เราเจอกันครั้งแรกเอ่อ...4 ปีที่แล้ว เราค่อนข้างเด็กกันทั้งคู่(ผม17-18 ได้มั้ง)เลยคงถือได้ว่าแค่อารมณ์คบกันน่ารักๆ ผมสามารถนับจำนวนแฟนที่เคยมีด้วยมือข้างเดียวด้วยช้ำผมจีบใครไม่ค่อยเป็น 55 ที่คบๆโดนจีบทั้งนั้น ช่วงนั้นผมทำงานกับญาติต้องเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยมากแล้วแฟนเรียนอยู่ที่กรุงเทพโอกาศที่เราจะได้เจอกันเลยน้อยติดต่อกันได้ทางเดียวคือโทรคุยและแชทเฟส เราคบได้ 4-5 เดือนได้แล้วก้อมาเลิกกัน(จำไม่ค่อยได้ว่าทำไมแต่คงอาการงอแงแบบเด็กๆ55)แล้วเราก้อหายๆกันไป...คงเพราะช่วงนั้นผมยังไม่จริงจังมากเรื่องคบกับใครมากและผมยุ่งๆกับงานผมไม่ได้รู้สึกแย่มากนักที่เราเลิกกัน...ต่อมาสักปีกว่าๆได้ผมทำงานอยู่แถวบ้าน วันหนึ่งมีสายแปลกๆโทรเข้ามา..ใช่แฟนเก่าผมโทรมาแต่เหมือนแค่โทรเล่น(คิดว่า)เราคุยๆกันสักพักใหญ่ถามเรื่องราวว่าได้ทำอะไรกันมาบ้าง...มีความคิดวู้บนึ่งว่าคิดถึงแหะ...แต่ผมก้อไม่ได้แสดงท่าทีมากนักเราคุยกันบ่อยขึ้นจนเริ่มรู้สึกแปลกๆมากขึ้นเรื่อยๆเพราะตอนนั้นเราคุยๆกันแบบ พี่-น้อง ผมอยากกลับไปคบแต่อีกใจก็แบบเอาจริงเหรอ??...หลังจากสงครามในหัวผมจบลงผมขอลองกลับไปคบ..เธอตกลงแล้วเราคบกัน(รอบ2) ผ่านไปหลายเดือน...เหมือเทปม้วนเก่ามาเล่นอีกรอบเราเลิกกัน(รอบ2) แต่ครั้งนี้ผมผิดเอง ผมทำงานแล้วไม่ค่อยจะมีเวลาให้แล้วเธอก็เรียนยุ่งๆ เราแทบไม่มีเวลาให้กัน ผมออกไปดูหนังกับเพื่อน เพื่อนก็เดินคู่มากับแฟน มองดูคนอื่นเค้าก้อมาเป็นคู่ๆกัน เหมือนความคิดมันแวบเข้ามา...ว้าวมีกูคนเดียวเลยนะเนี้ยที่ไม่ได้มากับแฟนผมคิดว่าแฟนจะเป็นไงถ้าเธอมาเจอแบบมั้งล่ะคงเหงาๆน่าดูที่มีคนดูแลเอาใจใส่มันติดอยู่ในหัวผมทั้งวัน คนผิดคือผมที่ไม่ได้สามารถดูแลเธอได้ ผมบอกเลิกแต่ไม่ได้บอกไปว่าทำไมคิดว่าคงดีกว่า...หลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตเหงาๆตามปกติ เกือบปีผ่านไป ผมไม่ได้คุยกับเธอเลยแต่ก็ไม่ได้คบใครเหมือนกัน พอช่วงเมษาผมจับโดนทหารผมตื่นเต้นและกลัว,กังวลเพราะไม่รู้จะเจออะไร วันหนึ่งเธอทักผมมาถามเรื่องทหารที่กำลังจะได้ไป เราคุยกันเรื่องเก่าๆที่ผ่านๆมาชวนกันไปเล่นน้ำที่ข้าวสารเป็นครั้งแรกที่ผมเจอเธอหลังนานมาแล้ว...ค่ำนั้นหลังจากผมเดินไปส่งเธอที่รถ ผมเกิดอาการเดิมที่ผมพยายามห้ามตัวเอง...ผมคิดถึงเธอ(อีกแล้ว) ผมพยายามเลิกคิดเรื่องนี้แต่มันยังค้างในหัวตลอด....เธอทักมาถามเรากลับมาคบกันได้ไหม...เกิดสงครามในหัวผมอีกแล้วแล้วใช่...ผมแพ้..เราคบกันอีกรอบ(รอบ3) ไม่ถึงเดือนผมเดินทางไปค่ายเราผมไม่ได้ลาอะไรมากแค่บอกดูแลตัวเองดีๆและไม่ต้องห่วงมากไม่มีอะไรหรอก ฝึกทหาร3เดือนที่เหมือนจะยาก...ห้ามกับตัวไม่ให้คิดถึงนี้ยากกว่าเยอะ...วันเยี่ยมญาติครั้งแรกผมไม่แน่จะได้เจอเธอไหมเพราะเธอไม่รู้ด้วยช้ำผมไปค่ายไหน ผมได้บอกแต่ครอบครัวในจดหมาย....แต่พอถึงวันนั้นเธอมาหาผม...ผมรู้สึกเหมือนว่าเวลายังหยุดไปสักพักผมเดินตรงไปหา(อยากจะกอดแต่เกรงใจแม่อยู่55)ผมจำไม่ได้ด้วยช้ำว่าได้คุยอะไรกันไหมผมได้แต่มองหน้าเธออยู่...หมดเวลาเยี่ยมผมได้กอดเธอและบอกคำเดิมๆที่เคยบอกดูแลตัวเองดีๆนะแล้วมองเธอเดินจากไป....หลังจากฝึกเสร็จเธอมาหาผมบ้างบางครั้ง ช่วงนั้นเธอสอบและผมมีฝึกเพิ่มเติมอีกสามเดือน ทำเวลาทีจะได้เจอกันน้อยลงไปอีกผมไม่มีเวลาจะคุยด้วยช้ำเราได้แค่บอกฝันดีไปวันๆ ผมเกิดความคิดเดิมขึ้นว่าผมไม่น่ารั้งเธอไว้ถ้ายื้อไว้คนที่จะเจ็บคงเป็นเธอแต่ปล่อยไปคนเจ็บผมแหง่ๆ ผมเลือกทำร้ายตัวเองผมไม่อยากให้ใครเสียโอกาศตัวเองที่ผม ผมบอกเลิกไปพร้อมเหตุผล(รอบ3)...เวลาผ่านไป..ผมไม่ได้ตามข่าวเธอนักรู้แค่ว่าเธอมีคนใหม่...ก็ดีแล้วล่ะ...นั้นคือคำที่ผมบอกตัวเองแต่ลึกๆผมรู้ดีว่าผมรักแค่ไหนผมไม่เคยรู้ตัวว่ารักเธอขนาดนี้คงจริงที่ว่าเราเพิ่งรู้ค่าของที่มีเมื่อเสียไป...ผมใช้ชีวิตอยู่กับความเย็นชาไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วแต่ใช้ชีวิตไปวันๆ หลอกตัวเองว่าเดิมอะไรๆคงดีขึ้นเองเป็นอย่างนี้ทุกวันในช่วงเกือบปีผมเห็นโพสเธอรูปเธอในเฟสตอกย้ำเวลาเก่าที่เคยมีจนผมต้องบล็อกไป....จนวันนี้ผมคิดได้....เราไม่จำเป็นต้องตัดใจนิมองว่ามันเป็นช่วงนี้เวลาที่เรามีความสุขเราสุนกกับมันแค่นั้นและเข้าใจว่าบางทีมันอาจจะเป็นเพราะคำง่ายๆคำหนึ่ง "เพราะเรายังไม่เจอคนที่ใช่" เก็บความสุขนั้นไว้มองไว้มันเป็นประสบการณ์ที่เราผ่านมาให้เราคิดถึงแล้วยิ้มไปกับมัน แล้วสักวัน..มันอาจจะดีขึ้นจริงๆแหละ.....


อันนี้เจอใน 9gag อ่านแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะ