มึนงง สับสนกับความคิดของตัวเอง

เรากับแฟน....คบกันมาเกือบ 6 ปีแล้ว เค้าเป็นรุ่นน้องสมัยเรียนของเรา แต่ก่อนหน้านี้เราไม่ได้ชอบเค้าเลย แต่เค้าเป็นคนดีมาก คนเก่ง แก้ปัญหาทุกด้านได้หมด เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง ซึ่งตรงตามส่ิงที่เราตามหาเสมอมา... เรากับเค้าคุยกันทุกวัน ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว การสนทนาตามไลน์ หรือโปรแกรมแช็ทต่างๆ เราก็ทำกันตามปกติ มีความห่วงใย ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด สนิทกันมากเหมือนเป็นเพื่อนกัน ...จนคล้ายกับว่า ความรู้สึกในความรักที่เป็นคนรัก มันเริ่มเปลี่ยนไป จนเหมือนจะเป็นพี่เป็นน้อง หรือเป็นเพื่อนกันมากกว่า แต่เราก็ยังคงไปไหนมาไหนกับเค้าตลอด กินข้าว ไปเที่ยวด้วยกัน จนช่วงหลังๆ เค้าและเราเริ่มรู้สึกว่า ความรักที่มีให้กัน มันเปลี่ยนไปจริงๆ เหมือนกับต่างคนเริ่มหาช่องว่าง เริ่มมีความคิดที่อยากเว้นระยะห่างให้แก่กัน....จนกระทั่ง เราเป็นฝ่ายบอกเลิกเค้า แล้วให้เค้ามาเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องกับเราจริงๆ จนวันที่เค้าตอบตกลง....หลังจากนั้น เราเองซึ่งเป็นฝ่ายที่บอกเลิกเค้า กลับมานั่งเสียใจ ร้องไห้ เพราะก่อนหน้านี้เราคิดว่าที่เราอยู่กับเค้า เพียงเพราะเค้าแค่ดีกับเราและความคิดเราไปกันได้ แต่ทำไม เราต้องมานั่งเสียใจมากขนาดนี้ นี่ตกลงว่าเรารักเค้าจริงๆ หรือเพียงเพราะว่าโดยปกติชิวิตประจำวันเรามีกันและกันมาตลอด จึงทำให้เราเหงา รู้สึกเคว้งคว้าง เพียงแค่นั้นเหรอ หรือเรารักเค้าจริงๆ ??? ทำไมเราถึงรู้สึกเสียดายคนๆนี้มาก.... ตอนนี้เค้าบอกว่าเค้าคงไม่กลับมาคบกับเราเหมือนเดิมอีกแล้ว ความรักเค้าเองก็เปลี่ยนไปแล้ว เราอยากจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ ใจหนึ่ง เราก็ไม่แน่ใจเพราะเราเสียดายเค้าหรือรักเค้าจริงๆ เรากลัวว่าถ้ากลับมาคบกันอีก เราจะทำให้เค้าเสียใจ....ในความสับสนของตัวเองอีกครั้ง เห้อออ.....(แต่ชิวิตที่ขาดเธอไปมันรู้สึกแย่มากๆ ) หากใครมีข้อแนะนำโปรดชี้แนะด้วยจ้า