มาเริ่มกันเลยดีกว่านะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า เรารู้จักกับผู้ชายคนนึงในฐานะหัวหน้างาน 3 ปี ซึ่งก็ไม่รู้สึกอะไรเพราะเราไม่ได้ชอบ ไม่ใช่สเป็ค เลยไม่สนใจ แต่เพราะเค้าดูเหมือนสนใจเรา ทุกคนเลยเชียร์ให้เราคบกัน เราก็เริ่มใจอ่อนเพราะแพ้ในความดีของเค้า เค้าดูแลเอาใจใส่เรา ให้ความสำคัญใส่ใจกับเรา จนเรายอมคบเป็นแฟน และก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทำงานด้วยกัน อยู่เกือบสามปี เค้าก็ดีเสมอนะ จนเราเชื่อมั่น ไว้ใจเค้า สบายใจไม่ต้องกังวลเวลาเราไม่อยู่ เค้าเป็นคนนิ่งๆน่านับถือ จนช่วงเรากลับไปอยู่บ้าน ได้ 1เดือน เค้าเริ่มติดต่อเราน้อยลง บอกว่างานยุ่ง เครียด เราก็เข้าใจเพราะเราก็พอรู้ว่างานเค้าเป็นยังไง จนมีวันนึงเรากับเค้าโทรหากันตอนเช้าถามไถ่ปกติตื่นยัง กินไรยัง เค้าบอว่าจะลากลับบ้านที่ใต้ 4 วัน เราเลยถามว่ากลับไปทำไรหรอหลาวันจัง ไปแต่งงานหรอ เค้าบอกป่าว ไปงานแต่งญาติจะกลับเย็นนี้ และคืนนั้นเราก็นอนไม่หลับ น้ำตาไหล เศร้าเองโดยไม่รู้เหตุผล และก็มีความคิดขึ้นมาว่า คนที่แต่งงานมันต้องเป็นแฟนเราแน่ๆ และแล้วเช้ามามันก็เป็นจริง เค้ากลับไปแต่งงาน เราทำงานอยู่ เวลานั้นประมาณเก้าโมงเช้า เราช็อค สตั๊นหนักมาก มันคืออะไร คำถามเกิด เราตั้งสติสักพักนึงเลยส่งไลน์หาเค้า ขอให้มีความสุขมากๆ รักกันนานๆ ยินดีด้วยนะคะพี่ เค้าอ่านแล้วก็หายไป เราร้องไห้ คิดทบทวนกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่ 2 วัน และหลังจากนั้น6 วัน เค้าโอนเงินเข้าบัญชี แล้วส่งสลิปมาทางไลน์ว่าค่าแชร์ เรามือไวพิมพ์กลับไปว่า ค่าโง่หรอคะ แล้วเราก็เข้าโรงพยาบาล จนวันที่ออกจาก รพ. เราทักหาเค้าคุยกันทั้งวัน ให้เค้าเก็บของมาให้ เค้าก็เอามาให้ และเราก็ได้คุยกัน เราถามเค้าว่ามีอะไรจะพูดไหม เค้าบอกไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะพูดยังไง เค้าบอกว่าเค้ารักเรา เวลาอยู่กับเราแล้วมีความสุข แต่ทางนั้นมันเป็นเรื่องที่ตกลงกันมานานแล้ว แล้วอีกอย่างเค้าสงสารเราเพราะเรากำลังต้องการกำลังใจ จนเลยเถิดเพราะเคาก็มีแฟนอยู่แล้ว เค้าบอกว่าเค้าก็รู้ตัวว่าผิด ขอโทษ แต่เค้าต้องเลือกทางนั้น แล้วถ้าเราไม่รู้ล่ะจะเป็นยังไง ยังมาย้อนถามเราอีก ว่าเรารู้ได้ไง ความรู้สึกตอนนั้น เรามองคนผิดเข้าใจผิดมาตลอดเลยหรอ นี่หรอผู้ชายที่เราไว้ใจ นี่คือคำพูดจากปากเค้า แล้วครอบครัวเราล่ะที่เค้าไปทำความรู้จักไว้หมด คนในโลกเรารู้จักเค้าหมดว่าเราเป็นแฟนกัน เค้าบอกให้บอกผุ้ใหญ่ว่าคบกันกำลังเก็บเงินไปแต่ง แต่พอเรื่องนี้เกิดขึ้นจะให้เราไปบอกพ่อแม่ว่าเค้าป่วยกลับไปอยู่ใต้ ง่ายไปไหม ตอนแรกเราก็ให้อภัยนะคิดว่าเราคงไม่ใช่คู่กัน เค้าคงมีเหตุผลของเค้า เราทำดีที่สุดกับรักครั้งนี้แล้ว เค้าทำร้ายเรามันคือเรื่องของเค้าไม่ใช่เรื่องของเรา โชคดีแล้วที่เค้าเดินจากเราไป ไม่งั้นเราจะต้องใช้ชีวิตกับคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ แล้วเค้าก็หายไป จนผู้หญิงของเค้าทักมา เค้าเลยติดต่อเรามาแล้วใช้คำพูดแบบว่าเราผิดมาก จะไปทำลายชีวิตเค้าพัง ขอร้องอย่าอาฆาตเค้าเลย เอิ่มคือไรอ่ะ เสียทั้งขึ้นทั้งร่อง ยอมหมดแล้วยังมาอะไรกับเราอีก เรื่องคร่าวๆก็ประมาณนี้ค่ะ แค่มาเล่าสู่กันฟัง เผื่อจะเป็นแนวทางในการเลือกคบคน ใจคนมันน่ากลัว โลกนี้มันเริ่มอยู่ยากขึ้น ต้องใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทค่ะ
อยู่กันมาเกือบ 3 ปี แอบไปแต่งงาน
เรื่องมีอยู่ว่า เรารู้จักกับผู้ชายคนนึงในฐานะหัวหน้างาน 3 ปี ซึ่งก็ไม่รู้สึกอะไรเพราะเราไม่ได้ชอบ ไม่ใช่สเป็ค เลยไม่สนใจ แต่เพราะเค้าดูเหมือนสนใจเรา ทุกคนเลยเชียร์ให้เราคบกัน เราก็เริ่มใจอ่อนเพราะแพ้ในความดีของเค้า เค้าดูแลเอาใจใส่เรา ให้ความสำคัญใส่ใจกับเรา จนเรายอมคบเป็นแฟน และก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทำงานด้วยกัน อยู่เกือบสามปี เค้าก็ดีเสมอนะ จนเราเชื่อมั่น ไว้ใจเค้า สบายใจไม่ต้องกังวลเวลาเราไม่อยู่ เค้าเป็นคนนิ่งๆน่านับถือ จนช่วงเรากลับไปอยู่บ้าน ได้ 1เดือน เค้าเริ่มติดต่อเราน้อยลง บอกว่างานยุ่ง เครียด เราก็เข้าใจเพราะเราก็พอรู้ว่างานเค้าเป็นยังไง จนมีวันนึงเรากับเค้าโทรหากันตอนเช้าถามไถ่ปกติตื่นยัง กินไรยัง เค้าบอว่าจะลากลับบ้านที่ใต้ 4 วัน เราเลยถามว่ากลับไปทำไรหรอหลาวันจัง ไปแต่งงานหรอ เค้าบอกป่าว ไปงานแต่งญาติจะกลับเย็นนี้ และคืนนั้นเราก็นอนไม่หลับ น้ำตาไหล เศร้าเองโดยไม่รู้เหตุผล และก็มีความคิดขึ้นมาว่า คนที่แต่งงานมันต้องเป็นแฟนเราแน่ๆ และแล้วเช้ามามันก็เป็นจริง เค้ากลับไปแต่งงาน เราทำงานอยู่ เวลานั้นประมาณเก้าโมงเช้า เราช็อค สตั๊นหนักมาก มันคืออะไร คำถามเกิด เราตั้งสติสักพักนึงเลยส่งไลน์หาเค้า ขอให้มีความสุขมากๆ รักกันนานๆ ยินดีด้วยนะคะพี่ เค้าอ่านแล้วก็หายไป เราร้องไห้ คิดทบทวนกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่ 2 วัน และหลังจากนั้น6 วัน เค้าโอนเงินเข้าบัญชี แล้วส่งสลิปมาทางไลน์ว่าค่าแชร์ เรามือไวพิมพ์กลับไปว่า ค่าโง่หรอคะ แล้วเราก็เข้าโรงพยาบาล จนวันที่ออกจาก รพ. เราทักหาเค้าคุยกันทั้งวัน ให้เค้าเก็บของมาให้ เค้าก็เอามาให้ และเราก็ได้คุยกัน เราถามเค้าว่ามีอะไรจะพูดไหม เค้าบอกไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะพูดยังไง เค้าบอกว่าเค้ารักเรา เวลาอยู่กับเราแล้วมีความสุข แต่ทางนั้นมันเป็นเรื่องที่ตกลงกันมานานแล้ว แล้วอีกอย่างเค้าสงสารเราเพราะเรากำลังต้องการกำลังใจ จนเลยเถิดเพราะเคาก็มีแฟนอยู่แล้ว เค้าบอกว่าเค้าก็รู้ตัวว่าผิด ขอโทษ แต่เค้าต้องเลือกทางนั้น แล้วถ้าเราไม่รู้ล่ะจะเป็นยังไง ยังมาย้อนถามเราอีก ว่าเรารู้ได้ไง ความรู้สึกตอนนั้น เรามองคนผิดเข้าใจผิดมาตลอดเลยหรอ นี่หรอผู้ชายที่เราไว้ใจ นี่คือคำพูดจากปากเค้า แล้วครอบครัวเราล่ะที่เค้าไปทำความรู้จักไว้หมด คนในโลกเรารู้จักเค้าหมดว่าเราเป็นแฟนกัน เค้าบอกให้บอกผุ้ใหญ่ว่าคบกันกำลังเก็บเงินไปแต่ง แต่พอเรื่องนี้เกิดขึ้นจะให้เราไปบอกพ่อแม่ว่าเค้าป่วยกลับไปอยู่ใต้ ง่ายไปไหม ตอนแรกเราก็ให้อภัยนะคิดว่าเราคงไม่ใช่คู่กัน เค้าคงมีเหตุผลของเค้า เราทำดีที่สุดกับรักครั้งนี้แล้ว เค้าทำร้ายเรามันคือเรื่องของเค้าไม่ใช่เรื่องของเรา โชคดีแล้วที่เค้าเดินจากเราไป ไม่งั้นเราจะต้องใช้ชีวิตกับคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ แล้วเค้าก็หายไป จนผู้หญิงของเค้าทักมา เค้าเลยติดต่อเรามาแล้วใช้คำพูดแบบว่าเราผิดมาก จะไปทำลายชีวิตเค้าพัง ขอร้องอย่าอาฆาตเค้าเลย เอิ่มคือไรอ่ะ เสียทั้งขึ้นทั้งร่อง ยอมหมดแล้วยังมาอะไรกับเราอีก เรื่องคร่าวๆก็ประมาณนี้ค่ะ แค่มาเล่าสู่กันฟัง เผื่อจะเป็นแนวทางในการเลือกคบคน ใจคนมันน่ากลัว โลกนี้มันเริ่มอยู่ยากขึ้น ต้องใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทค่ะ