เคยทำงานไปแล้ว ความหมายของชีวิตขาดหายไปไหม

เป็นเด็กที่มีฐานะทางบ้านพออยู่พอกิน สูขบ้างทุกข์บ้าง แม่ไปรับจ้างให้เงินไว้ซื้อมาม่ามาผัดกับพี่กินคนละ 10 บาท แล้วเล่นกะเพื่อน อย่างมีความสุข ขนม ของล่อตาก็เยอะ แต่ไม่กล้าขอเงินแม่ ของกินเล่นก็หาผลไม้ตามทุ่งนาเอา หรือบางที มีเงินแม่ก็ซื้อให้บ้าง แต่ของหวือหวาอะไรในชีวิต ดีสุดก็เสื้อนักเรียนใหม่ เพราะตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากกินกับเล่น

พอโตมามีงานทำสบายกว่าคนอื่นเพราะไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ แต่มันเริ่มกลับมาคิดว่า เราทำงานอยู่ตรงนี้ เราทำไปเพื่ออะไร เราทำเพื่อพัฒนาตนเองแล้วเราพอยัง เราทำเพื่อเงินเราพอยัง(ไม่พอมันยิ่งต้องการขึ้นไปอีก และความเห็นแก่ตัวก็ยิ่งเพิ่มอีก ไม่เห็นหัวคนอื่นด้วย) เราทำเพื่อพ่อกับแม่ พ่อกะแม่ต้องการไหม (เขาต้องการให้เรามีชีวิตที่มีความสุข และอยู่ได้โดยไม่ต้องเพิ่งเขา)

เราได้ปัจจัยสี่ที่เป็นพื้นฐานการดำรงชีวิต แต่เราไม่ได้ทำอะไรให้สังคมเลย เราไม่ได้เอาวิชาที่เราทำกลับคืนสู่สังคมหรือพัฒนาคนรุ่นหลังเราที่เขาอาจจะดำเนินชีวิตเหมือนๆเรา หรือแย่กว่าเราเลย ที่คิดแบบนี้ไม่ใช่เพราะเอาหน้า ให้คนเชิดชูชื่นชม และมีคนทับถมอีกเป็นกอง แต่เพื่อเติมเต็มช่องว่างในใจเราว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร

ไอ่เกลียดสังคมก็ไม่ชอบนะ ทั้งรักทั้งชัง สังคมทั้งหลายที่เราผ่านมาก็ล้วนทำให้เราเป็นแบบนี้ ทั้งเพื่อนหลอก ทั้งหลอกเพื่อน พ่อกะแม่โดนคนเอาเปรียบ โดนดูถูก โดนเหยียบย่ำศักดิ์ศรี โดนมองมาเป็นคนไม่มีปัญญาบ้างละ แต่พอเราโตขึ้นมา มามองในมุมกลับมองการถูกเลี้ยงดู และการหล่อหล่อมของสังคมของคนที่ทำกับเราแล้ว เราก็รู้สึกเห็นใจเขา แล้วเวทนาเขาไปด้วย จะเกลียดก็เกลียดไม่ลง

ถ้าถามว่ามีครอบครัวยัง ก็ยังไม่มีเพราะชีวิตเรามีความสุขกับการอยู่ตัวคนเดียวมากกว่าหาสามีมาให้ปวดหัว รู้ว่าผู้ชายทุกคนไม่ได้แย่ แต่คนมันอยู่ร่วมกันสิ่งที่เรามองว่าดี อาจจะไม่ดีแล้วก็ได้

ตอนนี้ตั้งเป้าไว้ว่า ทำงานอีกกี่ปี เก็บเงิน จะอยากลาออกจากงานไปเรียนต่อละหรือไม่ก็เรียนคอร์สแปลภาษาหรือคอร์สตัดเสื้อผ้าขาย ที่ทำอยู่บ้าน หาเงินได้ แล้วสอนเด็กแถวบ้านฟรีให้ค้นหาตัวเองให้เจอ เอาง่ายๆคืออยากกลับไปอยู่บ้านละ อย่างใช้ชีวิตที่เหลือกับครอบครัว แล้วก็อยากคืนอะไรให้กับคนอื่น

ไม่อยากเอาชีวิตไปผูกกับระบบในสังคมไม่ว่าจะราชการหรือเอกชน เพราะระบบมันล้าสมัยจนเรามองว่ามันไม่เหมาะกับสมัย หรือมันอาจจะเหมาะกับคนอื่นและเราไม่สามารถอยู๋กับมันได้

ตั้งใจเรียน - จบ ทำงาน - แต่งงาน - มีลูก - เกษียร ลูกเลี้ยง มันหมดแล้วยุคแบบนั้น สำหรับครอบครัวเราที่เริ่มมีพื้นจากพออยู๋พอกิน ไม่ได้ร่ำรวย

คนอื่นมีความคิดยังไงบ้างคะ เคยผ่าน ความรู้สึกที่ชีวิตขาดหายไป แล้วทำยังไงต่อไป