เรามีเรื่องคาใจเรื่องของแฟนเก่า เค้าโทรมาหาเรา ถามสะบายดีมั้ยเป็นไงบ้าง คุยไปคุยมาเราถามถึงเรื่องที่เลิกกัน เค้าบอกว่าพ่อแม่เค้าว่าเราไม่โต ความคิดเด็ก ไม่ค่อยไปดูแลทางบ้านนู้น ทีแรกเราไปอยู่บ้านเค้า2ปีแล้วด้วยที่แฟนเราไปเรียนมหาลัย แล้วเค้าชอบไปเล่นนู้นนี่นั่น เราก็เลยคิดว่าเราเหงาอะไปอยู่บ้านดีกว่า แล้วก็รุสึกว่ามันไม่เหมือนที่บ้านเราไม่มีเค้าเราอยู่ได้ คือยายเค้าจะไม่คุยกับเราเลยต่างคนต่างยุ  ตอนที่อยู่บ้านเค้าเราก็ทำงานบ้านทุกอย่างนะ แต่ก็ไม่เหมือนคนใหม่เค้าบอกแบบนี้ ใจเราอยากไปอยู่บ้านเค้านะแต่ด้วยเรายังเรียนอยู่ใช้เงินพ่อแม่อยู่เค้าไม่ได้ส่งเราเรียน เราอยากช่วยเค้าหาเงินแม่ให้เราไปช่วย ปูที่นอน ทำกับข้าว เราก็เหนื่อยแล้ว แล้วเราต้องขี่รถออกไปหาเค้าที่บ้าน พอไปถึงยายเค้าก็ทำงานบ้านเสร็จแล้ว เราก็รุสึกแย่นะ เราโทษตัวเองมาตลอดคิดตลอดเราดูแลไม่ดีเอง แล้วอีกเรื่องคือพ่อแม่เค้าไม่พอใจเราที่ทางบ้านเราเอาห้องหอไปเป็นห้องเก็บของ "ขอขยายความตรงนี้" เรื่องห้องหอคือว่าตอนนั้นเราแต่งงานกระทันหันแล้วพ่อเราก็ทำห้องให้ซึ่งห้องที่ทำมันไม่ได้ถาวร และทำเพราะกลัวว่าวันงานคนอื่นเค้าจะว่าไม่มีห้องหอฝ่ายเราออกเงินเองทุกบาท แล้วที่ครอบครัวเราเอาไปทำเป็นห้องเก็บของก็เพราะห้องมันติดห้องน้ำแล้วน้ำมันชอบซึมแม่เราเลยบอกว่าไม่ค่อยได้มานอนกันอยู่แล้วเอาเป็นห้องเก็บของก่อนเดี๋ยวแม่จะทำให้ใหม่ (บ้านเราเป็นโฮมสเตย์)
แล้วที่เค้ามาเรียกร้องว่าห้องหอก็เอาไปทำเป็นห้องเก็บของ ถ้านอนไม่ได้ก็ปล่อยให้มันว่างเปล่าดีกว่า แต่เราคิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นห้องเปล่าไม่มีประโยชน์แล้วจะทำเป็นห้องทำไม อีกอย่างที่เราคิดคือบ้านไม่ใช่บ้านที่เราสองคนสร้างเราไม่มีสิทเลือกเพราะนั้นเค้าก็ทำให้ ไม่ใช่เงินเราด้วยซ้ำ เราอยากรู้ว่าที่เราคิดอยู่มันถูกมั้ย หรือมันคือความคิดของคนที่ยังไม่โตเหมือนที่เค้าบอก เราก็ยอมรับนะว่าเรายังไม่โตพอ บางเรื่องเราคิดไม่ได้จริงๆ บอกเลยว่าเราเป็นคนที่ถ้าไม่มีคนบอกก็ไม่รู้แบบนี้อะคิดเองไม่ได้ ประมาณนั้น ถ้าเราคิดผิดช่วยแนะนำหน่อยนะ😊