อีก 30 นาทีล้อหมุน...
นักเดินทางหลายคนคงเคยได้ยินคำคำนี้ เมื่อออกเดินทางกันเป็นหมู่คณะ คำที่ให้สัญญานการเตรียมตัวก่อนออกเดินทาง เวลาแห่งความสุขกำลังเริ่มต้นแล้ว...
ค่ำคืนนี้ตัวเมืองแม่สะเรียงฝนยังคงตกต่อเนื่องทั้งคืน ความกังวลเข้ามาเยือนการเดินทางในหน้าฝน ช่วงพายุเข้าบนเส้นทางสายนี้คงไม่น่าสนุกเท่าไร ผมออกเดินทางตอนเช้ามาจากแม่สะเรียงเพื่อเดินทางไปยังจุดหมาย รร.ตชด บ้านปอหมื้อ และบ้านจอปราคี พร้อมกับสายฝนที่สาดโปรยสลับหยุดมาทั้งวัน
ถนนที่เรารู้จักกลายเป็นธารน้ำไหล ห้วยใสๆหลายสายกลายเป็นสีน้ำตาล แล้วความพ่ายแพ้ต่อธรรมชาติก็มาถึง คณะครูใหญ่ของทั้งสองโรงเรียน ที่เดินทางล่วงหน้ามาก่อนเราหนึ่งวันเพื่อขึ้นไปเตรียมการต้อนรับ แต่สุดท้ายก็ต้องติดอยู่ไม่ได้ไป ออกมาดักรอด้วยความเป็นห่วงคณะของพวกเรา อยู่ที่ลำน้ำใหญ่ห้วยแรก เพราะกลัวว่าเราจฝ่าเดินทางกันต่อไปในความมืด ซึ่งจะก่อให้เกิดอันตราย
ค่ำคืนนี้พวกเราจึงต้องย้อนกลับออกไปเพื่อพักกันยังบ้านสามหลังที่ผ่านมา โอเอซิสกลางทางของเหล่าครูดอย หากไม่สามารถเดินทางต่อไปยังจุดหมายปลายทาง และมันก็ไม่เลวเลยสำหรับค่ำคืนนี้ด้วยวิวแห่งท้องนา สายน้ำและขุนเขา นี่คือสวรรค์น้อยๆ ของเราในคืนนี้
สายฝนยังคงโปรยปรายตลอดค่ำ ความกังวลทำให้ผมไม่กล้าหลับตา แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด พรุ่งนี้เราจะไปสู่หนทางใด
ก่อนสายตาจะหลับไปในความมืด วาบสุดท้ายของความคิด ครูใหญ่อยู่ที่นี่แล้ว ตอนเช้า นำเงินค่าอาหารกลางวันมอบให้ภาระกิจของผมก็เสร็จสิ้น ความเหนื่อยยากหมดลงกันเสียที...พรุ่งนี้ผมจะกลับบ้าน
เช้าวันใหม่มาถึงฝนยังคงโปรยอ่อน หมอกหยอกล้อภูเขา และตัวเรากระจ่างในความคิด มอบเงินให้ครู แล้วตัวกูก็กลับบ้าน ล่ำลาหมู่เพื่อนพี่น้อง...ขออ้างมากมายในหัว เพื่อตอบทุกคำถาม
"อีก 30 นาทีล้อหมุน ครับพี่น้อง" จากพี่แจ็คแพร่
กระตุ้นให้เราแต่งตัว ผมคร่อมตัวลงบนไอ้เขียว มันไปลำบากกับผมมาหลายที่ วันนี้ไม่ต้องไปแล้ว ขณะที่คันเร่งระเบิดขึ้น เสียงกระตุ้นเตือนในใจ เราจะกลับไปเป็นผู้แพ้ แพ้ต่อใจเราเอง ฤา
อีก 30 นาทีล้อหมุน...
แล้วคุณจะเดินหนทางใด เสียงเข้าเกียร์บิดคันเร่ง ไอ้เขียวและผมกำลังมุ่งไป ไปสู่ทางสายเดิม ไปสู่จุดหมายแห่งการเดินทาง ไปทำสิ่งที่ตั้งใจเมื่อจากมาจากกรุงเทพฯ...รร.ตชด. บ้านปอหมื้อ...วันนี้เราลุยกันอีกครั้งนะไอ้เขียว
บันทึกความทรงจำ ในวันที่เกือบพ่ายแพ้
ต้นเขียน
19 สิงหาคม 2561
----------------------------------------
คือคำขอบคุณ
พี่แจ็คแพร่...แววตาความมุ่งมั่น และการกระทำ คำพูดที่คอยกระตุ้นเตือนให้เราทุกคนก้าวข้ามอุปสรรค หากรอพร้อม เราคงไม่ก้าวเดิน อีก 30 นาทีล้อหมุน...นะครับพี่
อีก 30 นาทีล้อหมุน...
นักเดินทางหลายคนคงเคยได้ยินคำคำนี้ เมื่อออกเดินทางกันเป็นหมู่คณะ คำที่ให้สัญญานการเตรียมตัวก่อนออกเดินทาง เวลาแห่งความสุขกำลังเริ่มต้นแล้ว...
ค่ำคืนนี้ตัวเมืองแม่สะเรียงฝนยังคงตกต่อเนื่องทั้งคืน ความกังวลเข้ามาเยือนการเดินทางในหน้าฝน ช่วงพายุเข้าบนเส้นทางสายนี้คงไม่น่าสนุกเท่าไร ผมออกเดินทางตอนเช้ามาจากแม่สะเรียงเพื่อเดินทางไปยังจุดหมาย รร.ตชด บ้านปอหมื้อ และบ้านจอปราคี พร้อมกับสายฝนที่สาดโปรยสลับหยุดมาทั้งวัน
ถนนที่เรารู้จักกลายเป็นธารน้ำไหล ห้วยใสๆหลายสายกลายเป็นสีน้ำตาล แล้วความพ่ายแพ้ต่อธรรมชาติก็มาถึง คณะครูใหญ่ของทั้งสองโรงเรียน ที่เดินทางล่วงหน้ามาก่อนเราหนึ่งวันเพื่อขึ้นไปเตรียมการต้อนรับ แต่สุดท้ายก็ต้องติดอยู่ไม่ได้ไป ออกมาดักรอด้วยความเป็นห่วงคณะของพวกเรา อยู่ที่ลำน้ำใหญ่ห้วยแรก เพราะกลัวว่าเราจฝ่าเดินทางกันต่อไปในความมืด ซึ่งจะก่อให้เกิดอันตราย
ค่ำคืนนี้พวกเราจึงต้องย้อนกลับออกไปเพื่อพักกันยังบ้านสามหลังที่ผ่านมา โอเอซิสกลางทางของเหล่าครูดอย หากไม่สามารถเดินทางต่อไปยังจุดหมายปลายทาง และมันก็ไม่เลวเลยสำหรับค่ำคืนนี้ด้วยวิวแห่งท้องนา สายน้ำและขุนเขา นี่คือสวรรค์น้อยๆ ของเราในคืนนี้
สายฝนยังคงโปรยปรายตลอดค่ำ ความกังวลทำให้ผมไม่กล้าหลับตา แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด พรุ่งนี้เราจะไปสู่หนทางใด
ก่อนสายตาจะหลับไปในความมืด วาบสุดท้ายของความคิด ครูใหญ่อยู่ที่นี่แล้ว ตอนเช้า นำเงินค่าอาหารกลางวันมอบให้ภาระกิจของผมก็เสร็จสิ้น ความเหนื่อยยากหมดลงกันเสียที...พรุ่งนี้ผมจะกลับบ้าน
เช้าวันใหม่มาถึงฝนยังคงโปรยอ่อน หมอกหยอกล้อภูเขา และตัวเรากระจ่างในความคิด มอบเงินให้ครู แล้วตัวกูก็กลับบ้าน ล่ำลาหมู่เพื่อนพี่น้อง...ขออ้างมากมายในหัว เพื่อตอบทุกคำถาม
"อีก 30 นาทีล้อหมุน ครับพี่น้อง" จากพี่แจ็คแพร่
กระตุ้นให้เราแต่งตัว ผมคร่อมตัวลงบนไอ้เขียว มันไปลำบากกับผมมาหลายที่ วันนี้ไม่ต้องไปแล้ว ขณะที่คันเร่งระเบิดขึ้น เสียงกระตุ้นเตือนในใจ เราจะกลับไปเป็นผู้แพ้ แพ้ต่อใจเราเอง ฤา
แล้วคุณจะเดินหนทางใด เสียงเข้าเกียร์บิดคันเร่ง ไอ้เขียวและผมกำลังมุ่งไป ไปสู่ทางสายเดิม ไปสู่จุดหมายแห่งการเดินทาง ไปทำสิ่งที่ตั้งใจเมื่อจากมาจากกรุงเทพฯ...รร.ตชด. บ้านปอหมื้อ...วันนี้เราลุยกันอีกครั้งนะไอ้เขียว
บันทึกความทรงจำ ในวันที่เกือบพ่ายแพ้
ต้นเขียน
19 สิงหาคม 2561
----------------------------------------
คือคำขอบคุณ
พี่แจ็คแพร่...แววตาความมุ่งมั่น และการกระทำ คำพูดที่คอยกระตุ้นเตือนให้เราทุกคนก้าวข้ามอุปสรรค หากรอพร้อม เราคงไม่ก้าวเดิน อีก 30 นาทีล้อหมุน...นะครับพี่