัก ๆ ที่ผมชอบอยู่คนเดียว ผมมักจะมีภารกิจประจำวันหลาย ๆ อย่างที่ต้องทำให้ลุล่วง และผมมักจะชอบดูสถานการณ์และคำนวนเวลาไปด้วย เพื่อให้ภารกิจต่าง ๆ ของผมสำเร็จ แต่ในที่ทำงานผมก็มีกลุ่มเพื่อนนะครับ ผมก็มีสังคมของผม ก็คุยเล่น ร่วมงานได้เป็นปกติ แต่ถ้าเวลาที่รวม ๆ กันไปกินข้าว หรือไปเดินตลาด ซื้อของอะไรแบบนี้ ผมจะมีกฎของตัวเองอยู่คือ ถ้าอยู่กันเป็นกลุ่มผมจะยอมรับในเสียงส่วนใหญ่ ซึ่งนั่นจะทำให้ผมควบคุมสถานการณ์ไม่ค่อยได้เลย โดยเฉพาะถ้าต้องรวม ๆ กันนั่งรถเพื่อนไป ซึ่งผมจะเกรงใจเพื่อน อาศัยมากับเขา เขาขับรถให้ ยังไปเร่งเขาอีก อันนี้ผมว่าไม่ค่อยเหมาะ ถ้าผมขี่มอเตอร์ไซตามไป ไม่เป็นปัญหาขอปลีกตัวไปทำธุระได้ แต่บางสถานการณ์ก็ไม่ได้คาดคิดว่ามันจะเลยเถิด ผมก็จะเริ่มหงุดหงิดแล้ว โดยเฉพาะเพื่อนบางคน เดินดูของนู่นนี่นั่น ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หรือกลับกันเลย มันกระทบความรู้สึกของผม เหมือนโดนกินเวลาส่วนตัวของผมไปเลย เพื่อน ๆ ก็อาจคิดว่า ก็ไม่ต้องไปกับเขาก็จบ ถูกครับ อันนั้นใช่ ถ้าผมมีเหตุผลสมควรก็แจ้งเพื่อนไป ผมก็ไม่ต้องไป ผมก็เอาเวลาไปทำภารกิจของผมได้เลย หรืออีกเหตุการณ์นึง พี่ที่ทำงาน ผม และเพื่อนรวม 5 คน ไปกินอาหารอีสานกันที่ร้านแห่งหนึ่ง รวม ๆ กันไปกับรถเพื่อน ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าพี่เขาเอาเหล้ามาด้วย ผมสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วว่าจะยาว ผมคิดว่าคงแค่กินข้าวเที่ยง และกลับมาทำงานตอนบ่ายโมงตรง เพื่อที่ผมจะได้เคลียร์งานต่อ แต่พี่เขากลับเปิดเหล้ากินและขอให้น้อง ๆ อยู่กับแกต่อ อยู่กันจนถึงเกือบจะบ่ายสาม ภารกิจของผม ผมต้องรับลูกที่โรงเรียนตอนไม่เกิน บ่ายสามโมงครึ่ง แทนที่ผมจะได้เคลียร์งาน และเตรียมตัวเดินทางไปรับลูกต้องมานั่งดูคนกินเหล้า เพื่ออออออ ผมไม่ได้มีเจตนาว่ากระทบเพื่อน ๆ ที่นัดกันสังสรรค์กินเหล้าว่าไม่ดีนะครับ มันเป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวผม ผมไม่ค่อยชอบแบบนี้เลย หรืออีกเหตุการณ์ผมไม่ค่อยสบายเป็นไข้หวัด ไอแค่ก ๆ ผมตั้งใจว่าจะกินข้าวที่โรงอาหารที่ทำงาน เพราะสะดวกใกล้ กินเสร็จจะได้กินยา และงีบซักพัก และตื่นมาทำงานต่อตอนบ่ายโมงตรง กลายเป็นผมต้องรวม ๆ ไปกินข้าวกับเขา กินเสร็จก็สั่งไอศกรีมมากินต่ออีก นานมากกกกกก ผมนี่รู้สึกอัดอัด หงุดหงิดเลย ถ้าผมอยู่คนเดียว ผมก็จะคำนวณและวางแผนว่าเวลาไหนทำอะไร เสร็จแล้วทำอะไรต่อ เพราะผมมั่งจะไม่สบายใจเลย ถ้าผมไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จ มันเสียหลายต่อ ถ้าภารกิจของผมเสร็จ ผมก็จะมีเวลาว่างทำอะไรต่อมิอะไรได้อีกหลายอย่าง บางครั้งเพื่อน ๆ เขาก็เคยชวนผมไปกินสังสรรค์กันตอนค่ำ ๆ เพราะเพื่อนผมที่อยู่หน่วยต่างจังหวัดมาอบรมที่กรุงเทพเลยจะนัดเจอกัน ส่วนใหญ่เพื่อนที่ไปกัน เขาก็มีแค่แฟน หรือบางคนก็โสด บางคู่ชอบเที่ยวทั้งคู่ไปไหนไปกัน ส่วนตัวผม ภารกิจตอนเย็นจนถึงดึกคือ รับลูก 4 โมง อยู่กับลูกและทำงานบ้านจนกระทั่งแฟนผมกลับมาจากทำงานก็ประมาณทุ่มนึง แฟนก็ช่วยดูลูกต่อ วันรุ่งขึ้นต้องตื่น 6 โมง เพื่อปลุกลูกอาบน้ำแปรงฟันเตรียมไปส่งโรงเรียน ส่งเสร็จก็ขี่มอเตอร์ไซไปทำงานต่อเป็นอย่างนี้ทุก ๆ วัน ผมก็เลยไม่ค่อยอยากไป ไม่สิ ไม่อยากไปเลย ถ้าไปผมก็ต้องทิ้งภาระให้แฟนผม ผมกลับดึก เดี๋ยวผมก็ตื่นเช้าไม่ไหวอีก อีกอย่างผมไม่ค่อยชอบไปเที่ยวกินเหล้าด้วย สำหรับผมผมว่ามันค่อนข้างสิ้นเปลือง อย่างน้อย ๆ คงหมดหลายร้อยอยู่ หรืออาจถึงหลักพัน ขออนุญาตครับ เงิน 1000 บาท สำหรับตัวผม ผมอยู่ได้เกือบ 1 สัปดาห์เลยครับ
ที่ผมอยู่คนเดียวผมทำอะไรได้หลาย ๆ อย่าง หรือวันเสาร์อาทิตย์ที่ผมหยุด ผมก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ผมจะชอบนั่งทำงานที่บ้าน ผมทำเว็บไซต์หารายได้เสริมครับ มันเป็นอาชีพเสริมที่ดี คือ ผมสามารถนั่งทำงานที่บ้านได้ รายได้ก็มี วันหยุดผมเลยสามารถทำงานเสริม และทำงานบ้าน ซักผ้า รีดผ้า ล้างจาน ถูบ้าน เย็นก็พับผ้าเก็บได้ จะมีออกไปซื้อของบ้างบางครั้ง ไปคนเดียวเดินคนเดียว อยากดูนั่นนี่ก็เดินไปเลย ไม่ต้องรอกัน ไม่ต้องลีลา พุ่งไปในที่ที่ผมต้องการได้เลย เพื่อน ๆ ผมมันก็คงสังเกตผม เพราะในไลน์กลุ่มผมก็คุยแต่ถ้าเริ่มนัดกันปาร์ตี้กลางคืน ผมก็จะอ่านอย่างเดียวไม่ตอบ พวกมันก็ไม่ว่าอะไร อีกอย่างผมมีเพื่อนไม่ค่อยเยอะด้วยครับ แต่ผมไม่เดือดร้อนหรอกครับ เพราะผมก็ไม่ค่อยไปไหนอยู่แล้ว ผมชอบอยู่บ้าน แค่อยู่กับพ่อแม่ อยู่กับแฟน กับครอบครัว ผมก็สบาย ๆ แล้ว
แต่มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ทุก ๆ คน ต้องเข้าสังคม ผมเลยอยากถามว่าผมแปลกไหมครับ หรือนิสัยประหลาดชอบแปลกแยกไม่เรียนรู้ที่จะสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น มาคุยกันครับเพื่อน ๆ
สุดท้ายผมไม่ได้มีเจตนาที่จะว่ากระทบใครนะครับ ถ้าความคิดเห็นบางอย่างไม่เหมาะสม ผมกราบขออภัยอีกครั้งครับ
มีใครชอบอยู่คนเดียวบ้างไหมครับ และเพราะอะไร ผมเองมักชอบอยู่คนเดียวแปลกไหมครับ
หลัก ๆ ที่ผมชอบอยู่คนเดียว ผมมักจะมีภารกิจประจำวันหลาย ๆ อย่างที่ต้องทำให้ลุล่วง และผมมักจะชอบดูสถานการณ์และคำนวนเวลาไปด้วย เพื่อให้ภารกิจต่าง ๆ ของผมสำเร็จ แต่ในที่ทำงานผมก็มีกลุ่มเพื่อนนะครับ ผมก็มีสังคมของผม ก็คุยเล่น ร่วมงานได้เป็นปกติ แต่ถ้าเวลาที่รวม ๆ กันไปกินข้าว หรือไปเดินตลาด ซื้อของอะไรแบบนี้ ผมจะมีกฎของตัวเองอยู่คือ ถ้าอยู่กันเป็นกลุ่มผมจะยอมรับในเสียงส่วนใหญ่ ซึ่งนั่นจะทำให้ผมควบคุมสถานการณ์ไม่ค่อยได้เลย โดยเฉพาะถ้าต้องรวม ๆ กันนั่งรถเพื่อนไป ซึ่งผมจะเกรงใจเพื่อน อาศัยมากับเขา เขาขับรถให้ ยังไปเร่งเขาอีก อันนี้ผมว่าไม่ค่อยเหมาะ ถ้าผมขี่มอเตอร์ไซตามไป ไม่เป็นปัญหาขอปลีกตัวไปทำธุระได้ แต่บางสถานการณ์ก็ไม่ได้คาดคิดว่ามันจะเลยเถิด ผมก็จะเริ่มหงุดหงิดแล้ว โดยเฉพาะเพื่อนบางคน เดินดูของนู่นนี่นั่น ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หรือกลับกันเลย มันกระทบความรู้สึกของผม เหมือนโดนกินเวลาส่วนตัวของผมไปเลย เพื่อน ๆ ก็อาจคิดว่า ก็ไม่ต้องไปกับเขาก็จบ ถูกครับ อันนั้นใช่ ถ้าผมมีเหตุผลสมควรก็แจ้งเพื่อนไป ผมก็ไม่ต้องไป ผมก็เอาเวลาไปทำภารกิจของผมได้เลย หรืออีกเหตุการณ์นึง พี่ที่ทำงาน ผม และเพื่อนรวม 5 คน ไปกินอาหารอีสานกันที่ร้านแห่งหนึ่ง รวม ๆ กันไปกับรถเพื่อน ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าพี่เขาเอาเหล้ามาด้วย ผมสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วว่าจะยาว ผมคิดว่าคงแค่กินข้าวเที่ยง และกลับมาทำงานตอนบ่ายโมงตรง เพื่อที่ผมจะได้เคลียร์งานต่อ แต่พี่เขากลับเปิดเหล้ากินและขอให้น้อง ๆ อยู่กับแกต่อ อยู่กันจนถึงเกือบจะบ่ายสาม ภารกิจของผม ผมต้องรับลูกที่โรงเรียนตอนไม่เกิน บ่ายสามโมงครึ่ง แทนที่ผมจะได้เคลียร์งาน และเตรียมตัวเดินทางไปรับลูกต้องมานั่งดูคนกินเหล้า เพื่ออออออ ผมไม่ได้มีเจตนาว่ากระทบเพื่อน ๆ ที่นัดกันสังสรรค์กินเหล้าว่าไม่ดีนะครับ มันเป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวผม ผมไม่ค่อยชอบแบบนี้เลย หรืออีกเหตุการณ์ผมไม่ค่อยสบายเป็นไข้หวัด ไอแค่ก ๆ ผมตั้งใจว่าจะกินข้าวที่โรงอาหารที่ทำงาน เพราะสะดวกใกล้ กินเสร็จจะได้กินยา และงีบซักพัก และตื่นมาทำงานต่อตอนบ่ายโมงตรง กลายเป็นผมต้องรวม ๆ ไปกินข้าวกับเขา กินเสร็จก็สั่งไอศกรีมมากินต่ออีก นานมากกกกกก ผมนี่รู้สึกอัดอัด หงุดหงิดเลย ถ้าผมอยู่คนเดียว ผมก็จะคำนวณและวางแผนว่าเวลาไหนทำอะไร เสร็จแล้วทำอะไรต่อ เพราะผมมั่งจะไม่สบายใจเลย ถ้าผมไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จ มันเสียหลายต่อ ถ้าภารกิจของผมเสร็จ ผมก็จะมีเวลาว่างทำอะไรต่อมิอะไรได้อีกหลายอย่าง บางครั้งเพื่อน ๆ เขาก็เคยชวนผมไปกินสังสรรค์กันตอนค่ำ ๆ เพราะเพื่อนผมที่อยู่หน่วยต่างจังหวัดมาอบรมที่กรุงเทพเลยจะนัดเจอกัน ส่วนใหญ่เพื่อนที่ไปกัน เขาก็มีแค่แฟน หรือบางคนก็โสด บางคู่ชอบเที่ยวทั้งคู่ไปไหนไปกัน ส่วนตัวผม ภารกิจตอนเย็นจนถึงดึกคือ รับลูก 4 โมง อยู่กับลูกและทำงานบ้านจนกระทั่งแฟนผมกลับมาจากทำงานก็ประมาณทุ่มนึง แฟนก็ช่วยดูลูกต่อ วันรุ่งขึ้นต้องตื่น 6 โมง เพื่อปลุกลูกอาบน้ำแปรงฟันเตรียมไปส่งโรงเรียน ส่งเสร็จก็ขี่มอเตอร์ไซไปทำงานต่อเป็นอย่างนี้ทุก ๆ วัน ผมก็เลยไม่ค่อยอยากไป ไม่สิ ไม่อยากไปเลย ถ้าไปผมก็ต้องทิ้งภาระให้แฟนผม ผมกลับดึก เดี๋ยวผมก็ตื่นเช้าไม่ไหวอีก อีกอย่างผมไม่ค่อยชอบไปเที่ยวกินเหล้าด้วย สำหรับผมผมว่ามันค่อนข้างสิ้นเปลือง อย่างน้อย ๆ คงหมดหลายร้อยอยู่ หรืออาจถึงหลักพัน ขออนุญาตครับ เงิน 1000 บาท สำหรับตัวผม ผมอยู่ได้เกือบ 1 สัปดาห์เลยครับ
ที่ผมอยู่คนเดียวผมทำอะไรได้หลาย ๆ อย่าง หรือวันเสาร์อาทิตย์ที่ผมหยุด ผมก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน ผมจะชอบนั่งทำงานที่บ้าน ผมทำเว็บไซต์หารายได้เสริมครับ มันเป็นอาชีพเสริมที่ดี คือ ผมสามารถนั่งทำงานที่บ้านได้ รายได้ก็มี วันหยุดผมเลยสามารถทำงานเสริม และทำงานบ้าน ซักผ้า รีดผ้า ล้างจาน ถูบ้าน เย็นก็พับผ้าเก็บได้ จะมีออกไปซื้อของบ้างบางครั้ง ไปคนเดียวเดินคนเดียว อยากดูนั่นนี่ก็เดินไปเลย ไม่ต้องรอกัน ไม่ต้องลีลา พุ่งไปในที่ที่ผมต้องการได้เลย เพื่อน ๆ ผมมันก็คงสังเกตผม เพราะในไลน์กลุ่มผมก็คุยแต่ถ้าเริ่มนัดกันปาร์ตี้กลางคืน ผมก็จะอ่านอย่างเดียวไม่ตอบ พวกมันก็ไม่ว่าอะไร อีกอย่างผมมีเพื่อนไม่ค่อยเยอะด้วยครับ แต่ผมไม่เดือดร้อนหรอกครับ เพราะผมก็ไม่ค่อยไปไหนอยู่แล้ว ผมชอบอยู่บ้าน แค่อยู่กับพ่อแม่ อยู่กับแฟน กับครอบครัว ผมก็สบาย ๆ แล้ว
แต่มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ทุก ๆ คน ต้องเข้าสังคม ผมเลยอยากถามว่าผมแปลกไหมครับ หรือนิสัยประหลาดชอบแปลกแยกไม่เรียนรู้ที่จะสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น มาคุยกันครับเพื่อน ๆ
สุดท้ายผมไม่ได้มีเจตนาที่จะว่ากระทบใครนะครับ ถ้าความคิดเห็นบางอย่างไม่เหมาะสม ผมกราบขออภัยอีกครั้งครับ