บ่อยๆครั้งที่นั่งดูบอลไทย ไม่ว่าไทยลีค หรือทีมชาติชุดใหญ่หรือเยาวชน U ต่างๆ บางทีไปหาดูเทปเก่าๆย้อนหลังในยูทูป คือเบสิคอย่างหนึ่งล่ะที่ยังอ่อนด้อยกว่าทีมระดับเอเชีย อีกอย่างคือการเคลื่อนที่ และอีกอย่างเลย คือความเฉลียวในการเล่นบอล คือบางจังหวะเข้าทำ มีช่องแคบๆที่พอส่งได้แต่ไม่กล้าส่ง คือไม่รู้กลัวอะไร หรืออย่างจังหวะเลี้ยงบางทีผ่านตัวหน้าไปแค่ตัวเดียว จะมีที่ว่างให้เล่นเยอะเลย แต่กลับไม่กล้าไป ต้องล็อคกลับมาส่งคืนหลัง หรือบางทีเลี้ยงๆพาบอลมา กลางสนามนี่มีที่ว่างให้เลี้ยงให้พาบอลได้เยอะเลย แต่ไม่เฉลียวมอง กลับพาไปมุมแคบ ให้เขาบีบมาแย่งบอลไป แล้วเวลาบอลโดนส่งมา ในขณะที่เราอยู่ท่ามกลางคู่งแข่งเยอะๆ ไม่รู้เป็นไรเหมือนประหม่า กลัวเขามาแย่งเสียบอล จนจับบอลลั่นทุกที เหมือนอย่างนั่งดู U19 เมื่อกี้ เด็กไม่รู้เป็นไร เลี้ยงบอลไป ข้างหน้าก็มีพื้นที่ว่างให้เลี้ยงนะ แต่พอเห็นหางตาหรือความรู้สึกว่ามีคู่แข่งวิ่งตามมา กลับชะลอช้า แล้วประหม่าว่าเขาจะเข้ามาแย่ง จนต้องล็อคบอลบ้างหรือไม่กล้าไปต่อบ้าง ซึ่งพอไปดูนักเตะจีน มันได้บอลที วิ่งสับขาพาบอล ลากจี้กองหลังเราเลย ตัวข้างหลังจะตามมาทันหรือไม่ไม่สนใจ บอลไทยขี้กลัว เวลาเพื่อนส่งมาแล้วมีรู้ว่าโดนประกบอยู่ข้างหลัง ปัญหาแรกจะกังวัลคู่แข่งกลังโดนแย่ง จนไม่มีสมาธิในการมองบอลจับบอล พอบอลมาถึงก็จับลั่น
บอลไทย ทั้งบอลลีค ทีมชาติ เยาวชน นอกจากเบสิคไม่ค่อยเด่นแล้ว มีความฉลาดแต่ขาดความเฉลียว