ผมว่าจะไม่โกรธแล้วนะครับวันนี้แต่มันก็ดันมีเรื่องเข้ามาหาจนได้เรื่องที่ผมไม่อยากรู้อยากเห็นมันเป็นเรื่องของคนที่ผมรักทั้งสองคนคนหนึ่งก็น้องคนหนึ่งก็เพื่อนร่วมงานนเขาจีบกันผมควรทำอย่างไรดี เพื่อนหลายคนเคยบอกผมว่าถ้าเขาไม่รักก็หาเอาใหม่แต่เรามันคนดือนี้ครับอยากได้อะไรก็ต้องไขว่คว้าหาเอามาจนได้อาจจะยากลำบากหน่อยเเต่ก็ดีใจครับที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักแม้มันจะแลกมาด้วยความเจ็บใจมากมายเพียงใด ทุกวันนี้ก็อยู่ได้นะครับผมได้ข่าวมามากมายเรื่องการอกหัก ต้องทำร้ายตัวเองบ้างละ ต้องทานยาฆ่าตัวตายบ้างละ ต้องไปกินเหล้าให้เมาบ้างละ ผมส่งสัยนะครับเพราะผมก็ตกอยู่ในหัวข้อพวกนี้เพราะตอนที่โดนเด็กบอกเลิกครั้งแรกอย่าใช้คำว่าบอกเลิกเลยครับบอกว่าอย่าทำแบบนี้ดีกว่าคออย่ามารักเขาเลยอะไรประมาณนั้นละครับ ผมโคตรเข้าใจอารมณ์ตอนนี้เลยนะครับที่ต้องโดนคนที่แอบรักยอกเลิกขนาดแอบรักนะครับถ้าประกาศว่ารักจะขนาดไหน ผมรับครับเมามากทั้งๆที่ไม่เคยคิดที่จะกินเลยแต่ต้องหันกลับมากินไม่ณุ้หรอกครับมันมีประโยชน์หรือป่าวแต่ที่รู้ๆ คือมันช่วยได้ครับตอนเมาแต่หลังจากที่เลิกเมาก็เหมอนเดิมหรืออาจจะหนักกว่าเดิมด้วยซ้ๆ การรักษาอาการพวกนี้ต้องใช้เวลาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นครับ เวลาเยียวยาทุกอย่าง แต่บางคนก็บอกว่าหมูกะทะเยียวยาทุกอย่าง มีมากมายครับการเอาชีวิตให้รอดช่วงนี้มันยากครับแต่มันก็ สามารถทำได้เพียงต้องหาที่ปรึกษาครับเพราะใครๆก็ต้องการที่ปรึกษาทั้งนั้นครับ ขนาดผมเก่งนะครับบเรื่องพวกนี้ผมอยากจะเล่าให้ฟังครับ ตอนที่ผมเรียนมานะครับตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยม 6 ผมรับตำแหน่งหัวหน้าห้องตลอดนะครับ เป็นประธานนักเรียนประถม 1 ครั้ง มัธยม 1 ครั้ง พอมามหาลัยผมนี้ไมาเอาอะไรเลยครับมีคนมาเสนอตำแหน่งให่นะครับประธานรุ่นแต่ด้วยธิฐิของผมเองคือผมอยากเรีนให้จบผมมองการเรียนในมหายลัยเป็นเรื่องใหญ่มากเพราะเราเป็นเด็กบ้านนอกที่เข้ามาเรียนในมหาลัยต้องสู้เพื่อตัวเองและครอบครัวผมเป็นตนเเรกนะครับที่จบมหาลัยของครอบครัวครับเป็นที่น่าภูมิใจครับผมรู้สึกได้ กลับมาครับ ผมนะชอบใครไม่คอยผิดหวังครับเพราะเป็นคนที่ดีคนหนึ่งละครับจีบใครส่วนมากนะครับ 90% จะประสบความสำเร็จนะครับ อย่างเช่น ตอนเรียนมัธยมต้น ผมก็แอบรักเพื่อนเคยหรือป่าวอาการแบบว่าตกหลุมรักครับ เห็นหน้าก็เอาครับเลิกโรงเรียนขี้มอเตอร์ไซด์ไปดูหลังคาบ้านเขาเกือบทุกวันไม่เจอหน้าเจอหลังคาก็ยังดีอาการแบบนี้เป็นอยู่นานครับพอควรเกือบปีครับจนความลับเริ่มแตกครับเจ้าตัวเขาก็รู้ว่ามีเพื่อนเขาแอบรักแต่ผมปากแข็งนะครับผมไม่ยอมสักอย่างใครจะทำอะไรได้ ครั้งนี้ไม่เจ็บเท่าไหร่ครับเพราะยังรักไมามากเท่าไหร่เริ่มจากเพื่อนจบที่เพื่อนกรรมของผม และก็มีเคสแบบนี้อีกแระมาณ 5-6 ครั้ง มีรุ่นพี่บ้าง รุ่นน้องบ้าง จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงชีวิตช่วงมหาลัย ก็ถือว่าเป็ยเด็กบ้านนอกที่มีจุดเด่นนะครับตรงเสีบงครับ และตรงชื่อ อันแรกนี้ชื่อเหมือยผู้หญิง อันที่ 2 เสียงเหมือนผู้หญิง แต่ตอนนั้นก็แอบๆรักเพศเดียวกันมาบ้างเเล้วครับ มีวันหนึ่งช่วงอยู่ ปี2 มีกินเลี้ยงวันเกิดเพื่อนที่บ้านพักนักศึกษานี้ละครับเราเช้าเองอยู่ 4 คน แต่ก็มีเพื่อนต่างคณะมารับประทานด้วยกันประมาณ 15 คน ก็ทานกันครับมีกินเหล้าด้วยครับกินสุกี้กับเหล้าครัเมาดี ทานไปถึงตี เพื่อนๆ ก็แยกย้ายไปนอนเหลือ 3 คน คือผม เพื่อนผมมันชื่อเอฟและเพื่อนของเพื่อนอีกคนหนึ่ง สมมุตอว่าช่อออฟแล้วกันครับ เมาคับแต่ผมยังจำได้ดีแม้เวลาจะ่านมา 11 ปีแล้วก็ตาม เมาครับออฟถามผมว่ามีแฟนหรือป่าว ผมตอบว่าไม่มีครับเขาบอกว่าผมจีบได้ไหมครับเป็นแฟนกันไหมผมมองหน้าเอฟพื่อนของผมแล้วทำหน้างง ไม่ตอบอะไรสถานการณ์ตอนนั้นนิ่งสงบครับเหมือนคลื่นใต้น้ำ ผมดีใจนะครับที่มีคนมารักผมส่วนมากจะไปรักเขามากกว่าครับ ผมไม่ตอบอะไรแต่เหมือนเขาจะรู้นะครับว่าเราก็ชอบเรื่องพวกนี้พอควร ออฟขยับมานั่งใกล้ผมเอาหน้ามันเข้ามาใกลล้ผมเพื่อนผมก็นั่งอยู่ตรงนั้นละครับ สมัยนั้นอายนะครับเรื่องพวกนนี้ยังไม่ได้เปิดกว้างเหมือนทุกวันนี้ ผมอยากลองนะครับแต่เพื่อนผมก็นั่งอยู่นั้นและเพื่อนๆก็นอนอยู่ในห้องเรานั่งทานกันตรงลานกลางบ้านผมก็ไม่กล้าหรอกครับ สมัยนั้นนะครับบรีสอร์ทยังไม่เป็นที่นิยมครับมีแต่บังกะโลครับเท่าที่จำได้นะครับในสมัยนั้นนะครับพูดเหมือนนาน ผมนั่งทานต่อถึงตี 4 ครับเพราะเช้ามีเรียนเรื่องเมื่อคืนจบครับไม่มีอะไรนอกจากเอาหน้ามาใกล้ผมแต่หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันเลยครับผมก็ใช้ชีวิตของนึกศึกษาในมหาลัยไปเรื่อยๆ ครับจนเรื่องราวมันดำเนินมาอีก 2-3 เดือนหลังจากโดนบอกรักแต่ไม่มีอะไรก็ได้พบเพื่อนอีกคนเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกครั้งเขาเรียนวิชาเอกภาษาไทย เขาเป็นคนตัวเล็กน่ารักครับพ่อ-แม่เขาเป็นครู ปัจจุบันเขาก็เป็นครูครับไม่ได้ติดต่อกันเพราะกลัวแฟนเขารู้เพราะผมรู้จักแฟนเขาดีเพราะแฟนเขาก็เป็นเพื่อนกับผมครับ เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่เราย้ายมาอยู่ด้วยกันที่หอพักมหาลัยมันเลือกไม่ได้ครับทางมหาลัยจัดให้เราเลยได้พบกันตอนเเรกๆก็เป็นเพื่อนกันแต่หลังมันสนิทกันมากเกินไปใช้ของใช้ร่วมกันเราเองก็เหมือนจะชอบเขานะครับก็มากระดับหนึ่งครัแต่ไม่แสดงออกหรอกครับให้เพื่อนอีกคนมีคอยเล่นตำแหน่งแฟนปลอมๆให้เพื่อให้เขาสบายใจไม่ต้องมากังวนเรื่องของผมเพราะเขาจะได้ตอบแฟนเขาว่าผมมีแฟนอยู่แล้วอย่าคิดมากอะไรประมาณนี้นะครับผมก็ไปเรียนด้วยกันลงเรียนด้วยกันไปเรียนด้วยกันดูหนังด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน อาบน้ำด้วยกัน ทำการบ้านด้วยกัน นอกจากเขาที่จะใช้เวลาอยู่กับแฟนแล้วรองลงมาคือผมนี้ละครับ เอาง่ายๆ แฟนเขาติดต่อไม่ได้เขาจะโทรหาผมละครับคนเเรกเพราะผมจะรู้ว่าเขาอยู่ไหนและให้คำตอบแฟนเขาได้ มีอยู่วันหนึ่งที่เขาทะเลอกันกับแฟนเขาก็เหมือนจะเครียดนะครับให้ผมไปรับมานอนด้วยตอนที่ผมไปรับมันนะครับอาการน่าจะหนักนะครับแต่ไม่น่าเกอน 55 กก. ครับ เอาฮาเป็บ อาการก็ไม่ดีครับน้ำไม่อาบเหงาซึมถามคำตอบคำผมนี้เเม้งโคตรสงสารมันมากครับในฐานะคนที่เคยแอบรักนะครับก็รับมาอยู่ด้วยครับก็มานอนกับผม1 วันเต็มๆ ไม่ยอมอาบน้ำไม่ยอยกินข้าว แต่ผมยอมโดดเรียนมาเฝ้ามันครบหรอกมันครับว่าไม่มีเรียนบ้างยกเลิกคลาสเรียนบ้างผมเก่งนี้ครับพูดอะไรใครเขาก็เชื่อและมันก็เชื่อครับแต่ตอนหลังมันก็ทราบนะครับแต่ไม่โกรธมันคงจะรู้ละครับว่าผมหวังดีกับมันนะครับเพราะผู้ชายอย่างผมหวังดีกับเธอเสมอ ว่าไป ต่อครับแฟนเขาโทรมาเครียกันอีท่าไหนก็ไม่รู้ยอมครับกลับไปกับแฟนเขาเลยผมก็เหงาๆตามเดิมครับ ปัจจุบันไม่ได้ติดต่อกันแล้วแต่ยังตามเฟสเขาอยู่ครับตามกดไลด์ตลอดละครับแต่ไม่ได้แสดงอะไรมากเพราะเขามีลูกแล้วครับจำนวน 2 คน ผมก็เลยต้องอยู่ในที่ของผมละครับอย่าไปยุ่งที่ของคนคนอื่นเลยซะงั้น ผมก็รู้สึกว่าจะปลงกับเรื่องพวกนี้นะครับอยู่คนเดียวสบายใจดีครับสบายตัวแต่ไม่สยายใจเพราะไม่มีคนรู้ใจไรประมาณนั้นนะครับ เวลามันก็นานะครับจนผมจำไม่ได้เเล้วครับว่าอกหักมันเป็นอย่างไรการโดนทอดทิ้งมันเป็นอย่างไร ใช้ชีวิตทุกวันนี้อุทิศให้กับบริษัทกับงานที่ทำกับลูกน้องตัวเอง มีหลายคร้งที่ท้อแต่นึกถึงหน้าพ่อ-แม่ขึ้นมาที่ไรมันก็มีแรงครับให้สู้ต่อไป วันนี้เราอาจจะเเพ้แต่วันต่อไปเราก็อาจจะเป็นผู้ชนะบ้างครับเราคงไม่แพ้ตลอดไปใช่ไหมครับมันจะมีอยู่เหรอครับคนที่เิกดมาเพื่อจะมาล้มเหลวท้งชีวิต มันไมีมีหรอกครับมันไม่มีใครปล่อยให้ตนเองตายหรอกครับมันต้องสู้ให้ถึงที่สุเก่อนส่วนจะประสบความสำเร็จหรือไม่นั้นไม่เป็นไรเราทำเต็มที่แล้วก็พอครับ จะราวยหรือจนสุท้ายก็ไม่พ้นความตายทำดีไว้ดีกว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนที่ระลึกคิดถึงเราได้อะไรประมาณนั้นละครับ สำหรับคนที่หมดกำลังใจหมดความหวังไม่รู้จะเดินไปทางไหน ตั้งสติให้ดีก่อนหยุดคิดก่อนแล้วค่อยเดินต่อไปถ้าไม่มีคนรักอย่างน้อยพ่อ-กับแม่ก็รักเรา สู้ๆๆครับเป็นกำลังใจให้ครับ
ปล.จากเด็กบ้านนอกที่ไม่รู้จักในเมือง
แอบรัก2
ปล.จากเด็กบ้านนอกที่ไม่รู้จักในเมือง