เรื่องราวเด็กสิบเจ็ดกับชีวิตอันโดดเดี่ยว!

สวัสดีครับผมโก้ ทั้งหมดนี้คือเรื่องราวของผมเมื่อวันที่ 1 มกราคม พศ.2561 ชีวิตที่มีพ่อ มีแม่ มีทุกอย่างเลย ครอบครัวก็เดินไปได้ดีสมบูรณ์ มีรถ มีบ้านให้หลับนอน เจอคนรอบข้างที่แสนจะเป็นมิตรไปซะหมด แต่ที่ผ่านมาผมสนใจแต่ความสุขของตัวเองจนลืมว่าชีวิตขาดความทุกข์ จนกระทั่งชีวิตดำเนินมาถึง วันที่ 16 เมษายน พศ.2561 หลังที่ฉลองความสุขต้อนรับวันปีใหม่ไทย ช่วงเวลา 16.00 น. ในขณะที่ผมและน้องนอนหลับพ่อได้ขับรถออกไปซื้อกับข้าว เพื่อมาทำให้ผมกับน้องได้กิน ในขณะที่พ่อออกไปนั้น ผมและน้องและคนข้างบ้านแทบไม่รู้ว่าพ่อหายไปไหน ผมเฝ้ารอพ่อกลับมา จนเวลาผ่านไปสองวัน ผมได้ออกตามหาพ่อ และได้สอบถามเจ้าหน้าที่ตำรวจและได้ทราบว่าพ่อประสบอุบัติเหตุ "รถตกบ่อน้ำ" ตำรวจได้แจ้งว่าพ่อพักตัวอยู่ที่ "โรงพยาบาลท่าใหม่" และพี่นักข่าวคนนึงได้โทรแจ้งว่าพ่อถูกย้ายไปที่ "โรงพยาบาลพระปกเกล้า" และผมได้ไปติดต่อกับทางโรงพยาบาล และได้พบกับใบหน้าอันหล่อเหลาของพ่อ วินาทีที่น้ำตาผมไหลเข่าทรุดลงกับพื้น ทั้งตัวพ่อเต็มไปด้วยสายช่วยเหลือต่างๆนาๆ และหมอก็ได้อธิบายขั้นตอนการรักษาและผลที่จะดำเนินต่อไปให้ผมฟังว่า :ตอนนี้คนไข้ไม่สามารถหายใจเองได้ นะคะ คนไข้มีเลือดออกในสมองและเลือดที่ออกมา มันดันไปออกในส่วนที่ไม่สามารถผ่าตัดได้ ตอนนี้เรารอให้คนไข้ฟื้นตัว เพราะคนไข้หลับไป สามวันแล้ว ทางเราเลยรอให้คนไข้ตอบสนอง: ส่วนผมก็พูดไม่ออก ได้แต่ :ครับ ระหว่างทางผมเคยคิดว่า ขับชนกับรถพ่วงดีไหม ตายดีไหม แต่ผมรู้สึกเสียดาย กลับมาบ้านร้องให้ตลอดจนพ่อได้ออกจากโรงพยาบาล สุดท้าย พ่อผมสติไม่ดีเหมือนเดิม เพ้อ ละเมอ แต่พ่อจำผมได้ เสาหลักหายไปผมเลยต้องหาเงินคนเดียว ขายรถ ทุกคันที่มีเพื่อรักษาพ่อในตอนนั้น ตามล้างหนี้ ให้ตายเถอะครับ ผมอายุ 17 ผมต้องพยายามยืนบนขาตัวเอง ผมต้องออกมาหาเงิน ผมไม่มีใคร ตัวคนเดียว พ่อสติไม่ดี แม่ตาย ผมเปลี่ยนนิสัยจากเด็ก ติดยา แว๊นรถตอนดึก ขี้เมา ติดเที่ยว ติดเพื่อน เที่ยวตีคน และ ไม่เอาถ่าน ทิ้งทุกอย่างที่วัยรุ่นทำกัน และออกมาเอาตัวรอดในที่ที่ไม่คุ้นเคย ออกมาเจอผู้คนหลายประเภท เมื่ออยู่ในที่ที่ไม่เคยคิดว่าวันนึงเราจะมาอยู่ในที่แบบนี้ ผมไม่ใช่พระพุทธเจ้าหรอกครับ ที่ทั้งพระราชวังมาบวช แต่ผมทิ้งทุกอย่างมาเพื่อหาเงินแต่ ทางที่ผมจะไปหาเงินมีการขัดแย้งหลายอย่าง แต่ผมไม่ค่อยสนใจนะเวลาคนพูดอะไร ผมก็บังคับใจตัวเองพยายามนั่งดูสันดารที่กำลังจะเปิดออกมาในแต่ละวัน ผมพูดเบา คุณสมบัติและมารยาทมี เลยไม่ค่อยสนใจปากหมาที่เห่าเท่าไหร่ และต่อจากนี้ผมก็ต้องเดินต่อไป กับอายุเพียง 17 ไม่มีวุฒิอะไรเหมือนคนไม่ได้เรียน 5555 ชีวิตกูนี่แย่เนาะ เอาเป็นว่าจบแค่นี้นะครับใครอ่านจบก็ขอให้ชีวิตคุณดำเนินไปได้อย่างมั่นคง! ให้กำลังใจผมได้นะครับทาง Facebook - Coa Jangsanam ครับ