สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพี่สาวของเรา สมมุติให้ชื่อ เอ นะคะ เอ ไม่ใช่พี่สาวแท้ๆของเราค่ะ เอ เป็นลูกของน้องสาวยายเรียกว่ายังไงดีเป็นลูกพี่ลูกน้องกันล่ะมั้งคะ แต่แม่ของ เอ ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆของยายเราเหมือนกันค่ะ เรียกง่ายๆก็คือไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด แต่ยายทวด(แม่ของยาย)เรารับเค้ามาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ เลยได้อยู่ในครอบครัวเดียวกัน
อ่า...เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ เรากับเออยู่หมู่บ้านเดียวกันมาตั้งแต่เด็กๆ เอจะอยู่บ้านหลังแรก ส่วนเราจะอยู่บ้านหลังสุดท้าย ตอนเด็กๆเราก็เล่นด้วยกันบ่อยค่ะ เพราะตอนนั้นในหมู่บ้านมีแค่เรากับเอที่เป็นผู้หญิง ตอนนั้นก็ไม่มีอะไรค่ะ ตามประสาเด็กทั่วไปที่มีแกล้งกันบ้าง โกรธกันบ้าง แต่ก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม จนวันนึงเราย้ายบ้านมาอยู่อีกหมู่บ้านนึง ซึ่งในบ้านมีเรา และ แม่ ค่ะ ส่วนบ้านหลังเก่ายายกับตาเราอยู่ แต่เอก็ยังอยู่บ้านหลังเดิม แต่เราก็ยังไปมาบ้านของกันและกันอยู่บ่อยๆ แล้ววันนึงเอ ก็ต้องย้ายมาอยู่บ้านเรา เพราะแม่ของเอ จะไปทำงานและอาศัยอยู่ที่กรุงเทพ แต่เอยังเรียนอยู่จึงไม่ได้ตามไปด้วย ทำให้เอต้องมาอยู่บ้านกับเราและแม่ แรกๆมันก็ดีค่ะที่มีเพื่อนเล่นตลอด และหมู่บ้านใหม่ที่เราอยู่ก็มีเด็กหลายคนทำให้เราสนิทกันเป็นกลุ่มใหญ่ ตอนนั้นก็มีความสุขดีค่ะ จนเราอายุประมาณ 8 ขวบ ไม่ได้จะหลงตัวเองนะคะแต่เราเป็นคนผิวขาว ตาโต ผมยาวๆ ตอนเด็กๆเราน่ารักมากมีผู้ใหญ่หลายคนเอ็นดูเรา และทำให้เพื่อนๆก็อยากจะมาสนิทกับเราเพราะเราเป็นคนใจดีแล้วก็ร่าเริงล่ะมั้งคะ ตอนนี้แหละค่ะที่นิสัยขี้อิจฉาของเอเริ่มออกฤทธิ์ วันนั้นเป็นวันปีใหม่จะมีการแสดงประจำหมู่บ้านที่จัดขึ้น เราได้เป็นหนึ่งในคนที่แสดงค่ะ แต่เอไม่ได้เป็น ตอนนั้นเราอยากให้เอเป็นมากๆเพราะสนิทกัน แต่จำนวนคนในทีมมันเต็มแล้วเราเลยทำอะไรมากไม่ได้ค่ะ เราและเพื่อนๆก็ซ้อมเต้นกันตามปกติ แล้ววันนึงเราปวดขามากเลยไปซ้อมไม่ได้ เราเลยฝากบอกเอให้ไปบอกเพื่อนๆให้หน่อยว่าวันนี้ไปซ้อมไม่ได้นะปวดขา เอก็ตกลงไป
วันรุ่งขึ้นเราก็ได้ไปซ้อมตามปกติ แต่พอไปถึงเราเจอเอกำลังซ้อมอยู่ที่ตำแหน่งของเราอยู่ เราเลยไปถามเพื่อนที่อยู่ในทีมว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนในทีมบอกว่าเมื่อวานเอมาบอกว่าเราจะไม่เต้นแล้วเพราะปวดขามาก และให้เอมาเต้นแทน ตอนนั้นเราตกใจมากค่ะเพราะนอกจากเอจะทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้ว เอยังทำเป็นมาบอกให้เราหายไวๆอีกด้วย แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้โกรธค่ะ เพราะอย่างที่บอกว่าตอนนั้นเราสนิทกับเอมากๆ จนวันปีใหม่เอก็ได้ขึ้นแสดงแทนเราตามระเบียบ และในคืนวันนั้นเองก็ได้มีการจับของขวัญเด็กๆทุกคนในหมู่บ้านได้จับค่ะ ของขวัญก็มีทั้งกล่องใหญ่และกล่องเล็ก เราจับได้กล่องใหญ่ก็คือตุ๊กตาหมี ส่วนเอจับได้อุปกรณ์การเรียน เป็นไปตามคาดเลยค่ะว่าเอมาขอตุ๊กตาหมีจากเราแต่เราก็ไม่ได้ให้นะคะ เอเลยพูดตะคอกใส่เราว่า "ไม่มีน้ำใจแค่นี้ก็ให้ไม่ได้เหอะ" เราโกรธมากๆค่ะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเพราะเราเด็กกว่า หลังจากวันนั้นเราก็คุยกับเอน้อยลง ไม่ได้ไปเล่นด้วยกันบ่อยเท่าเมื่อก่อน เรื่องราวตอนเด็กก็ไม่ได้มีอะไรมากค่ะเพราะตอนเราอยู่ป.5 เราย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง
ผ่านไปประมาณ 4 ปี เราอยู่ม.3 ค่ะและเอได้สอบเข้าโรงเรียนเดียวกับเราติดและได้ย้ายมาอยู่บ้านเดียวกับเรา ตอนนั้นเราดีใจมากๆเป็นเพราะไม่ได้คุยกันนานมากๆจนลืมไปหมดแล้ว เราพาเอไปทัวร์โรงเรียน พาไปกินข้าว ไปซื้อของ สงสัยเราใจดีกับเอมากไปมั้งคะทำให้เอกลับมาทำตัวแย่ๆใส่เราอีกครั้ง
---ดี๋ยวมาต่อนะคะ ขอไปทำการบ้านก่อนค่ะ555---
เราจะทำยังไงกับพี่สาวเราดี
อ่า...เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ เรากับเออยู่หมู่บ้านเดียวกันมาตั้งแต่เด็กๆ เอจะอยู่บ้านหลังแรก ส่วนเราจะอยู่บ้านหลังสุดท้าย ตอนเด็กๆเราก็เล่นด้วยกันบ่อยค่ะ เพราะตอนนั้นในหมู่บ้านมีแค่เรากับเอที่เป็นผู้หญิง ตอนนั้นก็ไม่มีอะไรค่ะ ตามประสาเด็กทั่วไปที่มีแกล้งกันบ้าง โกรธกันบ้าง แต่ก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม จนวันนึงเราย้ายบ้านมาอยู่อีกหมู่บ้านนึง ซึ่งในบ้านมีเรา และ แม่ ค่ะ ส่วนบ้านหลังเก่ายายกับตาเราอยู่ แต่เอก็ยังอยู่บ้านหลังเดิม แต่เราก็ยังไปมาบ้านของกันและกันอยู่บ่อยๆ แล้ววันนึงเอ ก็ต้องย้ายมาอยู่บ้านเรา เพราะแม่ของเอ จะไปทำงานและอาศัยอยู่ที่กรุงเทพ แต่เอยังเรียนอยู่จึงไม่ได้ตามไปด้วย ทำให้เอต้องมาอยู่บ้านกับเราและแม่ แรกๆมันก็ดีค่ะที่มีเพื่อนเล่นตลอด และหมู่บ้านใหม่ที่เราอยู่ก็มีเด็กหลายคนทำให้เราสนิทกันเป็นกลุ่มใหญ่ ตอนนั้นก็มีความสุขดีค่ะ จนเราอายุประมาณ 8 ขวบ ไม่ได้จะหลงตัวเองนะคะแต่เราเป็นคนผิวขาว ตาโต ผมยาวๆ ตอนเด็กๆเราน่ารักมากมีผู้ใหญ่หลายคนเอ็นดูเรา และทำให้เพื่อนๆก็อยากจะมาสนิทกับเราเพราะเราเป็นคนใจดีแล้วก็ร่าเริงล่ะมั้งคะ ตอนนี้แหละค่ะที่นิสัยขี้อิจฉาของเอเริ่มออกฤทธิ์ วันนั้นเป็นวันปีใหม่จะมีการแสดงประจำหมู่บ้านที่จัดขึ้น เราได้เป็นหนึ่งในคนที่แสดงค่ะ แต่เอไม่ได้เป็น ตอนนั้นเราอยากให้เอเป็นมากๆเพราะสนิทกัน แต่จำนวนคนในทีมมันเต็มแล้วเราเลยทำอะไรมากไม่ได้ค่ะ เราและเพื่อนๆก็ซ้อมเต้นกันตามปกติ แล้ววันนึงเราปวดขามากเลยไปซ้อมไม่ได้ เราเลยฝากบอกเอให้ไปบอกเพื่อนๆให้หน่อยว่าวันนี้ไปซ้อมไม่ได้นะปวดขา เอก็ตกลงไป
วันรุ่งขึ้นเราก็ได้ไปซ้อมตามปกติ แต่พอไปถึงเราเจอเอกำลังซ้อมอยู่ที่ตำแหน่งของเราอยู่ เราเลยไปถามเพื่อนที่อยู่ในทีมว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนในทีมบอกว่าเมื่อวานเอมาบอกว่าเราจะไม่เต้นแล้วเพราะปวดขามาก และให้เอมาเต้นแทน ตอนนั้นเราตกใจมากค่ะเพราะนอกจากเอจะทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้ว เอยังทำเป็นมาบอกให้เราหายไวๆอีกด้วย แต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้โกรธค่ะ เพราะอย่างที่บอกว่าตอนนั้นเราสนิทกับเอมากๆ จนวันปีใหม่เอก็ได้ขึ้นแสดงแทนเราตามระเบียบ และในคืนวันนั้นเองก็ได้มีการจับของขวัญเด็กๆทุกคนในหมู่บ้านได้จับค่ะ ของขวัญก็มีทั้งกล่องใหญ่และกล่องเล็ก เราจับได้กล่องใหญ่ก็คือตุ๊กตาหมี ส่วนเอจับได้อุปกรณ์การเรียน เป็นไปตามคาดเลยค่ะว่าเอมาขอตุ๊กตาหมีจากเราแต่เราก็ไม่ได้ให้นะคะ เอเลยพูดตะคอกใส่เราว่า "ไม่มีน้ำใจแค่นี้ก็ให้ไม่ได้เหอะ" เราโกรธมากๆค่ะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเพราะเราเด็กกว่า หลังจากวันนั้นเราก็คุยกับเอน้อยลง ไม่ได้ไปเล่นด้วยกันบ่อยเท่าเมื่อก่อน เรื่องราวตอนเด็กก็ไม่ได้มีอะไรมากค่ะเพราะตอนเราอยู่ป.5 เราย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง
ผ่านไปประมาณ 4 ปี เราอยู่ม.3 ค่ะและเอได้สอบเข้าโรงเรียนเดียวกับเราติดและได้ย้ายมาอยู่บ้านเดียวกับเรา ตอนนั้นเราดีใจมากๆเป็นเพราะไม่ได้คุยกันนานมากๆจนลืมไปหมดแล้ว เราพาเอไปทัวร์โรงเรียน พาไปกินข้าว ไปซื้อของ สงสัยเราใจดีกับเอมากไปมั้งคะทำให้เอกลับมาทำตัวแย่ๆใส่เราอีกครั้ง
---ดี๋ยวมาต่อนะคะ ขอไปทำการบ้านก่อนค่ะ555---