มีความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะ

ตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกับเขา เรารู้สึกดีและรู้สึกโชคดีนะ ที่ได้รู้จักกัน เขาเป็นคนที่โอเคในหลายๆเรื่อง เทคแคร์ดีทุกอย่าง ไม่มีครั้งไหนที่อยู่ด้วยกันจะไม่มีความสุข ถึงแม้มันจะไม่ได้หวือหวามากก็ตาม
    แต่เมื่อต้องห่างกัน มันรู้สึกว่าห่างกันจริงๆ นับครั้งได้เลยว่าคุยกันกี่คำ จนทำให้ คิดได้ว่า เราแคร์เขาอยู่ฝ่ายเดียว รอเขาอยู่คนเดียว ซึ่งเขาไม่ได้รับรู้หรือรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ  และเราก็ไม่เคยรู้ว่าชีวิตในแต่ละวัน เขาพบเจออะไร เขาทำอะไร เพราะเขาไม่เคยเปิดโอกาสที่อยากจะแลกเปลี่ยนเรียนรู้ชีวิตของกันและกัน แต่เขาก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะเขาขีดเส้นใต้สถานะเราไว้ว่า "เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" จากคำตอบในวันนั้น ถามว่าเราเคลียร์ไหม ก็ตอบได้เลยว่า ไม่เคลียร์เท่าไหร่นะ เพราะเป็นคำตอบที่ทำให้เราไม่มีจุดยืน ไม่รู้ว่าจะอยู่ตรงไหน ต้องทำตัวอย่างไร ห่วงได้ไหม หวงได้ไหม ถ้าคุยมากจะรบกวนเขาเกินไปไหม เพราพก็ไม่รู้อีกว่าเขาอยากคุยกับเราด้วยหรือเปล่า จะให้สถานะคงอยู่บนคำว่าเพื่อนหรือพี่น้องก็คงทำไม่ได้ เพราะเราเดินผ่านคำจำกัดเหล่านั้นมามากไปแล้ว