เคยคิดไหมว่าคนที่บ้านกลัวจะเสียเงินมากกว่าคนในครอบครัวบาดเจ็บ

สวัสดีครับวันนี้มีข้อสงสัยกับคนภายในครอบครัวของผมเองในชีวิตผมเคยประสบอุบัติเหตุ​รถมอเตอร์ไซล้มมาหลายครั่งครับครั่งแรกชนกับรถเก๋งแต่ตัวผมเองไม่เป็นอะไรเลยคำถามแรกจากคนที่บ้านคือรถเค้าเป็นยังไงบ้างตอนนั้นยังเด็กก็ไม่ได้คิดอะไรแต่พอครั่งหลังๆชนกับรถกระบะทำให้นิ้วก้อยซ้ายหัก(ครั่งนี้รถมี พรบ. เลยใช้ พรบ. รักษาไม่เสียเงินสักบาท)​ คนในบ้านไม่มีคนโทรมาหาผมหรือมารับผมกลับบ้านสักคนมือซ้ายเข้าเฝือกรถก็พังต้องขับรถกลับบ้านทั่งๆแบบนั้นมาครั่งล่าสุดสายคันเร่งค้างทำให้รถวิ่งเข้าชนกำแพงอย่างจังผมโทรหาคนที่บ้านเพราะรถสตาดไม่ติดระหว่างรอคนที่บ้านมาก็สำรวจตัวเองมีแผลที่หัวเขาเลือดไหลไม่หยุดพอคนที่บ้านมาดูหน้าก็รู้ว่าโดนเรียกจากที่นอนมาให้มายันรถกลับทำหน้าตาแบบไม่พอใจอะไรประมาณนี่แล้วเค้าก็เอยปากขึ้นมาว่า 'กำแพงเค้าเป็นอะไรมากไหม'​ จำได้ขค้นใจเลยคำนี้พอมาถึงบ้านก็โดนคำถามเดิมอีกแล้วก็ด่าว่าขับรถยังไงให้ชนรถก็พังเสียตังซ่อมอีก ผมเลยตอบกลับไปว่า หลานเจ็บขนาดนี้ไม่คิดจะห่วง ห่วงแต่อะไรก็ไม่รู้กลัวจะเสียตังรึไงทุกคนก็เงียบพร้อมกับสีหน้าที่อึ้งกับคำพูดของผม​ (ส่วนตัวผมเป็นคนเฮฮาอารมณ์​ดีตลอดไม่เคยขึ้นเสียงกับใครนอกจากโมโหหนักๆถ้าอยู่ในบ้านผมจะค่อนข้างเก็บตัวนิดนึ่งไม่ค่อยพูดเท่าไรแต่ถ้าอยู่ที่โรงเรียนหรือที่ทำงานจะเป็นคนอารมณ์ดีเสมอ)​ จากนี้นผมก็สตาดรถจนติดแล้วก็ขับรถออกไปเรียนสักพักน้ำตาก็ไหลออกมาคิดในใจไม่คิดะห่วงกันหน่อยเลยเหรอ​คิดวนไปวนมาจนมาถึงโรงเรียน สักพักแม่โทรมาก็เหมือนเดิมขับรถยังไงให้ชนกำแพงเค้าเป็นอะไรมากไหมผมไม่ได้ตอบไปตัดสายทิ้งทันทีหลังจากนั้นมาผมก็นอนคิดอยู่ในใจทำไมไม่มีใครเป็นห่วงเราเลยที่เค้าบอกว่ารักเราเป็นเพียงแค่ลมปากรึป่าว แบบนี่ผมเข้าค่ายเป็นคนเก็บกดไหมครับหรือเป็นโรคส่วนตัวสูงชอบมากโลกในแง่ลบ ขอบคุณที่อ่านจนจบครับ