สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน เราอายุ 15 ปีจะมาเล่าประสบการณ์ค่ะ เราเป็นคนที่มีปัญหาที่รร.มาตลอดไม่ใช่เรื่องเรียนนะคะแต่เป็นเรื่องเพื่อน เรามีปัญหาเรื่องเพื่อนมาตั้งแต่ม.2 ค่ะเราเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ไม่ปกติเหมือนคนบ้าอะค่ะ เราโดนเพื่อนแบนกลับบ้านมาร้องไห้ทุกวันอยู่ประมาณ ครึ่งเทอมค่ะ จนแม่เราถามว่าเราไหวมั้ย เราก็ตอบแม่ไปว่าไหวแม่ เราคิดว่าอีกปีเดียวเองก็จะจบแล้ว เราก็เลยอดทนเรียนมาพอมาถึงม.3 เพื่อนก็กลับมาคุยกับเราปกติ เราก็โอเคนะ มีเพื่อนอีกครั้ง จนมีเทอม2 มีเพื่อนคนนึงโดนเพื่อนแบนเพราะไปคุยกับคนที่เพื่อนชอบ แต่เขาก็ขอโทษแล้วก็ไม่ได้ไปยุ่งแล้ว เขาก็โดนแบนค่ะ เราคิดว่า ทำไมอะ เขาทำไรผิด เราก็เลยไปอยู่กับเขา จนทำให้เราโดนแบนรอบที่ 2 ค่ะ จนเรากลับไปเป็นแบบเดิม ร้องไห้ทุกวัน แต่รอบนี้เราทนไม่ไหว ปัญหาหลายเรื่องมากเรารับไม่ไหว เราก็เลยกินยาพาราไปกี่เม็ดไม่รู้ค่ะ เพราะเราอยากตายค่ะ อยากหนีๆไป แล้วเราก็หลับ เราคิดว่าเราจะตายที่ไหนได้ ตื่นมาแม่ปลุกไปรร.ค่ะ😂 จนจบม.3 เราย้ายไปรร.หญิงล้วน เอกชนค่ะ ทีแรกก็โอเคนะคะ จนมีงานกลุ่มให้ทำเราก็อยู่กับเพื่อนใหม่นี่แหละ แต่ว่าเพื่อนไม่มาช่วยเราทำงาน เราเลยเก็บตังเพื่อนแทน แต่มีเพื่อนคนนึงค่ะ ไม่ยอมจ่ายเอาไปลงไลน์ห้องเหมือนประจานว่า เราเก็บตังแพง แล้วก็มีข้อความแซะๆว่า รีบๆจ่ายนะเดี๋ยวเพื่อนไม่มีตังกินข้าว
คือเราเสียใจมากเลยนะ คือยอมรับว่าที่เก็บแพงจริงๆ เราก็เลยไปขอโทษ เราก็ไม่เก็บตังอีก แต่เพื่อนมันไม่หยุดแค่นั้นไงคะ มันไปพูดจนเพื่อนทั้งห้องเกลียดเรา จนเหมือนเราจะโดนแบนอีกรอบ เราก็เลยไปขอแม่ย้ายโรงเรียน เพราะปัญหาเพื่อน แล้วก้เรื่องตังค์ด้วยค่ะ รร.เอกชนค่าเทอมมันสูงค่ะ เราก้เลยว่าจะกลับไปเรียนรัฐบาล แต่แม่เราบอกว่า อดทนนะลูก อีกแค่แปปเดียวเอง เราก้เลยร้องไห้เลยค่ะ สงสารแม่ที่มีลูกเข้าสังคมกับใครไม่ได้ สงสารแม่ทีเจอลูกเอาแต่ใจแบบนี้ เราก็เลยมีความคิดว่า ถ้าเราเอาดีด้านการเรียน เรียนให้เก่ง ไม่ต้องไปยุ่งกับคนที่เขาไม่ชอบเรา เราก็น่าจะโอเค อีกแค่สามปีเองค่ะ เราจะพยายามสู้นะ เราขอให้คนที่โชคร้ายเหมือนเรา มีประสบการณ์แบบเดียวกับเราสู้ๆนะคะ มองโลกในแง่ดีไว้ค่ะ จะทำอะไรคิดถึงใจพ่อแม่ไว้เยอะๆค่ะ #เราทุกคนไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่คนเดียวค่ะ ถึงเวลาก็ต้องมีคนที่เข้าใจเราสามารถอยู่กับเราได้ค่ะ#  ฝากถึงคนที่ไม่ชอบเราด้วยนะคะว่า เรื่องของเธอ!!