เด็กอายุ 14 ปีต้องเจออะไรขนาดนี้เลยเหรอ?

เราเป็นเด็กคนหนึ่งที่ไม่ชอบการที่ต้องทนกับอะไรที่มันเป็นผลเสียต่อตัวเอง ซึ่งเราก็เคยแสดงออกไปว่าเราไม่ชอบคนที่มาบ้านเราแล้วสูบบุหรี่ พ่อแม่ก็มาว่าเราว่าจะอยู่ร่วมกับคนในสังคมได้ยังไง จะหาเงินใช้ได้แบบเขาไหม เราโคตรไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องพูดแบบนั้น ในอานาคตที่เราโตเป็นผู้ใหญ่เราก็จะไม่มีทางเลือกอยู่ในที่ที่มีสังคมแบบนั้นแน่นอน เราเป็นคนหนึ่งที่เรียนดีเลยแหละ อยู่ที่โรงเรียนกับที่บ้านมันต่างกันมากอะ ที่โรงเรียนคุณครู เพื่อนๆ ต่างก็ให้การยอมรับเราว่าเรามีความสามารถ เรียนก็เก่ง แต่ที่บ้านเรามักจะถูกดูถูกด้วยถ้อยคำเดิมๆว่า "ความรู้ท่วมหัวแต่เอาตัวไม่รอด" กลับกันน้องเราซึ่งเรียนไม่เก่งเลย กลับบ้านค่ำทุกวัน เลิกโรงเรียนปุ๊บเปลี่ยนชุดออกไปเล่นกับเพื่อน แต่พ่อแม่ไม่ว่าอะไร มองว่าใช้ชีวิตเป็นด้วยซ้ำ คือมันใช่เหรอกับความคิดแบบนี้ เราเองไม่เข้าใจมาโดยตลอด แล้วการที่เราเรียนเก่งนั้นเขาก็ดีใจกับเราแค่วันรับเกรด นอกนั้นอะคนละอย่างเลย เขาไม่เห็นความสำคัญของความรู้ที่เรามีด้วยซ้ำ เช่น เวลาที่เราอธิบายอะไรด้วยเรื่องที่เรียนมา เขาก็จะพูดประมาณว่าชีวิตของเขาผ่านอะไรมาเยอะไม่สนหรอก จนบางทีเราไม่กล้าแสดงความคิดเห็ฯอะไรด้วยซ้ำเวลามีเรื่องอะไร เพราะพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เราเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยมากจนเฟลไปเลย ล่าสุดคือพ่อให้เราโหลดเพลงให้ เราก็ทำให้ แต่เขาว่าเราทำให้ไม่ครบเขาก็ว่าๆๆๆๆ ทั้งที่เราทำให้ตั้งเป็นร้อยเพลงบางอันซ้ำเราก็บอกเขาแล้ว วันต่อมาเขาก็มาให้เราทำให้อีก แต่เราไม่ทำ เพราะเราไม่รู้จะสรรหาเพลงอะไรมาให้แล้วเพราะลงไปก็เยอะ เขาก็เลยบอกกับแม่ว่าไม่ต้องให้เงินมันไปโรงเรียนนะ มีลูกแล้วใช้ไม่ได้ จะมีไปทำไม แล้วที่ทำไปล่ะ ไม่มีประโยชน์แล้วเหรอ ทุกวันนี้เราเลยต้องใช้เงินของตัวเองทั้งหมด ถ้าเราไม่มีเงินเก็บส่วนตัวเราคงไม่มีเงินซื้อข้าวกินที่โรงเรียนแน่เลย เงินเก็บเรามีแค่สองพันซึ่งมันก็ใกล้จะหมดลงทุกวัน เราอยู่ต่างจังหวัดอายุก็แค่ 14 จะไปทำงานอะไรได้ เรากลัวไม่มีเงินไปโรงเรียนสุดๆ ทุกวันนี้ความสุขเดียวที่เรามีคือที่โรงเรียนเพราะอย่างน้อยก็ยังมีเพื่อน