สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของผม ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ กระทู้นี่อาจจะยาวหน่อยแต่ทั้มหมดทั้งมวลแล้วอยากจะหาวิธีแก้นิสัยของตัวเองครับ
ผมขอเกริ่นก่อนเลยนะครับ ครอบครัวของผมอบอุ่นดีพ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน มีฐานนะทางบ้านปานกลางรวมๆแล้วชีวิตของผมค่อนข้างดีด้วยซ้ำ ผมเป็นคนที่ติดเกมมาก ถึงขั้นที่จะให้เลิกคงยาก ตอนนี่ผมติดเกมมือถือเกมหนึ่งซึ่งมีระบบสุ่มหาการ์ดตัวละคร และเพื่อนของผมก็เล่นเกมนี้ด้วย และจุดตรงนี่แหละที่ทำให้ผมเริ่มหันมาสำรวจนิสัยตัวเองแบบจริงจัง
ช่วงที่ผ่านมานี้เพื่อนของผมสุ่มการ์ดได้ตัวละครดีๆติดๆกัน
มันทำให้ผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ผมเล่นมาก่อนเพื่อนผม 3 ปี แต่
เพื่อนผมเล่นมา 1 ปีครึ่งแต่ดันใกล้ตามผมทันแล้ว ในตอนนั้นผมเริ่มแช่งเพื่อนในใจ แช่งทุกวันๆ จนกลัวว่าสักวันหนึ่งเพื่อนจะแซงผมไป ความรู้สึกนี้มันเริ่มทำให้ผมเริ่มเหม่อลอย นอนตื่นก่อนเวลาบ่อยครั้ง (ประมาณ ตี 4 เกือบ ตี 5 ) และหงุดหงิด อารมณ์ร้อน จนบางครั้งเผลอระบายอารมณ์ใส่คนอื่น และล่าสุดโรงเรียนของผมมีการส่งนักเรียนเพื่อไปแข่งทักษะทางวิชาการระดับภาค ( ผมเคยไปแข่ง และได้ไปต่อระดับประเทศ ) มีเพื่อนๆในห้องของผมได้ไปแข่งรอบนี่ทั้งหมด 4 คน และในช่วงเวลานั้นผมดันมีความคิดหนึ่งที่ผมนึกย้อนกลับไปยังคิดตกใจตัวเอง 'ผมไม่อยากให้ใครได้ไปต่อระดับประเทศ ' มันเหมือนความรู้สึกที่ว่ากลัวจะมีคนแซงเราไปอีก ผมเริ่มรู้ความรู้สึกตัวเองแล้วว่าผมขี้อิจฉา ไม่อยากให้คนอื่นได้ดีไปกว่าผม
ผมเคยโทรปรึกษาเพื่อนสนิทคนหนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างต้น เขาบอกว่ามันอยู่ที่ตัวผมเอง ผมต้องจัดการเอง บางครั้งที่ผมปรึกษาผู้ใหญ่เกี่ยวกับความรู้สึกของผม ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่กล้าเล่าสาเหตุแบบตรงๆ แต่มักจะถามอ้อมๆแทน ผมกลัวว่าผู้ใหญ่จะมองว่ามันเป็นปัญหาเล็กๆ และอาจจะตอบแบบขอไปที
ประมาณเมื่อ 2 - 3 ปีที่แล้ว เคยมีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดตัวเองจนรู้สึกโกรธ ตอนนั้นผมใช้ฝาปากกามาปาดที่แขนของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะไม่ทำให้มีเลือดออกได้มีเพียงแค่ผิวหนังที่ถลอกออกมา แต่มันทำให้ผมรู้สึกหายหงุดหงิดตัวเองขึ้นเยอะเลย และหลังจากนั้นไม่นาน พ่อผมก็ซื้อเข็มสำหรับเย็บไหมพรม ( ยาวเท่านิ้วชี้ ) เนื่องจากผมต้องใช้ทำงานส่งครูคหกรรม คราวนี้ผมใช้เข็มนี้ปาดแขนตัวเองแทนฝาปากกา คราวนี้เลือดมีซึมๆออกมาบ้าง ( ตอนปาดขึ้นอยู่กับอารมณ์ในตอนนั้นด้วยว่าหงุดหงิดรุนแรงแค่ไหน ถ้าไม่มากก็เพียงทิ้งไว้แค่รอย แปปๆก็หาย )ผมทำแบบนี้ได้สักพัก พ่อกับแม่ของผมก็จับได้ ผมโดนพ่อกับแม่ดุ และถามถึงสาเหตุที่ทำอยู่บ่อยครั้ง แต่ผมก็มักจะตอบปัดๆไป ไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้สาเหตุ เพราะมันค่อนข้างไร้สาระเกินไป
ผมอยากหาทางแก้ไข อยากเลิกนิสัยแย่ๆ แต่ผมมักควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ผมรู้สึกได้ว่าผมค่อนข้างเครียดกับนิสัยตัวเองมากกว่าปัญหาอื่นๆ มันเริ่มทำให้ผมนอนหลับไม่เต็มที่ ตื่นเช้ามาเบลอๆบ้าง ผมได้ไปอ่านกระทู้เกี่ยวกับการแก้นิสัยแย่ๆของตนเองของหลายๆท่านมาบ้าง แต่พอเอาเข้าจริง สิ่งที่อ่านๆมาทั้งหมดมันกลับไม่มีในหัวเลยตอนนั้น ( ผมเคยทำแบบทดสอบระดับความเคลียดในเน็ต ผลสรุปออกมาคือ ผมมีความเคลียดในระดับปานกลางที่ค่อนข้างจะเริ่มสูงแล้ว ) ปัญหาของผมค่อนข้างที่จะเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่ต้องเจอในชีวิตอีกมากมาย แต่มันดันทำให้ผมรู้สึกอึดอัดและหน่วงในใจ
ผมอยากได้คำปรึกษาแนะนำมากกว่าการให้กลับไปคิดคำตอบเอาเอง ขอขอบคุณทุกท่านที่อดทนอ่านมาถึงตรงนี้ครับ
อยากแก้นิสัยแย่ๆของตัวเองครับ
ผมขอเกริ่นก่อนเลยนะครับ ครอบครัวของผมอบอุ่นดีพ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน มีฐานนะทางบ้านปานกลางรวมๆแล้วชีวิตของผมค่อนข้างดีด้วยซ้ำ ผมเป็นคนที่ติดเกมมาก ถึงขั้นที่จะให้เลิกคงยาก ตอนนี่ผมติดเกมมือถือเกมหนึ่งซึ่งมีระบบสุ่มหาการ์ดตัวละคร และเพื่อนของผมก็เล่นเกมนี้ด้วย และจุดตรงนี่แหละที่ทำให้ผมเริ่มหันมาสำรวจนิสัยตัวเองแบบจริงจัง
ช่วงที่ผ่านมานี้เพื่อนของผมสุ่มการ์ดได้ตัวละครดีๆติดๆกัน
มันทำให้ผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ผมเล่นมาก่อนเพื่อนผม 3 ปี แต่
เพื่อนผมเล่นมา 1 ปีครึ่งแต่ดันใกล้ตามผมทันแล้ว ในตอนนั้นผมเริ่มแช่งเพื่อนในใจ แช่งทุกวันๆ จนกลัวว่าสักวันหนึ่งเพื่อนจะแซงผมไป ความรู้สึกนี้มันเริ่มทำให้ผมเริ่มเหม่อลอย นอนตื่นก่อนเวลาบ่อยครั้ง (ประมาณ ตี 4 เกือบ ตี 5 ) และหงุดหงิด อารมณ์ร้อน จนบางครั้งเผลอระบายอารมณ์ใส่คนอื่น และล่าสุดโรงเรียนของผมมีการส่งนักเรียนเพื่อไปแข่งทักษะทางวิชาการระดับภาค ( ผมเคยไปแข่ง และได้ไปต่อระดับประเทศ ) มีเพื่อนๆในห้องของผมได้ไปแข่งรอบนี่ทั้งหมด 4 คน และในช่วงเวลานั้นผมดันมีความคิดหนึ่งที่ผมนึกย้อนกลับไปยังคิดตกใจตัวเอง 'ผมไม่อยากให้ใครได้ไปต่อระดับประเทศ ' มันเหมือนความรู้สึกที่ว่ากลัวจะมีคนแซงเราไปอีก ผมเริ่มรู้ความรู้สึกตัวเองแล้วว่าผมขี้อิจฉา ไม่อยากให้คนอื่นได้ดีไปกว่าผม
ผมเคยโทรปรึกษาเพื่อนสนิทคนหนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างต้น เขาบอกว่ามันอยู่ที่ตัวผมเอง ผมต้องจัดการเอง บางครั้งที่ผมปรึกษาผู้ใหญ่เกี่ยวกับความรู้สึกของผม ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่กล้าเล่าสาเหตุแบบตรงๆ แต่มักจะถามอ้อมๆแทน ผมกลัวว่าผู้ใหญ่จะมองว่ามันเป็นปัญหาเล็กๆ และอาจจะตอบแบบขอไปที
ประมาณเมื่อ 2 - 3 ปีที่แล้ว เคยมีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดตัวเองจนรู้สึกโกรธ ตอนนั้นผมใช้ฝาปากกามาปาดที่แขนของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะไม่ทำให้มีเลือดออกได้มีเพียงแค่ผิวหนังที่ถลอกออกมา แต่มันทำให้ผมรู้สึกหายหงุดหงิดตัวเองขึ้นเยอะเลย และหลังจากนั้นไม่นาน พ่อผมก็ซื้อเข็มสำหรับเย็บไหมพรม ( ยาวเท่านิ้วชี้ ) เนื่องจากผมต้องใช้ทำงานส่งครูคหกรรม คราวนี้ผมใช้เข็มนี้ปาดแขนตัวเองแทนฝาปากกา คราวนี้เลือดมีซึมๆออกมาบ้าง ( ตอนปาดขึ้นอยู่กับอารมณ์ในตอนนั้นด้วยว่าหงุดหงิดรุนแรงแค่ไหน ถ้าไม่มากก็เพียงทิ้งไว้แค่รอย แปปๆก็หาย )ผมทำแบบนี้ได้สักพัก พ่อกับแม่ของผมก็จับได้ ผมโดนพ่อกับแม่ดุ และถามถึงสาเหตุที่ทำอยู่บ่อยครั้ง แต่ผมก็มักจะตอบปัดๆไป ไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้สาเหตุ เพราะมันค่อนข้างไร้สาระเกินไป
ผมอยากหาทางแก้ไข อยากเลิกนิสัยแย่ๆ แต่ผมมักควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ผมรู้สึกได้ว่าผมค่อนข้างเครียดกับนิสัยตัวเองมากกว่าปัญหาอื่นๆ มันเริ่มทำให้ผมนอนหลับไม่เต็มที่ ตื่นเช้ามาเบลอๆบ้าง ผมได้ไปอ่านกระทู้เกี่ยวกับการแก้นิสัยแย่ๆของตนเองของหลายๆท่านมาบ้าง แต่พอเอาเข้าจริง สิ่งที่อ่านๆมาทั้งหมดมันกลับไม่มีในหัวเลยตอนนั้น ( ผมเคยทำแบบทดสอบระดับความเคลียดในเน็ต ผลสรุปออกมาคือ ผมมีความเคลียดในระดับปานกลางที่ค่อนข้างจะเริ่มสูงแล้ว ) ปัญหาของผมค่อนข้างที่จะเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่ต้องเจอในชีวิตอีกมากมาย แต่มันดันทำให้ผมรู้สึกอึดอัดและหน่วงในใจ
ผมอยากได้คำปรึกษาแนะนำมากกว่าการให้กลับไปคิดคำตอบเอาเอง ขอขอบคุณทุกท่านที่อดทนอ่านมาถึงตรงนี้ครับ