เราอยากระบายค่ะ หรือถ้าใครมีแนวคิดดีๆแบ่งปันเรามาก็ได้ค่ะ เราอายุ 30 เท่ากันกับสามี อยู่ด้วยกันมาปีนี้ปีที่ 8 แล้ว มีลูกสาววัยน่ารัก 4ขวบหนึ่งคน สามีทำงานประจำรายได้หลักมาจากเค้า คือเค้าเป็นคนจ่ายทุกอย่างเกี่ยวกับของลูก เค้าค่อนข้างรับผิดชอบงานได้ดี แต่นอกนั้นอย่าหวังว่าเค้าจะช่วยเหลืออะไรเรา แม้แต่อาบน้ำให้ลูกยังไม่คิดช่วยทำ เราก็ทำงานนะคะ หยุดเสาร์-อาทิตย์ ชิวิตประจำวันของเราคือ ตื่น ตี5.30น. อาบน้ำ พอเสร็จแล้วก็ปลุกลูกมาอาบน้ำและแต่งตัวป้อนข้าว ต้องรีบทำทุกอย่างให้เสร็จและต้องนั่งรถเมล์ไปส่งลูกก่อนเวลา 6.45 ถ้าออกหลังจากนั้น เราจะไปถึงที่ทำงานสาย และพอเลิกงานถึงบ้านประมาณ 6โมงเย็น ต้องกลับมาเก็บกวาดห้อง หาข้าวให้ลูกกิน อาบน้ำให้ลูก กวาดถู บ้านอาทิตย์ละ 2-3 วันและเล่นกับลูก่อนนอน ส่วนเค้านะหรอ งานเข้า 9โมง แต่เค้าตื่น 8.30 กลับถึงบ้านไม่เป็นเวลา แต่ทุกครั้งที่กลับมาพอกินข้าวเสร็จ ก็วางจานและทุกอย่างไว้ที่เดิม และก็เล่นเกมส์ เล่นจริงจังแล่นแบบไม่สนใจลูก เมีย เล่นจนถึง ตี3 ยังมี เค้าติดเกมส์แบบนี้มาจะ 2 ปีแล้ว พอเราปลุกให้ตื่นมาช่วยทำอะไรให้ลูกบ้างก็บอกว่าปวดหัว ลุกไม่ไหว เป็นแบบนี้บ่อยครั้ง จนเราเองที่เป็นฝ่ายไม่ปลุก ไม่ถาม บางทีเราอยากมีอารมณ์แบบ ครอบครัว พ่อแม่ลูกเล่นกันบ้าง แต่เค้าไม่เคยสนใจตรงนี้เลย พูดคุยกันบ่อยครั้งมากๆ แต่ก็ไม่ดีขึ้น ที่อยู่ทุกวันนี้เพราะเค้าเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายของลูกทั้งหมด บางทีทะเลาะกันก็ไม่เคยยอมรับความผิดของตัวเอง โมโหร้าย เคยทำร้ายร่างกายเรา  เค้าไม่เคยเป็นสามีและพ่อที่ดีเลย เราควรมองหรือหาวิธีคิดแบบไหนดีคะ เพื่อที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแบบไม่ทุกข์  ขอบคุณล่วงหน้านะคะ