ตั้งแต่ที่ผมเริ่มเข้าวัยทำงานมา มันก็ต้องมีบ้างที่รู้สึกเหนื่อยบ้างอะไรบ้าง และช่วง 2-3 อาทิตย์มานี้ก็รู้สึกว่าตื่นสายขึ้นเรื่อยๆ มีอยู่วันหนึ่งผมก็บ่นๆกับแม่นิดหน่อยว่า เหนื่อยจัง รู้สึกมึนๆ คำแรกที่แม่พูดคือ
"ก็เอาแต่เล่นเกมน่ะสิ"
?????????? ห๊ะ!?
พูดตรงๆคือพอเริ่มทำงานมาผมแทบไม่ได้เล่นเกมเลย แต่บังเอิญว่าก่อนที่จะมาบ่นให้แม่ฟัง คืนวันนั้นผมนั่งเล่นเกมไปประมาณ ครึ่งชม.
แต่ทำไมไม่มีจะถามหรือเป็นห่วงบ้างเหรอว่าทำงานเหนื่อยไหม งานหนักไหม เพราะผมก็ต้องทำงานส่งเงินช่วยทางบ้านด้วยอะไรด้วย ก็ต้องมีเหนื่อยบ้าง
แต่กลับกลายเป็นว่าแค่แตะเกมนิดหน่อยก็โทษเกมไปหมด สมัยเรียนก็เหมือนกัน เรียนเป็นไง โปรเจคยากไหม ไม่มีถามหรือเป็นห่วง บ่นแต่ว่าวันๆเอาแต่เล่นเกม ทั้งที่เกมแทบจะไม่ได้แตะ
ไม่มีไรมากหรอกแค่มาระบายเฉยๆ เพราะเคยคุยกับเพื่อนหลายๆคน บ้านอื่นเขาก็ไม่ได้เป็นขนาดนี้
เวลาผมอยู่บ้านเอะอะอะไรนิดๆหน่อยก็เป็นผมที่โดนบ่น จนทุกวันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขกับการอยู่บ้านสักเท่าไหร่
เคยพยายามลองคุยเปิดใจกับแม่แล้ว ก็ดดนบ่นกลับมาอยู่ดี ดีจังบ้านนี้ ทำอะไรไม่ได้เลย
ทำอะไรก็โดนบ่น จนรู้สึกไม่อยากอยู่บ้าน
"ก็เอาแต่เล่นเกมน่ะสิ"
?????????? ห๊ะ!?
พูดตรงๆคือพอเริ่มทำงานมาผมแทบไม่ได้เล่นเกมเลย แต่บังเอิญว่าก่อนที่จะมาบ่นให้แม่ฟัง คืนวันนั้นผมนั่งเล่นเกมไปประมาณ ครึ่งชม.
แต่ทำไมไม่มีจะถามหรือเป็นห่วงบ้างเหรอว่าทำงานเหนื่อยไหม งานหนักไหม เพราะผมก็ต้องทำงานส่งเงินช่วยทางบ้านด้วยอะไรด้วย ก็ต้องมีเหนื่อยบ้าง
แต่กลับกลายเป็นว่าแค่แตะเกมนิดหน่อยก็โทษเกมไปหมด สมัยเรียนก็เหมือนกัน เรียนเป็นไง โปรเจคยากไหม ไม่มีถามหรือเป็นห่วง บ่นแต่ว่าวันๆเอาแต่เล่นเกม ทั้งที่เกมแทบจะไม่ได้แตะ
ไม่มีไรมากหรอกแค่มาระบายเฉยๆ เพราะเคยคุยกับเพื่อนหลายๆคน บ้านอื่นเขาก็ไม่ได้เป็นขนาดนี้
เวลาผมอยู่บ้านเอะอะอะไรนิดๆหน่อยก็เป็นผมที่โดนบ่น จนทุกวันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขกับการอยู่บ้านสักเท่าไหร่
เคยพยายามลองคุยเปิดใจกับแม่แล้ว ก็ดดนบ่นกลับมาอยู่ดี ดีจังบ้านนี้ ทำอะไรไม่ได้เลย