คิดมากเรื่องเพื่อน เรายังไม่ทำอะไรผิดก็ไม่คุยกับเราแล้ว เราต้องง้อตลอดเลย

คือเพื่อนคนนี้เขาย้ายมาจากรร.อื่นตอนม.3 ห้องเราเป็นโปรแกรมพิเศษจำนวนนักเรียนเลยไม่ค่อยเยอะ ประมาณ5คน แต่กับเพื่อนคนนี้เราก็ไม่ได้สนิทอะไรมากเป็นพิเศษ คือทั้งห้องก็คุยๆกันได้ทุกคน ไม่ได้นินทาอะไรกันเท่าไหร่ แล้วมีวันนึงคือเพื่อนอีกสองคนทะเลาะกัน แล้วเพื่อนคนนี้ก็เหมือนนินทาให้เพื่อนอีกคนที่อีกคนทะเลาะด้วย วันต่อมาเราเลยคิดมากนิดนึงเพราะไม่เคยเห็นมันนืนทา เลยคิดนิดนึงว่ามันจะนินทาเราเหมือนกันมั้ย แต่ก็เราไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วพอมันทักเราเล่นๆตอนเช้า เราก็ดูเงียบๆนิดนึง เพราะยังคิดมากอยู่ แต่หลังจากนั้นเราก็มีคุยบ้างนะคะ พูดแบบเบาๆ แล้วสักพัก เราสองคนก็ไม่ได้คุยกันเลยค่ะ คือแบบแต่ละฝ่ายต่างคิดว่าอีกฝ่ายไม่คุยด้วยเลยไม่ได้คุยด้วยกันเลย แต่ก็ไม่ได้ประชดหรืออะไรกัน หลายเดือนมาก จนขึ้นม.4เราก็อยู่ห้องเดียวกัน ครั้งนี้มี8คน พอเปิดเทอมไปสักพักเราเลยอยากคืนดีแล้ว เราเลยเรียกมาคุย แต่ไม่ได้บอกหรอกค่ะว่าตอนนั้นคิดมาก แต่สรุปก็เริ่มคุยกัน จนนานๆไปเราเริ่มสนิทกับนาง เราเข้าไปเล่นด้วย ไปหยอก กอด เล่า ปรึกษา อะไรต่างๆนาๆ ซึ่งกับเพื่อนคนอื่นเราไม่ได้ทำแบบนี้เลย พอวันนึงมันก็ไม่ก็เงียบๆไม่คุยด้วย ตอนเย็นเลิกเรียนมันก็ชวนเพื่อนคนอื่นไปกินชาบูกันแบบชวนทุกคนยกเว้นเรา ข้ามหัวเราไปเลย พอวันต่อมาก็ไม่ได้คุยด้วยกันอีก แล้วคิดมากมากๆเราร้องไห้เลย จนเราได้ปรึกษากับเพื่อนอีกคนนึง เพื่อนคนนั้นเลยถามๆให้ตอนเย็นของวันนั้น เราเลยได้รู้ว่าทำไม เพื่อนที่เราปรึกษาด้วยมันบอกว่า เพื่อนที่เราสนิทบอกว่าเหมือนเราไม่อยากคุยด้วยไม่อยกาเล่นด้วย มันเลยไม่ได้คุยกับเรา มันบอกอยากให้เราเข้าหามันมากกว่านี้(คือเราก็งงมากทั้งๆที่เราก็เล่นกับมันมากกว่าเพื่อนคนอื่น เป็นฝ่ายเข้าหามันตลอด มากกว่ามันด้วยซ้ำ)แต่สุดท้ายเราก็ได้ง้อเหมือนเดิม พอง้อ เริ่มเข้าไปคุยด้วยเหมือนเดิม ก็กลับไปเล่นด้วยกันเหมือนเดิมนะคะ พออาทิตย์ถัดๆมามันก็เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว มันไม่คุยเลย ครั้งนี้เราพูดกับมันตั้งสามสี่รอบ มันก็ไม่คุยไม่ตอบ จนเราเบื่อกับนิสัยแบบนี้ ยังไงเราก็คิดมากเหมือนเดิมแต่ไม่ได้ร้องไห้เหมือนรอบก่อนนะคะ คงเพราะว่าเรารู้ว่าทำไมมันไม่คุยด้วย มันเหมือนกับว่ามันคิดไปเองว่าเราไม่อยากคุยด้วย แล้วคือเราต้องง้อตลอดแล้วมันได้ใจรึเปล่า เราปรึกษาแม่ พี่ แฟน เขาก็บอกเราว่าให้เลิกคิดได้แล้ว เหมือยเราเป็นฝ่ายวิ่งตามเป็นฝ่ายเข้าหาเพื่อนคนนี้ตลอด แต่เราเป็นฝ่ายเสียใจเอง เราก็ปรึกษาไปว่าเราควรทำยังไง แม่พี่แฟน ก็บอกให้เราทำปกติ ไม่ต้องไปง้อ จะคุยหรือถามก็ถามไปเลย ถ่มันไม่ตอบก็ไปถามคนอื่น หรือไม่ก็ไม่ต้องคุยเลยถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ตอนนี้เราก็พยายามจะทำให้ได้นะคะ พยายามจะเลิกคิดมากเรื่องมัน มันยากมากเลยค่ะ ตอนอยู่ในห้องเราอึดอัดมาก เพื่อนก็พากันเล่นเกมตะโกนกรี้ดกันดังมากกับมัน แล้วคนก็เล่นกับมันเยอะ มันชวนกันไปนั่นนี่ข้ามหัวเรา อึดอัดโคตรๆ จนบางครั้งเราลาโรงเรียนบ่อยเพราะไม่อยากไปเจอความรู้สึกที่อึดอัดนั่น หรือเราควรทำยังไงดีคะ เห้อ