สวัสดีค่ะ
มีใครเป็นบ้างไหมคะ ตามหัวข้อกระทู้เลย
เราก็เป็นคนหนึ่งค่ะที่ตอนเรียนมัธยมค่อนข้างดื้อ ชอบเที่ยว เอาแต่ใจ แต่พอตอนนี้เข้ามหาลัยแล้ว โตขึ้นมาอีกนิด ก็เริ่มจะเข้าใจว่าสิ่งที่พ่อแม่บ่นก็คือเขาเป็นห่วง แต่เราก็ไม่สามารถปรึกษากับพ่อแม่ได้ทุกเรื่องอยู่ดีค่ะ ซึ่งบางทีเราก็อยากปรึกษาเขา อยากให้เขารับฟังและให้คำปรึกษาเราได้แบบเพื่อนคนหนึ่ง แต่วัยรุ่นมันก็มีเรื่องที่จะคิดอยู่ไม่กี่เรื่องหรอกใช่ไหมคะ ยิ่งถ้าพวกเป็นเรื่องความรัก จิปาถะเรื่อยเปื่อยนี่นอกจากจะไม่ได้คำปรึกษาแล้วเผลอๆยังจบด้วยการทะเลาะกันอีก
เราไม่ใช่เด็กที่ดี แต่ก็คิดว่าตัวเองไม่ได้เลวร้ายอะไรนะ เรารู้สึกว่าชีวิตวัยรุ่นมีก็ต้องใช้ แค่เรารู้จักระวังและรู้ลิมิตของตัวเองก็พอ แต่บางทีพ่อแม่ก็ไม่เข้าใจ เพราะเขาจะชอบกังวลจากการดูข่าวต่างๆ หรือเอาไปเทียบจากประสบการณ์ในอดีตของพวกเขา แล้วด้วยความที่ตัวเราค่อนข้างลุยๆ ชอบเที่ยวชอบผจญภัย แต่ด้วยที่บ้านเป็นคนที่ขี้เป็นห่วงมากๆ หลายครั้งเราก็จะใช้วิธีการบอกเขาแบบไม่ทั้งหมดค่ะ ซึ่งเราก็รู้ว่ามันไม่ดี แต่ถ้าทำให้พ่อแม่เราสบายใจ ไม่เป็นห่วง เราก็ว่าน่าจะดีกว่า แต่เราก็เริ่มเบื่อที่จะทำวิธีนี้แล้วค่ะ เราอยากบอกเขาตรงๆ เราไปไหน ทำอะไร กับเขา แต่เขายังไม่เปิดรับเท่าที่เราหวังว่าเขาจะเข้าใจ
ตอนนี้เราอยู่ปี 4 แล้วค่ะ กำลังจะจบแล้ว ต้องทำโปรเจคจบของตัวเอง ซึ่งมันก็เป็นงานหินมากๆ เราเลือกที่จะทำเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว ความต่างระหว่างระหว่างของพ่อแม่ลูก แนวๆนี้ค่ะ เราจึงอยากจะขอความร่วมมือจากลูกๆที่มีปัญหาคล้ายๆเรา ช่วยเล่าประสบกาณ์ของตัวเองกับพ่อแม่ให้เราเก็บเป็นข้อมูลในการทำโปรเจคจบของเราที
ซึ่งเราต้องชี้ให้เห็นว่าเรื่องนี้มันเป็นปัญหาในสังคมเราจริงๆ ถ้าใครสะดวกแบบลงรายละเอียดลึกจริงๆ และคาดหวังอยากจะให้พ่อแม่เข้าใจตัวเองแบบเรา สามารถหลังไมค์มาได้เลยนะคะ แต่ถ้าใครสะดวกแค่อยากจะแชร์ แค่คอมเม้นท์แบ่งปันกันเราก็ดีใจแล้วค่า
ขอบคุณล่วงหน้าทุกคนเลยนะคะ
ใครเป็นบ้าง? ที่รู้สึกว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจหรือไม่พยายามจะเข้าใจเรา ทั้งๆที่เราปรับตัวให้แทบจะทุกอย่างแล้ว
มีใครเป็นบ้างไหมคะ ตามหัวข้อกระทู้เลย
เราก็เป็นคนหนึ่งค่ะที่ตอนเรียนมัธยมค่อนข้างดื้อ ชอบเที่ยว เอาแต่ใจ แต่พอตอนนี้เข้ามหาลัยแล้ว โตขึ้นมาอีกนิด ก็เริ่มจะเข้าใจว่าสิ่งที่พ่อแม่บ่นก็คือเขาเป็นห่วง แต่เราก็ไม่สามารถปรึกษากับพ่อแม่ได้ทุกเรื่องอยู่ดีค่ะ ซึ่งบางทีเราก็อยากปรึกษาเขา อยากให้เขารับฟังและให้คำปรึกษาเราได้แบบเพื่อนคนหนึ่ง แต่วัยรุ่นมันก็มีเรื่องที่จะคิดอยู่ไม่กี่เรื่องหรอกใช่ไหมคะ ยิ่งถ้าพวกเป็นเรื่องความรัก จิปาถะเรื่อยเปื่อยนี่นอกจากจะไม่ได้คำปรึกษาแล้วเผลอๆยังจบด้วยการทะเลาะกันอีก
เราไม่ใช่เด็กที่ดี แต่ก็คิดว่าตัวเองไม่ได้เลวร้ายอะไรนะ เรารู้สึกว่าชีวิตวัยรุ่นมีก็ต้องใช้ แค่เรารู้จักระวังและรู้ลิมิตของตัวเองก็พอ แต่บางทีพ่อแม่ก็ไม่เข้าใจ เพราะเขาจะชอบกังวลจากการดูข่าวต่างๆ หรือเอาไปเทียบจากประสบการณ์ในอดีตของพวกเขา แล้วด้วยความที่ตัวเราค่อนข้างลุยๆ ชอบเที่ยวชอบผจญภัย แต่ด้วยที่บ้านเป็นคนที่ขี้เป็นห่วงมากๆ หลายครั้งเราก็จะใช้วิธีการบอกเขาแบบไม่ทั้งหมดค่ะ ซึ่งเราก็รู้ว่ามันไม่ดี แต่ถ้าทำให้พ่อแม่เราสบายใจ ไม่เป็นห่วง เราก็ว่าน่าจะดีกว่า แต่เราก็เริ่มเบื่อที่จะทำวิธีนี้แล้วค่ะ เราอยากบอกเขาตรงๆ เราไปไหน ทำอะไร กับเขา แต่เขายังไม่เปิดรับเท่าที่เราหวังว่าเขาจะเข้าใจ
ตอนนี้เราอยู่ปี 4 แล้วค่ะ กำลังจะจบแล้ว ต้องทำโปรเจคจบของตัวเอง ซึ่งมันก็เป็นงานหินมากๆ เราเลือกที่จะทำเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว ความต่างระหว่างระหว่างของพ่อแม่ลูก แนวๆนี้ค่ะ เราจึงอยากจะขอความร่วมมือจากลูกๆที่มีปัญหาคล้ายๆเรา ช่วยเล่าประสบกาณ์ของตัวเองกับพ่อแม่ให้เราเก็บเป็นข้อมูลในการทำโปรเจคจบของเราที
ซึ่งเราต้องชี้ให้เห็นว่าเรื่องนี้มันเป็นปัญหาในสังคมเราจริงๆ ถ้าใครสะดวกแบบลงรายละเอียดลึกจริงๆ และคาดหวังอยากจะให้พ่อแม่เข้าใจตัวเองแบบเรา สามารถหลังไมค์มาได้เลยนะคะ แต่ถ้าใครสะดวกแค่อยากจะแชร์ แค่คอมเม้นท์แบ่งปันกันเราก็ดีใจแล้วค่า
ขอบคุณล่วงหน้าทุกคนเลยนะคะ