ชิวิตคู่ที่ใช้ชิวิตแบบคี่ อยู่ด้วยกันมา16ปีกินข้าวไปเที่ยวและทำกิจกรรมทุกอย่างคนเดียว
เริ่มจาก สามีเป็นคนเรียบง่ายไม่เคยอยากมีอยากได้ พอเพียงจนเราเพลีย
ทนอ่านเรื่องของเราหน่อยนะ มันจะงงๆกับเราหน่อยค่ะ อาจะอ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจ
เราเริ่มความสัมพันธ์จากการเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันคบกัน12ปี และแต่งงานอีก4ปีรวมเวลา16ปีพอดี
แต่ระหว่างทางที่คบกัน มันก็เรื่อยๆไม่หวือหวา แถบไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน2คน
สามีไม่หึงไม่หวงไม่ตาม คือมันดี แต่มันเกินไปเวลาเราหายไปไหนไม่เคยโทรถามเป็นห่วงเลย
ในชิวิตการทำงานตั้งแต่เรียนจบ.เราเป็นสมัครงานในเว็บหางานให้สามี เราทำRESUME/CV ให้ เค้าทำแค่พาตัวเองไปนั่งสัมภาษณ์และทำงาน
เราดูแลเค้าทุกอย่างทำกับข้าว ซํกผ้า ทำงานบ้าน ล้างรถ เสมือนแม่บ้านซึ่งจริงๆเราก็มีงานประจำทำด้วยนะ เค้าแถบไม่เคยได้ทำอะไรเลย
เรื่องเงินทองเราตกลงกันแต่แรกว่าหนี้ใครหนี้มันใชกันเอง แต่มีส่วนนึงที่เก็บร่วมกัน เราโอเครตรงนี้ เพราะต่างคนต่างมีหนี้แฟร์ๆ
แต่เรื่องหลักๆตอนนี้ มันคือ ความสัมพันธ์ของชิวิตคู่มันไม่คืบหน้า ไม่ก้าวหน้าไปไหน ย่ำอยู่กับที่เดิมๆ
เค้าทำงานที่เดียวประมาณ6-7ปี บริหารเงินเดือนให้พอเพียงยู่ในเงินเดือน โดยไม่คิดจะหางานใหม่ที่ได้ความก้าวหน้าเงินเดือนที่เยอะขึ้น
หรือหางานเสริมอื่น หรือทำธุรกิจส่วนตัว เพื่อให้ครอบครัวมีรายได้เสริมเข้ามาจุนเจือเราหรือทำเพื่อชิวิตคู่เลย
ในขณะที่เราทำทุกอย่าง งานประจำ งานเสริมพาร์ทไทม์ ขายออนไลน์และอื่นๆที่ได้เงิน เพื่อเอาเงินมาใช้จ่าย เนื่องจากเงินเดือนไม่พอ
เราเคยทำงานที่กรุงเทพฯได้รายได้รวมค่อนข้างดีเลยที่เดียวไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเลย แต่มีเหตุจำเป้นที่ต้องย้ายกลับ ตจว.
ทำให้เราต้องทำงานประจำที่ได้เงินเดือนรวมน้อยกว่าที่เคยได้ที่กทม. มันไม่พอเราจึงต้องทำงานเสริมทุกอย่างๆจริงๆคะ
ในขณะสามีไม่เคยเดือดร้อนอะไรเลย วันๆจมอยู่กับแต่ทีวี โน๊ตบุ๊ค และมือถือ เล่นเกมส์ๆๆๆๆและเกมส์
เราเหนื่อยเราบ่น แต่สามีบอกว่าทำไม่เราไม่รู้จักพอเพียง จะทำอะไรไปทำไมเยอะแยะ จะไปอยากมีอยากได้เหมือนคนอื่นทำไม
เราอยู่บ้านกับ2คนกับหมา1ตัว บ้านมันเงียบมากจริงๆคะ ไม่มีบทสนทนาใดๆ ไม่มีปฎิสัมพันธ์ใดๆ
ขนาดทานข้าวยังตักราดแยกกันกินใครกินมันเลยค่ะ อยากได้อะไรสั่งงานผ่านไลน์อย่างเดียว เราเหมือนธาตุอากาศมาก
ไม่ต้องคิดจะมีลูกแล้วค่ะ เพราะเคยท้องแล้วแต่หลุดไป และเรื่องความสัมพันธ์บนเตียงไม่ต้องพูดถึง เราเฉยมาก เค้าเฉยยิ่งกว่า เรียกว่า เสพสังวาสไตรมาสละ1ครั้งเลยค่ะ
เราพยายามทำทุกอย่างแล้ว ชวนสามีทำกิจกรรม ตามที่เคยปรึกษาเพื่อนในกลุ่มไป แต่ได้คำตอบตามนี้
ชวนไปกินข้าวข้างนอก ได้คำตอบ ไม่ไปอยากอยู่บ้าน
ชวนไปเที่ยวข้างนอก / ตจว. ได้คำตอบ ไม่ไปอยากอยู่บ้าน
ชวนไป 7/11 ปากซอยบ้าน ได้คำตอบ ไม่ไปอยากอยู้บาน
ตั้งนั้นชิวิตคู่ของเรา เราจึงกินข้าวข้างนอกคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินบุฟเฟ่ต์คนเดียว ไปเดินห้างคนเดียว ไปวัดคนเดียว
อยู่ในสังคมเราเฮอามาก พอกลับเข้าบ้าน เราชัทดาวน์ตัวเอง อยู่กับความเงียบในบ้านที่อยู่กัน2คน จนเพื่อนกลัวเราเป็นโรคซึมเศร้าจนถึงตอนนี้
ให้เราโทรไปหากรมสุขจิต เชื่อมั้ยเราร้องไห้ให้ใครก็ไม่รู้ฟังตั้งครึ่งชั่วโมง เราปล่อยโฮเต็มที่ จทน.บอกอยากให้ลองไปคุยกับคุณหมอดู
เหมือนความอดทนของเราใกล้จะหมดลง ทุกอย่างตอนนี้ มันบั่นทอนจิตใจเราเราอยากทำถามผู้หญิงคนอื่นว่าถ้าเจอแบบเราจะทำยังไง ขอความเห็นหน่อย
ชิวิตคู่ที่ใช้ชิวิตคี่ทำทุกอย่างคนเดียวเป็นเวลา10กว่าปี ชิวิตคู่ที่ไม่คืบหน้าและไม่ก้าวหน้า ถ้าเป็นคุณๆยังจะทนต่อไปมั้ย
เริ่มจาก สามีเป็นคนเรียบง่ายไม่เคยอยากมีอยากได้ พอเพียงจนเราเพลีย
ทนอ่านเรื่องของเราหน่อยนะ มันจะงงๆกับเราหน่อยค่ะ อาจะอ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจ
เราเริ่มความสัมพันธ์จากการเป็นเพื่อนเรียนด้วยกันคบกัน12ปี และแต่งงานอีก4ปีรวมเวลา16ปีพอดี
แต่ระหว่างทางที่คบกัน มันก็เรื่อยๆไม่หวือหวา แถบไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน2คน
สามีไม่หึงไม่หวงไม่ตาม คือมันดี แต่มันเกินไปเวลาเราหายไปไหนไม่เคยโทรถามเป็นห่วงเลย
ในชิวิตการทำงานตั้งแต่เรียนจบ.เราเป็นสมัครงานในเว็บหางานให้สามี เราทำRESUME/CV ให้ เค้าทำแค่พาตัวเองไปนั่งสัมภาษณ์และทำงาน
เราดูแลเค้าทุกอย่างทำกับข้าว ซํกผ้า ทำงานบ้าน ล้างรถ เสมือนแม่บ้านซึ่งจริงๆเราก็มีงานประจำทำด้วยนะ เค้าแถบไม่เคยได้ทำอะไรเลย
เรื่องเงินทองเราตกลงกันแต่แรกว่าหนี้ใครหนี้มันใชกันเอง แต่มีส่วนนึงที่เก็บร่วมกัน เราโอเครตรงนี้ เพราะต่างคนต่างมีหนี้แฟร์ๆ
แต่เรื่องหลักๆตอนนี้ มันคือ ความสัมพันธ์ของชิวิตคู่มันไม่คืบหน้า ไม่ก้าวหน้าไปไหน ย่ำอยู่กับที่เดิมๆ
เค้าทำงานที่เดียวประมาณ6-7ปี บริหารเงินเดือนให้พอเพียงยู่ในเงินเดือน โดยไม่คิดจะหางานใหม่ที่ได้ความก้าวหน้าเงินเดือนที่เยอะขึ้น
หรือหางานเสริมอื่น หรือทำธุรกิจส่วนตัว เพื่อให้ครอบครัวมีรายได้เสริมเข้ามาจุนเจือเราหรือทำเพื่อชิวิตคู่เลย
ในขณะที่เราทำทุกอย่าง งานประจำ งานเสริมพาร์ทไทม์ ขายออนไลน์และอื่นๆที่ได้เงิน เพื่อเอาเงินมาใช้จ่าย เนื่องจากเงินเดือนไม่พอ
เราเคยทำงานที่กรุงเทพฯได้รายได้รวมค่อนข้างดีเลยที่เดียวไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเลย แต่มีเหตุจำเป้นที่ต้องย้ายกลับ ตจว.
ทำให้เราต้องทำงานประจำที่ได้เงินเดือนรวมน้อยกว่าที่เคยได้ที่กทม. มันไม่พอเราจึงต้องทำงานเสริมทุกอย่างๆจริงๆคะ
ในขณะสามีไม่เคยเดือดร้อนอะไรเลย วันๆจมอยู่กับแต่ทีวี โน๊ตบุ๊ค และมือถือ เล่นเกมส์ๆๆๆๆและเกมส์
เราเหนื่อยเราบ่น แต่สามีบอกว่าทำไม่เราไม่รู้จักพอเพียง จะทำอะไรไปทำไมเยอะแยะ จะไปอยากมีอยากได้เหมือนคนอื่นทำไม
เราอยู่บ้านกับ2คนกับหมา1ตัว บ้านมันเงียบมากจริงๆคะ ไม่มีบทสนทนาใดๆ ไม่มีปฎิสัมพันธ์ใดๆ
ขนาดทานข้าวยังตักราดแยกกันกินใครกินมันเลยค่ะ อยากได้อะไรสั่งงานผ่านไลน์อย่างเดียว เราเหมือนธาตุอากาศมาก
ไม่ต้องคิดจะมีลูกแล้วค่ะ เพราะเคยท้องแล้วแต่หลุดไป และเรื่องความสัมพันธ์บนเตียงไม่ต้องพูดถึง เราเฉยมาก เค้าเฉยยิ่งกว่า เรียกว่า เสพสังวาสไตรมาสละ1ครั้งเลยค่ะ
เราพยายามทำทุกอย่างแล้ว ชวนสามีทำกิจกรรม ตามที่เคยปรึกษาเพื่อนในกลุ่มไป แต่ได้คำตอบตามนี้
ชวนไปกินข้าวข้างนอก ได้คำตอบ ไม่ไปอยากอยู่บ้าน
ชวนไปเที่ยวข้างนอก / ตจว. ได้คำตอบ ไม่ไปอยากอยู่บ้าน
ชวนไป 7/11 ปากซอยบ้าน ได้คำตอบ ไม่ไปอยากอยู้บาน
ตั้งนั้นชิวิตคู่ของเรา เราจึงกินข้าวข้างนอกคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินบุฟเฟ่ต์คนเดียว ไปเดินห้างคนเดียว ไปวัดคนเดียว
อยู่ในสังคมเราเฮอามาก พอกลับเข้าบ้าน เราชัทดาวน์ตัวเอง อยู่กับความเงียบในบ้านที่อยู่กัน2คน จนเพื่อนกลัวเราเป็นโรคซึมเศร้าจนถึงตอนนี้
ให้เราโทรไปหากรมสุขจิต เชื่อมั้ยเราร้องไห้ให้ใครก็ไม่รู้ฟังตั้งครึ่งชั่วโมง เราปล่อยโฮเต็มที่ จทน.บอกอยากให้ลองไปคุยกับคุณหมอดู
เหมือนความอดทนของเราใกล้จะหมดลง ทุกอย่างตอนนี้ มันบั่นทอนจิตใจเราเราอยากทำถามผู้หญิงคนอื่นว่าถ้าเจอแบบเราจะทำยังไง ขอความเห็นหน่อย