สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวกระทู้ทุกคนเรื่องที่จะมาเล่าวันนี้เป็นเรื่องความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ คือ ตอนช่วง ม.4 เราเรียนที่ ตจว. แล้วมีป้าข้างบ้านติดกันที่นับถือกันเป็นญาติ ซึ่งตอนนั้นลูกเขยกับเมีย(ลูกของป้า) มีลูกด้วยกัน 2คนแล้ว ช่วงนั้นเราก็จะได้ยินว่าทะเลาะกันบ่อยและเมียแกชอบไปหาผู้ชายคนอื่น แบบมีจะหนีออกจากบ้านตัวเองไปอยู่ที่อื่น เข้าเรื่องที่ว่า..ป้าแกและลูกเขยก็มีเรื่องเดือดร้อนให้เราช่วย ลูกเขยเป็นคนเอาสายสินจน์ด้ายขาวที่ใช้ผูกข้อมือมาให้เรา 1 เส้น แล้วบอกให้นำสายสินจน์ไปลอดตอนเป็น ประจำเดือนค่ะ ตอนนั้นเราคิดว่าจะช่วยดีมั้ยเพราะมันน่าจะมีอะไรชอบมาพากลแน่นอน จนเราคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องลูกเขยกับเมียแน่ๆ เราจึงตัดสินใจช่วย เพราะเราเองก็เห็นใจคนคบกันอยู่กินกันมาตั้งแต่เรายังไม่เข้าอนุบาล มีลูกด้วยกันอ2คนเราจึงทำตามไป+ความไม่รู้ว่าบาปมากก และอยากให้ครอบครัวเขากลับมาปรองดองกัน แต่เราเองก็มีสร้อยที่พ่อให้คล้องมาตั้งแต่เด็กแล้ว และผ่านไปประมาณ 2สัปดาห์ ป้าก็มาทวงสายสินจน์ที่บอกให้เราทำไม่ดีใส่ พอหลังจากนั้นสักพักเริ่มมีเรื่องมีอุปสรรคเข้ามาในชีวิตเราบ่อยมากจนเรารู้สึก "เห้ยเป็นเด็กเท่านี้จะมีใครมีเรื่องแย่ขนาดนี้มั้ย" จะขอเล่าต่อว่า..เราค่อนข้างเป็นเด็กเรียนพอสมควรค่ะ พอเราเริ่มขึ้น ม.4 เทอม2 ผลการเรียนเราเริ่มแย่ลง จากคนที่เคยสอบเป็นท็อปในวิชาบางวิชา เกรดตก และสติไม่ค่อยอยู่กับตัวจะชอบเบลอบ่อยๆ จนเพื่อนได้ว่าเรา มีช่วงที่เราทำตัวบ้าๆไปช่วง ม.5 เลยค่ะ ตัดผมผมซอยแบบทอมไปโรงเรียน เป็นลุคทอมได้ 1 เทอมค่ะ และเพื่อนก็จากที่เคยสนิทก็เริ่มไม่อยากเล่นกับเรา ไม่มีใครอยากเล่นกับเรา และค่าเทอมก็ไม่มีตังค์จ่ายเพราะแม่ป่วยหนักมาก เคยเข้าไอซียู 2ครั้ง ตอนนี้ก็ยังไปโรงพยาบาลตามหมอสั่งทุกครั้งแทบต่อเดือน ปกติแม่กับตายายจะเป็นคนเลี้ยงเราส่งเราเรียนที่โรงเรียน ตจว. เป็นช่วงช้อตค่าเทอมค่าใช้จ่ายในบ้าน นาข้าวที่ตายายทำก็โดนน้ำท่วมไปในตอน ม.6 ซึ่งทำให้เราต้องไปขอกู้ยืม กยศ.มา และขอทุนจากคนที่เขาบริจาคมาซึ่งโรงเรียนจะมีให้ทุนเรียนดีแต่ยากจน ซึ่งเราก็เวลาไปแข่งในช่วง ม.4-6 ก็จะติดอันดับมมาตลอดๆ แล้วช่วงม.6 ก็ต้องไปสอบเข้ามหาลัย เราไปสอบแต่คะแนนน้อยไม่ถึงเกณฑ์ และทำให้เราเครียดกว่าเดิมเพราะเราอยากเรียนอยากเข้าคณะ(ขอไม่บอกนะคะTT) แต่เราไม่มีค่าเทอมส่งตัวเองไหนจะต้องเตรียมเพื่อน้องด้วยซึ่งน้องห่างกัน 3ปี พี่สาวเราก็ไม่อยากให้เรียนคณะที่เราอยากเข้า แต่เราอยากทำความฝันตัวเองให้เป็นจริงแต่ก็เหมือนมีอะไรมาติดๆ ขัดๆ อุปสรรคเยอะมาตลอดช่วง2-3ปีในโรงเรียนจนเราตัดสินใจซิ่วเพื่อทำงานพอได้ทุนไปส่งตัวเองในวันข้างหน้าสักนิดก็ยังดี จนตอนนี้ญาติๆ ฝ่ายเราก็กังวลกลัวเราจะจบแค่วุฒิ ม.6 ก็พยายามช่วยเราทุกทางเลยซึ่งเราดีใจมากที่อย่างน้อยก็ยังมีคนที่พร้อมซัพพอร์ตเราอยู่ข้างๆเราอยู่ เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่เราเครียดและกดดันมาตลอดช่วง2-3ปี มาตลอดจนเราเองก็รู้สึกเหนื่อย รู้สึกท้อ เหมือนคนดวงซวย ดวงตก มา3ปีแล้ว แต่เราก็ต้องเดินต่อเพราะเราก็มีความฝันที่อยากจะทำงานตามที่เราอยากเป็นมาตั้งแต่เด็กจริงๆ คนที่มีตังค์ใช้ไม่ขัดสนมีบ้านมีรถเป็นของตัวเองแบบที่ไม่เดือดร้อนใคร เราอยากมาเล่าเพื่อให้คนที่หลงมนต์ดำคุณไสยจนต้องไปทำในทางที่ไม่ควร ขอให้คนอื่นทำแบบผิดๆ ทำในสิ่งที่ไม่ควร ให้คิดถึงอนาคตที่สดใสของเด็กของคนๆนั้นบ้าง ควรให้เข้าใจและระลึกไว้เสมอว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ถ้าย้อนกลับไปจะไม่ทำอะไรสกปรกๆ แบบนั้น และให้ข้อคิดอีกว่า สิ่งที่ทำพลาดไปอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่ก็สามารถส่งผลให้เราได้ในอนาคตและถ้ากลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีตไม่ได้ ก็ทำได้แค่ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
ปล.ถ้าใครที่เข้ามาอ่านมีวิธีแก้ไขก็ช่วยบอกหน่อยนะคะ เราเองก็เคยบอกพ่อกับแม่เราไปแล้ว แต่ท่านแค่ให้อาบน้ำมนต์ และตักบาตรแผ่เมตตาแต่เราไม่ค่อยได้ทำบ่อย เราต้องทำอะไรเพิ่มเติม อยากให้ช่วยแนะนำ เราอยากดึงตัวเองคนที่สดใสกว่านี้กลับมาสักที เราอยากพ้นจากเรื่องปวดหัวพวกนี้ให้เบาๆ ลง
ถูกคนข้างบ้านให้ตกเป็นเหยื่อทำของมนต์ดำสกปรก จะมีธีทำให้เราพ้นทุกข์นี้ไหม?
ปล.ถ้าใครที่เข้ามาอ่านมีวิธีแก้ไขก็ช่วยบอกหน่อยนะคะ เราเองก็เคยบอกพ่อกับแม่เราไปแล้ว แต่ท่านแค่ให้อาบน้ำมนต์ และตักบาตรแผ่เมตตาแต่เราไม่ค่อยได้ทำบ่อย เราต้องทำอะไรเพิ่มเติม อยากให้ช่วยแนะนำ เราอยากดึงตัวเองคนที่สดใสกว่านี้กลับมาสักที เราอยากพ้นจากเรื่องปวดหัวพวกนี้ให้เบาๆ ลง