เเฟนกับเพื่อนจะเลือกใคร

ไอ้เราในฐานะพ่อบ้านพ่อเรือนที่คอยผลักดันให้แฟนตัวเองมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ มีให้เก็บบ้าง เพราะช่วงเวลาที่เงินขาดมือ จะได้นำเงินที่เก็บมาใช้ เเต่นี้เงินเก็บก็ไม่มี เงินจะซื้อกินเเทบจะขาดมือด้วยซ้ำไป ทีพอเพื่อนมาขอยื้มตังค์เท่านั่นเเหละ มีติดตัวในกระเป๋า 200 พอเค้าขอยื้มมีเท่าไหร่ให้เขาหมด ไม่คิดถึงอนาคตที่จะตามมา น้ำมันรถอีก เเละทั่งค่าอาหารเเต่ละมื้ออีกจะเอาที่ไหนกิน เขาไม่คิดถึงคนข้างหลังเช่นเราเลย ว่าถ้าวันหนึ่งเราไม่มีเงินให้ใช้ เเล้วจะทำอย่างไร พอพูดไปพูดมา กลับบอกเราว่า เค้าลืมว่าตัวเองต้องใช้ตังค์เเละค่ากับข้าวอีก คือเราเคืองเเฟนเรามาก
    ลืมบอกไป คือเราทำงานทั่งคู่นะ เเต่เค้าพึ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงเดือน ส่วนผมทำงานประจำ
    อยากยื้นคำขาดนะ ว่าให้เลิกคบเพื่อน เเต่ก็ทำไม่ได้ คนเราต้องมีเพื่อนมีสังคม เเต่ถ้ามันมากเกินก็ไม่ไหว เราหาให้ใช้ไม่ได้ตลอด คนเรามีขาขึ้นขาลง ไม่รู้ว่าขาลงจะมาถึงตอนไหน

    ล่าสุดเมื่อวาผมเข้าเวรพอลงเวรโทรคุยกันตามปกติ ถ้าว่าอยู่กับใคร เขาตอบอยู่คนเดียว พอวางสายเราบอกให้นอน เขาก็ตกลง ตอนเช้าผมออกเวรกลับบ้านไปหาพ่อเเม่ ตกเย็นก่อนเข้างานผมก็เลยเเวะไปหาเขาที่พักในที่ทำงานของเค้า เขาทำตัวเเปลกๆ เหมือนไปทำผิดอะไรมา ผมก็ไม่พูดนะ เเต่เราดูพฤติกรรมออกว่าต้องไปทำไรผิดมาเเน่ๆ พอถึงเวลาที่ผมจะไปเข้าเวร ผมก็ไปเป็นปกติ ถึงเวล่พัก เราก็โทรคุยกันตามปกติ เหมือนสิ่งที่ผมต้องการรู้เป็นใจ เขาพูดออกมาว่า หลังจากที่วางสายกับผมเมื่อคืนเพื่อนเขาก็มา เขาบอกว่าเป็นเพื่อนรุ้นน้องที่มหาลัย ตอนนั่นใจผมเเทบขาด คือรู้เเล้วล่ะว่าอะไรเป็นอะไร เเต่เขาพูดไปอีก ว่าเขาพสกันมาหา 10 คน ผมเลยถามไปว่า มาทำไม เที่ยงคืนกว่าเเล้ว เขาบอกว่าเพื่อนเเวะมาเล่นด้วย เห้อ เพื่อนหรืออะไรว่ะ เขาบอกว่าเพื่อนเมามาเลยมาเเวะเพื่อชวนดื่มเเต่เค้าไม่ดื่ม เพื่อนเลยเอาไก่มาต้มกินเค้าเลยได้ไปทำให้เขากิน เห้อ เเบบนี้ก่ได้หรอ มีเเฟนเเบบนี้ไม่มีดีกว่า ทำไรไม่เคยบอก ไปไหนไม่เคยเเชทหา