ตกเย็นมาก็จะเจอแต่ขี้เหล้า ขี้เมา ตั้งวงกันรอบบ้าน ไม่ว่าจะเป็นข้างบ้านญาติเมีย ขายไก่ปิ้งแล้วก็แอบขายเหล้าเถื่อนไปด้วย กว่าจะแยกวงก็สี่ทุ่ม หน้าบ้านที่เป็นบ้านผู้ใหญ่ ลูกเค้าเลิกงานจากในเหมืองมาก็ตั้งวง หลังบ้านกลับจากสวนจากไร่ก็ตั้งวง จนได้แต่ทำใจว่าเออบ้านเมียแถวนี้เค้าอาจจะเป็นเรื่องปกติก็ได้ แต่โดยส่วนตัวผมไม่ค่อยชอบเลยครับ เพราะคุณตาที่เสียไปก็เพราะเหล้านี่ล่ะ
เมียก็ไม่ค่อยจะสนใจลูก ตัวผมหาข้าวให้ลูกกินทุกเย็น ไปรับ-ไปส่งโรงเรียนทุกวัน รีดผ้า ซักผ้า พับผ้าให้ลูกสาวทุกอย่าง แต่ลูกสาวชอบให้แม่อาบน้ำให้ ราวๆทุ่มหนึ่ง หลังเสร็จงานบ้าน เมียก็เอาแต่เขียๆมือถือ ผมดุไปทีหนึ่งเมียก็ขยันทีหนึ่ง พอลับตาก็นั่งเขียมือถือเหมือนเดิม จนสุดท้ายต้องลงมือสอนลูกสาวฝึกเขียน ก-ฮ A-Z เขียนตัวเลข ฝึกท่องคำศัพท์เองหมดทุกอย่าง แม้แต่งานโรงเรียนลูกสาวนางก็ไม่ค่อยจะสนใจครับ เช่น ประชุมผู้ปกครองก็ไม่ไป งานระดับอนุบาลที่ผู้ปกครองคนอื่นๆเค้าไปกัน นางก็บอกว่างานยุ่ง ไม่ว่าง จนคุณครูแซวตลอดว่าเหมือนคุณพ่อเลี้ยงลูกเดี่ยว คือตัวลูกสาวผมค่อนข้างมองออกนะครับว่าอยากอยู่กับแม่มาก แต่ตัวเมียเองเหมือนจะทำตัวห่างๆลูกสาว เดือนหนึ่งมีประชุมต่างจังหวัด สองรอบโดยประมาณ รอบหนึ่งก็ 3วันบ้าง 5วันบ้าง ลูกสาวเองก็บ่นๆว่าอยากเจอแม่ เราก็ได้แค่อธิบายไปว่าแม่เค้าไปทำงาน เดี๋ยวก็กลับ
ยิ่งมาเจอแม่เมียให้ท้ายแบบผิดๆอีก อย่างเช่น ลูกเล่นของเล่นไม่ระวัง แม่เมียก็จะเข้าไปตีของเล่น พอเราเข้าไปอธิบายว่าแม่สอนแบบนี้ไม่ดีนะ เราก็โดนดุอีกว่านี่หลานเค้านะเค้าจะสอนยังไงก็ได้
ครั้งสุดท้ายที่ทะเลาะกันกับเมีย เมียหลุดปากออกมาเองว่า "เงินเดือนแค่นี้มันจะไปพอกินอะไร" ผมนี่เหมือนลอยแคว้งในอวกาศเลยครับ จากทีแรกที่เคยคุยกันว่ายอมลดเงินเดือนนะ เพราะใกล้ลูก ใกล้เมีย เราจะได้ดูแลลูกได้เต็มที่ ตอนนี้กลายเป็นว่าผมทำให้เค้า กัดก้อนเกลือกินซะแล้ว
ตอนนี้ก็ได้แต่คิดครับว่า
1. เราหนีออกมาจากจุดนี้ ดีไหม? ออกมาอยู่คนเดียวสักพัก ให้ใจมันได้พักผ่อนบ้าง แต่ก็อดคิดต่อไม่ได้อีกว่า แล้วใครจะดูแลลูกล่ะ? ขนาดเราอยู่ด้วยยังขนาดนี้ แล้วถ้าปล่อย มันจะไม่แย่ไปกว่านี้หรอ
2. พาลูกออกมาจากจุดนั้นด้วย แต่ก็คิดไม่ตกครับว่าค่าบ้านเช่า และค่าอื่นๆ ที่จะตามมา เงินเดือนเราจะไปไหวมั้ย ตอนนี้เงินเดือน 10k เองครับ จากเมื่อก่อนเกือบๆ 30k
จนกลัวตัวเองครับว่านี่เราเป็นโรคซึมเศร้ากับเค้ามั้ยน้อ
ใครที่อ่านมาจนจบ ช่วยแนะแนวทีครับ เรื่องเมียผมยอมทำใจครับ ตอนนี้ห่วงแค่ลูกสาวเท่านั้นล่ะ ไม่อยากให้เค้าอยู่ในที่อัปมงคลแบบนั้น
เริ่มเบื่อชีวิต เราจะปรับแนวคิด หรือการใช้ชีวิตยังไงดีครับ
เมียก็ไม่ค่อยจะสนใจลูก ตัวผมหาข้าวให้ลูกกินทุกเย็น ไปรับ-ไปส่งโรงเรียนทุกวัน รีดผ้า ซักผ้า พับผ้าให้ลูกสาวทุกอย่าง แต่ลูกสาวชอบให้แม่อาบน้ำให้ ราวๆทุ่มหนึ่ง หลังเสร็จงานบ้าน เมียก็เอาแต่เขียๆมือถือ ผมดุไปทีหนึ่งเมียก็ขยันทีหนึ่ง พอลับตาก็นั่งเขียมือถือเหมือนเดิม จนสุดท้ายต้องลงมือสอนลูกสาวฝึกเขียน ก-ฮ A-Z เขียนตัวเลข ฝึกท่องคำศัพท์เองหมดทุกอย่าง แม้แต่งานโรงเรียนลูกสาวนางก็ไม่ค่อยจะสนใจครับ เช่น ประชุมผู้ปกครองก็ไม่ไป งานระดับอนุบาลที่ผู้ปกครองคนอื่นๆเค้าไปกัน นางก็บอกว่างานยุ่ง ไม่ว่าง จนคุณครูแซวตลอดว่าเหมือนคุณพ่อเลี้ยงลูกเดี่ยว คือตัวลูกสาวผมค่อนข้างมองออกนะครับว่าอยากอยู่กับแม่มาก แต่ตัวเมียเองเหมือนจะทำตัวห่างๆลูกสาว เดือนหนึ่งมีประชุมต่างจังหวัด สองรอบโดยประมาณ รอบหนึ่งก็ 3วันบ้าง 5วันบ้าง ลูกสาวเองก็บ่นๆว่าอยากเจอแม่ เราก็ได้แค่อธิบายไปว่าแม่เค้าไปทำงาน เดี๋ยวก็กลับ
ยิ่งมาเจอแม่เมียให้ท้ายแบบผิดๆอีก อย่างเช่น ลูกเล่นของเล่นไม่ระวัง แม่เมียก็จะเข้าไปตีของเล่น พอเราเข้าไปอธิบายว่าแม่สอนแบบนี้ไม่ดีนะ เราก็โดนดุอีกว่านี่หลานเค้านะเค้าจะสอนยังไงก็ได้
ครั้งสุดท้ายที่ทะเลาะกันกับเมีย เมียหลุดปากออกมาเองว่า "เงินเดือนแค่นี้มันจะไปพอกินอะไร" ผมนี่เหมือนลอยแคว้งในอวกาศเลยครับ จากทีแรกที่เคยคุยกันว่ายอมลดเงินเดือนนะ เพราะใกล้ลูก ใกล้เมีย เราจะได้ดูแลลูกได้เต็มที่ ตอนนี้กลายเป็นว่าผมทำให้เค้า กัดก้อนเกลือกินซะแล้ว
ตอนนี้ก็ได้แต่คิดครับว่า
1. เราหนีออกมาจากจุดนี้ ดีไหม? ออกมาอยู่คนเดียวสักพัก ให้ใจมันได้พักผ่อนบ้าง แต่ก็อดคิดต่อไม่ได้อีกว่า แล้วใครจะดูแลลูกล่ะ? ขนาดเราอยู่ด้วยยังขนาดนี้ แล้วถ้าปล่อย มันจะไม่แย่ไปกว่านี้หรอ
2. พาลูกออกมาจากจุดนั้นด้วย แต่ก็คิดไม่ตกครับว่าค่าบ้านเช่า และค่าอื่นๆ ที่จะตามมา เงินเดือนเราจะไปไหวมั้ย ตอนนี้เงินเดือน 10k เองครับ จากเมื่อก่อนเกือบๆ 30k
จนกลัวตัวเองครับว่านี่เราเป็นโรคซึมเศร้ากับเค้ามั้ยน้อ
ใครที่อ่านมาจนจบ ช่วยแนะแนวทีครับ เรื่องเมียผมยอมทำใจครับ ตอนนี้ห่วงแค่ลูกสาวเท่านั้นล่ะ ไม่อยากให้เค้าอยู่ในที่อัปมงคลแบบนั้น