เครียดมากครับ จนคิดว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้วรึป่าว

ตอนนี้แย่สุดคือทะเลาะกับที่บ้าน ตั้งแต่คบกับแฟนคนนี้ แฟนผมเขาห่างกับผม4ปี แต่ผมอายุ17 แฟนขายยา... อันนี้ผมไม่ซี ปกติผมเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว พอมาเจองี้ก็หนักไปอีก ตัวผมเองก็เรียนอยู่ หางานทำก็ไม่ได้ ต่อให้หาได้ก็ได้ไม่ถึงครึ่งที่แฟนได้ ดูแลเเฟนก็ไม่ได้ แฟนผมหน้าตาดีในระดับหนึ่ง ตัวผมไม่มี ไรดีเลยแต่เขาก็คบกับผม ทำไมแหละครับ เปลี่ยนมุมมองคบเด็กงี้หรอครับ เเฟนเก่าเขาที่เคยคบนอกใจเขา แต่เขาก็รักคนนั้นมาก ผมรู้สึกเองได้จากลึกๆ เเต่ตัวผมเด็กขนาดนี้แต่คิดที่หยุดที่เขา คิดไปไกลแล้วว่า จะหางานทำที่มีรายได้เยอะๆ ทนสู้เพื่อขอเขาแต่งงาน มันอาจจะดูไร้สาระนะครับ แต่นี่คือความคิดผมครับ แต่ผมอาจจริงจังฝ่ายเดียวเองก็ได้ ล่าสุดไปบ้านแฟนที่ตจว.วันแรกพอไปถึงเขาให้พี่ที่ขายยาด้วยมารับ ละบอกให้ผมบอกว่าผมเป็นน้องที่ติดมาด้วยที่จะมาหาแฟนเเถวนั้น อีกวันกลางคืน เขาจะไปผับกับเพื่อน พาผมไปด้วย แต่ผมเข้าไม่ได้ เขาก็ให้ผมรออยู่ข้าง แล้วเข้าไปกับเพื่อนผช กลับมาตี2กว่า เเล้ว เมาเละ ผมไม่สามารถเข้าไปดูแลได้เลย ไม่รู้ว่าอยู่สถานะไหน กลับมานอนก็ไม่มีอะไร เพราะผมร้องไห้เต็มที่แต่เขาคิดว่าผมนอนมั้ง อีกคืนนึง เค้าบอกไม่ไปผับแล้วจะไปส่งยา ออกไป5ทุ่ม บอกจะกลับมาก่อนตี1 สุดท้ายกลับมาตี3 ที่เนินน่าอกที่รอยปั้มผับอยู่ ผมก็เงียบ เขาขอโทษ พอเช้าวันจะกลับ ผมออกไปจะอาบน้ำ แต่แวะลืมของเลบวนกลับมาที่ห้อง ได้ยินเสียงเขาคุยมือถือกับคนอื่น ผมรอฟัง เขาก็เล่าเสียงอ้อนๆเค้าเหนื่อยจังไปส่งของมาคนเดียว เพิ่งกลับ รักตัวมากนะ คิดถึงเหมือนกัน ประมาณงี้ ผมอึ้ง พอถามเขาบอกเออมันเป็นธุระกิจ ผมก็โอเค แต่ในขณะที่คบกับเขา ผมเครียดตลอดเวลา เจ็บ ทรมาณ แต่ทุกอย่างมันรวมคำว่ารักไปหมดเลย  อยากหยุดพอแค่นี้ แต่ก็รักเขาไม่อยากให้เขาไปไหนเหมือนกัน เพราะยังไงเจ็บสุดก็คือผม เขาก็สามารถมีใหม่ใครก็ได้ ผมควรทำไงดีครับ