สวัสดีจร้าๆๆ เรามีชื่อว่าเอแทนนะ พอดีเราลองแต่งนิยายดูอ่ะ เป็นแนวรักวัยรุ่นทั่วๆไป อยากให้ทุกคนได้อ่านดูกันว่าจะเป็นอย่างไรกันบ้าง สนุกไม่สนุกอย่างไรก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะ
ณ คืนที่พระจันทร์เต็มดวง กลางดึกบนถนนใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง แสงไฟจากในเมืองส่องปรากฏร่างของหญิงสาวสวมชุดนักเรียนที่กำลังวิ่งเหมือนจะหนีกับอะไรบางอย่าง
เด็กสาวผมสีน้ำตาลยาวม้วนตรงปลายผมเล็กน้อย ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนกับดวงตาสีเหลืองบุษราคัมดูเป็นประกาย ร่างเธอช่างดูบอบบางแต่แฝงไปด้วยพละกำลัง จากประโยคข้างต้นที่เกลิ่นมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่ใครอื่นใดเลยค่ะ เด็กสาวที่แสนจะเพอร์เฟกคนนั้นที่ถูกเอ่ยกล่าวไปเมื่อสักครู่นี้ คือ ฉันเอง!!!
เห้อ~ -__-^
แต่ให้ตายสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟ่ะเนี่ย!!! ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้ ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย บรรยากาศที่มืดดูอึมครึมแบบนี้มันคืออะไรกัน อย่างกะในหนังเลย T_T แล้วอีกอย่างหนึ่งคือ ทำไมฉันต้องมาวิ่งหนีอะไรก็ไม่รู้อยู่บนถนนแบบนี้ ฮะ ฉันไม่ได้ไปทำอะไรที่มันผิดกฎหมายซักหน่อยแล้วทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยหนิ
ฉันวิ่งไปเรื่อยๆๆ จนกระทั่งเจอตรอกแคบๆๆที่อยู่ข้างหน้า ด้วยสัญชาตญาณก็สั่งให้ฉันวิ่งเข้าไปหลบในนั้นทันที แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เข้าไปก็มีมือปริศนากระชากฉันจนตัวปลิวเข้าไปในตรอกนั่นเสียก่อน ด้วยความตกใจ ฉันที่เป็นสมาชิกชมรมคาราเต้ก็ชกเข้าไปที่ท้องของอีกฝ่ายจนทรุดลงกับพื้น จากนั้นฉันพยายามจะหนีออกจากตรอกนั้น แต่อีกฝ่ายก็ดึงมืออีกข้างอีกครั้ง จนตัวติดกับกำแพง
ฉันที่พยายามดิ้นหนี เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แต่ด้วยแสงไฟที่ส่องมาจากข้างบน ทำให้พอจะเห็นร่างของอีกฝ่ายได้ ผมสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างดูกระทัดรัด ความสูงพอกับฉันเลย สันจมูกโด่งได้รูปเล็กน้อย พร้อมกับนัยน์ตาโตนั้น ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก
“นะ….คิดจะทำอะไรนะ ปล่อยฉันนะ!!!”
“…..”
“นายเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่!!!!”
“…..”
อีกฝ่ายๆๆที่เงียบไป เหมือนจงใจจะเมินคำถามของฉัน จากนั้นอีกฝ่ายก็เอือมมือขึ้นมากดแขนของฉันไว้ทั้งสองข้างยกขึ้นเหมือนในละครที่พระเอกจะจับนางเอกกดยังไงยังงั้น พร้อมกับหลุดคำพูดที่ทำให้ฉันต้องอ้าปากค้างงง
“ไม่ต้องกลัวนะ…ฉันจะพาเธอหนีไปจากที่นี่เอง ไม่เป็นไรใช่มั๊ย ไอริน”
‘ไอริน’ งั้นเหรอ O_O แต่เอ๊ะ!!! ทำไมเขาถึงรู้ชื่อของฉันได้ล่ะ ชุดนักเรียนของฉันก็ไม่ได้มีชื่อเขียนติดซะหน่อย
“ทำไมนายถึงรู้ชื่อของฉันได้ล่ะ ตอบมานะ นายเป็นใครกันแน่”
“…..”
ฉันถลึงตามองอีกฝ่ายพร้อมพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายมันก็ทำให้กำลังจะบ้าตาย ฉันที่กำลังจะเอ่ยปากถามอีกฝ่ายไป ก็ถูกอีกฝ่ายชิงโป๊ะยาสลบและถูกอุ้มขึ้นรถไปเสียก่อน
โดยที่ฉันไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย
กริ๊ง!!!
“ไอริน!”
เฮือก!!!
เสียงของแม่ฉันที่ตะโกนขึ้นมาจากข้างล่างพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกคู่ใจของฉันดังขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้งและกระเด้งตัวออกมาจากเตียง
“ไอริน!!! ตื่นรึยัง นี่แกจะนอนไปถึงไหน วันนี้มีซ้อมชมรมไม่ใช่หรือไง” เสียงของมนุษย์แม่ดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับประตูที่เปิดออก
ปึงๆๆ
ผู้หญิงที่ปรากฏกลายอยู่ตรงหน้าฉันทำให้ฉันพอจะนึกได้ว่าเหตุการณ์ประหลาดชวนสยองเมื่อคืนนั้นเป็นความฝันสินะ
ตึ๊งๆๆ
เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เพื่อนสุดที่รักของฉันคงจะส่งข้อความมาปลุกฉันอีกตามเคย ยัยนั้นก็คงจะมาพูดคุยเรื่องซี่รีย์เกาหลีเมื่อวานกับฉากที่จะเห็นกันบ่อยๆในละครอีกตามเคย เห้อ~ ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่ติ่งเกาหลี แต่เพื่อนซี้ของฉันก็มักจะมาพูดกรอกหูฉันอยู่ทุกวัน กลายเป็นที่ระบายให้นางที่พูดให้ฉันฟังอยู่ฝ่ายเดียว อืมๆ ฉากที่ว่า…อ๊าๆๆ บ้าเอ้ย!!!
เพราะไอ้ฉากที่พระเอกไปช่วยนางเอก ทำให้ฉันนึกถึงฝันเมื่อคืน อยู่ดีๆภาพของพระเอกขี่ม้าขาวเมื่อคืนก็โผล่พรวดเข้ามาในหัวของฉันแบบไม่ทันตั้งตัว จะเรียกพระเอกขี่ม้าขาวหรือศัตรูคู่อาฆาตดีล่ะ ฉันจำหน้าผู้ชายคนนั้นได้ดี ผู้ชายที่ไม่ควรจะไปอยู่ในฝันของฉันเลย
อีตานักเรียนใหม่ ชื่อญี่ปุ่น ที่ย้ายเข้ามาวันแรกก็ทำเอาสาวๆๆกรี๊ดกราดกันยกใหญ่ แถมยังถูกรับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องคู่กับฉันอีก และหมอนั้นยังเป็นคนที่สอบได้อันดับหนึ่งของสายชั้นและทำให้ฉันต้องตกไปอยู่ที่สองในการสอบกลางภาค มิหน้ำซ้ำ หมอนั้นยังพักห้องข้างๆๆคอนโดเดียวกันกับฉันอีก ผู้ชายที่ไม่รู้ว่าฉันไปทำกรรมอะไรไว้ ที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มักจะได้เจอกับเขาอยู่เสมอ ใช่แล้วล่ะ……
‘โควตะ’ ชื่อของผู้ชายที่ฉันไม่อยากจะได้ยินที่สุด
สวัสดีนะทุกคน พอดีเราลองเขียนนิยายดูอยากให้ทุกคนได้อ่านกันอ่ะ
ณ คืนที่พระจันทร์เต็มดวง กลางดึกบนถนนใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง แสงไฟจากในเมืองส่องปรากฏร่างของหญิงสาวสวมชุดนักเรียนที่กำลังวิ่งเหมือนจะหนีกับอะไรบางอย่าง
เด็กสาวผมสีน้ำตาลยาวม้วนตรงปลายผมเล็กน้อย ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนกับดวงตาสีเหลืองบุษราคัมดูเป็นประกาย ร่างเธอช่างดูบอบบางแต่แฝงไปด้วยพละกำลัง จากประโยคข้างต้นที่เกลิ่นมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่ใครอื่นใดเลยค่ะ เด็กสาวที่แสนจะเพอร์เฟกคนนั้นที่ถูกเอ่ยกล่าวไปเมื่อสักครู่นี้ คือ ฉันเอง!!!
เห้อ~ -__-^
แต่ให้ตายสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟ่ะเนี่ย!!! ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้ ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย บรรยากาศที่มืดดูอึมครึมแบบนี้มันคืออะไรกัน อย่างกะในหนังเลย T_T แล้วอีกอย่างหนึ่งคือ ทำไมฉันต้องมาวิ่งหนีอะไรก็ไม่รู้อยู่บนถนนแบบนี้ ฮะ ฉันไม่ได้ไปทำอะไรที่มันผิดกฎหมายซักหน่อยแล้วทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยหนิ
ฉันวิ่งไปเรื่อยๆๆ จนกระทั่งเจอตรอกแคบๆๆที่อยู่ข้างหน้า ด้วยสัญชาตญาณก็สั่งให้ฉันวิ่งเข้าไปหลบในนั้นทันที แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เข้าไปก็มีมือปริศนากระชากฉันจนตัวปลิวเข้าไปในตรอกนั่นเสียก่อน ด้วยความตกใจ ฉันที่เป็นสมาชิกชมรมคาราเต้ก็ชกเข้าไปที่ท้องของอีกฝ่ายจนทรุดลงกับพื้น จากนั้นฉันพยายามจะหนีออกจากตรอกนั้น แต่อีกฝ่ายก็ดึงมืออีกข้างอีกครั้ง จนตัวติดกับกำแพง
ฉันที่พยายามดิ้นหนี เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แต่ด้วยแสงไฟที่ส่องมาจากข้างบน ทำให้พอจะเห็นร่างของอีกฝ่ายได้ ผมสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างดูกระทัดรัด ความสูงพอกับฉันเลย สันจมูกโด่งได้รูปเล็กน้อย พร้อมกับนัยน์ตาโตนั้น ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก
“นะ….คิดจะทำอะไรนะ ปล่อยฉันนะ!!!”
“…..”
“นายเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่!!!!”
“…..”
อีกฝ่ายๆๆที่เงียบไป เหมือนจงใจจะเมินคำถามของฉัน จากนั้นอีกฝ่ายก็เอือมมือขึ้นมากดแขนของฉันไว้ทั้งสองข้างยกขึ้นเหมือนในละครที่พระเอกจะจับนางเอกกดยังไงยังงั้น พร้อมกับหลุดคำพูดที่ทำให้ฉันต้องอ้าปากค้างงง
“ไม่ต้องกลัวนะ…ฉันจะพาเธอหนีไปจากที่นี่เอง ไม่เป็นไรใช่มั๊ย ไอริน”
‘ไอริน’ งั้นเหรอ O_O แต่เอ๊ะ!!! ทำไมเขาถึงรู้ชื่อของฉันได้ล่ะ ชุดนักเรียนของฉันก็ไม่ได้มีชื่อเขียนติดซะหน่อย
“ทำไมนายถึงรู้ชื่อของฉันได้ล่ะ ตอบมานะ นายเป็นใครกันแน่”
“…..”
ฉันถลึงตามองอีกฝ่ายพร้อมพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายมันก็ทำให้กำลังจะบ้าตาย ฉันที่กำลังจะเอ่ยปากถามอีกฝ่ายไป ก็ถูกอีกฝ่ายชิงโป๊ะยาสลบและถูกอุ้มขึ้นรถไปเสียก่อน
โดยที่ฉันไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย
กริ๊ง!!!
“ไอริน!”
เฮือก!!!
เสียงของแม่ฉันที่ตะโกนขึ้นมาจากข้างล่างพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกคู่ใจของฉันดังขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้งและกระเด้งตัวออกมาจากเตียง
“ไอริน!!! ตื่นรึยัง นี่แกจะนอนไปถึงไหน วันนี้มีซ้อมชมรมไม่ใช่หรือไง” เสียงของมนุษย์แม่ดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับประตูที่เปิดออก
ปึงๆๆ
ผู้หญิงที่ปรากฏกลายอยู่ตรงหน้าฉันทำให้ฉันพอจะนึกได้ว่าเหตุการณ์ประหลาดชวนสยองเมื่อคืนนั้นเป็นความฝันสินะ
ตึ๊งๆๆ
เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เพื่อนสุดที่รักของฉันคงจะส่งข้อความมาปลุกฉันอีกตามเคย ยัยนั้นก็คงจะมาพูดคุยเรื่องซี่รีย์เกาหลีเมื่อวานกับฉากที่จะเห็นกันบ่อยๆในละครอีกตามเคย เห้อ~ ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่ติ่งเกาหลี แต่เพื่อนซี้ของฉันก็มักจะมาพูดกรอกหูฉันอยู่ทุกวัน กลายเป็นที่ระบายให้นางที่พูดให้ฉันฟังอยู่ฝ่ายเดียว อืมๆ ฉากที่ว่า…อ๊าๆๆ บ้าเอ้ย!!!
เพราะไอ้ฉากที่พระเอกไปช่วยนางเอก ทำให้ฉันนึกถึงฝันเมื่อคืน อยู่ดีๆภาพของพระเอกขี่ม้าขาวเมื่อคืนก็โผล่พรวดเข้ามาในหัวของฉันแบบไม่ทันตั้งตัว จะเรียกพระเอกขี่ม้าขาวหรือศัตรูคู่อาฆาตดีล่ะ ฉันจำหน้าผู้ชายคนนั้นได้ดี ผู้ชายที่ไม่ควรจะไปอยู่ในฝันของฉันเลย
อีตานักเรียนใหม่ ชื่อญี่ปุ่น ที่ย้ายเข้ามาวันแรกก็ทำเอาสาวๆๆกรี๊ดกราดกันยกใหญ่ แถมยังถูกรับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องคู่กับฉันอีก และหมอนั้นยังเป็นคนที่สอบได้อันดับหนึ่งของสายชั้นและทำให้ฉันต้องตกไปอยู่ที่สองในการสอบกลางภาค มิหน้ำซ้ำ หมอนั้นยังพักห้องข้างๆๆคอนโดเดียวกันกับฉันอีก ผู้ชายที่ไม่รู้ว่าฉันไปทำกรรมอะไรไว้ ที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็มักจะได้เจอกับเขาอยู่เสมอ ใช่แล้วล่ะ……
‘โควตะ’ ชื่อของผู้ชายที่ฉันไม่อยากจะได้ยินที่สุด