แอบรักเขาข้างเดียว มีเรื่องจะเล่าให้ฟังค่ะ

เรื่องเกิดขึ้นมาตั้งแต่ 7 เดือนแล้ว จนถึงตอนนี้ เราชอบคนคนหนึ่งอยู่ตั้งแต่ เดือนกุมภา จนตอนนี้ 7 แล้ว เขาคนนั้น ชื่อฝน เขาอายุ 33 ปีแล้วค่ะ สวนเรา 25 ปีค่ะ ตอนนั้นเรายังไม่มีงานทำพึ่งจบจากเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนก็เลยชวนไปสมัครงานที่ภูเก็ต ก็เลยไปสมัคร วันแรกที่ไปสมัครก็ไปสัมภาษณ์กับพี่ฝนซึ่งเขาเป็นหัวหน้างานกับเพื่อนเรา เขาก็สัมภาษณ์เรา เราก็ได้เข้าทำงาน ก็ดีใจน่ะค่ะที่ได้งานทำ แต่ตอนนั้นเรายังไม่ได้คิดอะไรกับพี่ฝนเลยค่ะ แค่เจ้านาย ผ่านไปสัก3 อาทิตย์เรารู้สึกว่าเราชอบเขาแล้วน่ะ ถ้าไม่ถ้าบอก เพราะเรารู้ สถานะตัวเองเป็นใคร เราทำงานไปเกือบ 2 เดือน ล่ะ เราจำเป็นต้องออกจากงานพอดีมีปัญหาทางบ้านต้องกลับบ้านไปก่อน เลยจึงต้องลาออกจากลา (เสียดายมากเลยค่ะ เศร้าด้วย) ตอนนั้นคิดว่าจะลาออกหรือจะทำต่อดี แต่ยังไงคนที่บ้านต้องสำคัญกว่า ก็เลยตัดสินใจลาออก เราลาออกโดยกะทันหันมาก ก็เลยไปบอกกับเจ้าบริษัทว่าที่บ้านมีปัญหา ต้องกลับบ้านด่วนค่ะ เจ้าของบริษัทก็เห็นใจ ก็ให้เรากลับบ้าน เราก็ลาออกเรียบร้อย แต่ต้องเคลียร์งานให้เสร็จวันนี้ เคลียร์จนดึกมาก แต่ลืมไปว่าเรา ไม่ได้บอกพี่ฝน เราลาออก ซึ้งเขาเป็นที่รับเราเข้าสัมภาษณ์ และให้เราเข้าทำงาน เขาไม่ใช่เป็นหัวหน้างานของเราหรอกค่ะ เขาก้เลยรู้เป็นคนสุดท้าย ก่อนเราจะเคลียร์งานเสร็จ แต่เราก็ผิดจริงๆนะค่ะที่ไม่ได้บอกพี่เขาก่อน เขาก็สงสัยนิดหน่อยว่าทำไหมเราทำงานดึกจัง ตอนนั้นเราก็ทำงาน เคลียร์งานกับเจ้าของบริษัทอยู่ จนเจ้าบริษัทพูดต่อหน้าพี่ฝนว่า ฝนเราไม่อยู่กับเราแล้วน่ะ เราจะกลับบ้านแล้วพรุ่งนี้ เขาก็เลยทำหน้า งง ๆ ตกใจ ณ เราตอนนั้น คือ อยากจะร้องไห้ แต่เก็บอาการ ทั้งมีเรื่องในใจอยากจะบอกเขาบ้านเราก็จะกลับแต่ทำไงได้ล่ะ ก็ไม่กล้าพูดอยู่ดี เหมือนเขาจะโกรธเราน่ะที่จะลาออก แล้วเขารู้เป็นคนสุดท้ายอีก ซวยล่ะที่นี่! ย้อนเวลาช่วงที่เราทำงาน ระหว่าง 2 เดือน นิดนึงค่ะ เราไม่ค่อยสนิทกับพี่ฝนสักเท่าไรหรอกค่า เพราะเขาเป็นหัวหน้าอีกฝ่ายงานนึ่งของเพื่อนเรา  แต่ก็เจอกันก็คุยกัน ตลอด หยอกล้อกัน นิดหน่อย จึงทำให้เรามีความรู้สึกดีๆต่อเขาตรงนี้แหละค่ะ เขาชอบว่าเรา ไม่ค่อยพูด ดูเงียบๆ จริงๆเราไม่ใช่เป็นคนแบบนั้นเลยค่า เราเขินต่างหากที่เวลาอยู่ต่อหน้าเขา จริงๆเราเป็นพูดเก่งน่ะ แต่จะเหมือนว่าเราแอบรักเขาอยู่ข้างเดียว อ่ะ หรือเราคิดไปเองว่าเขาก็ชอบ เขาแค่หยอกเราเล่นๆมั้งคิดในใจ เริ่มไม่แน่แล้วสิน่ะ เพราะดูจากการที่ผ่านมาเขาก็แอบมีใจให้เราน่ะ มั้ง! แต่ก็ไม่ได้สนใจ. เท่าไร. #กลับมาตอนเคลียร์งานใกล้เสร็จค่ะ เก็บของก่อนจากที่ทำงาน รู้สึกใจหายที่จะต้องไปจริงๆ เราจึงพูดขึ้นคำนึ่งต่อหน้าทุกคนว่าใจหาย พี่ฝนก็ได้ยินเราพูดคำนี้ ก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา โดยที่รู้สึกใจหายเหมือนกัน ท่าทาง ไม่ดีเลยจากนั้นก็ปิดออฟฟิศเก็บของค่ะ ทุกคนรู้ออฟฟิศหมดทุกคนพูดกับเราว่าโชคดีนะ แต่พี่ฝนไม่พูดกับเราเลย แถมไม่มองหน้าด้วยจ๊ะ เราสวัสดียกมือไหว้เขาแต่เขาก็ไม่ รับไหว้ แถมยังเดินหน้าก็ไม่มอง เลย เราก็น้ำตาตกแล้วตอนนั้น กลับบ้านทั้งน้ำตาเลยที่เดียวพอเรากลับต่างจังหวัดได้ 2 อาทิตย์ เราก็กลับมาภูเก็ตต่อ เพื่อมาหางานใหม่สิน่ะเรา ถึงภูเก็ต เราก็ส่งข้อความไปหาพี่ฝน คิดแล้วก็คิดอีกว่าจะส่งดีไหมน่ะ เพราะมันผ่านมา2อาทิตย์แล้ว แต่ก็คาใจอยู่ดี ก็เลยตัดสินใจส่งข้อความไปว่า .....ขอโทษที่ทำให้เสียใจะเสียความรู้สึก ที่ไปโดยไม่บอกล่วงหน้า ที่ต้องทำให้ผิดหวัง ที่ลาออกจากงาน ตอนที่เขารับเราเข้าทำงาน เขาบอกว่า อย่าทำให้พี่ผิดหวังน่ะ ตั้งใจทำงาน อย่าลาออก แต่เราก็ทำให้เขาผิดหวัง เสียใจจริงๆๆค่ะ เขาได้รับข้อความที่เราส่งไปแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับมามาหาเราเลย เพราะอะไรไม่รู้ เช่นกัน หลายวันผ่านไปมันก็คาใจอยู่ดี ก็เลยกดโทรไปหาเขา โทรไป เขารับ แต่เราไม่กล้าพูด เรากดวางสายเขา ทำใจอยู่สักพัก ตัดสินใจ ส่งข้อความไป บอกชอบเขา ....แต่สุดท้าย ก็ไม่มีข้อความตอบกลับมา เลยสงสัยคิดว่าเขาคงไม่ได้ชอบเราหรอก ร้องไห้ เสียใจ เป็นเดือน ทำไมเขาไม่บอกเราตรงๆว่าเขาไม่ชอบ ทำไมต้องหายไปแบบนั้น จริงๆเขาไม่มีแฟนน่ะ ยังโสด แต่เขาไม่ได้ชอบเราจริงๆก็คงคิดว่าหมดหวังแล้วสิน่ะ ผ่านไป2 อาทิตย์ เราพยายามติดต่อเขาก็ ไม่ได้จะบอกให้เพื่อนที่ทำงาน ช่วยก็กลัวว่าเพื่อนรู้ ว่าเราชอบพี่ฝน จึงต้องหลอกถามเพื่อนอยู่บ่อยๆค่ะว่าพี่เขาสบายดีไหม ทุกคนสบายดีหรือป่าวในออฟฟิศ ก็หลอกถามเพื่อนอยู่บ่อยๆ จนเพื่อนเริ่มจะสงสัยแล้ว เราเริ่มจะทำใจไม่ได้แล้วแหละเพราะเรารักพี่เขาไปแล้วแต่ติดต่อเขาไม่ได้เลย พยายามมา 1 เดือนหาทางติดต่อเขา พยายามเจอเขาให้ได้ มีวันนึงค่ะ พี่เขามาส่งเพื่อนเราที่ห้อง ตอนนั้นเรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าห้องพอดี ก็เห็นรถเขามาจอดอยู่หน้าห้องเรา ซึ่งใกล้กับเรามาก คิดในใจทำไมรถคุ้นๆจังเลยค่ะ พอเพื่อนลงมาจากรถเท่านั้นแหละรู้เลยค่าว่าเป็นพี่เขาแน่ๆ คิดในใจจะเข้าไปคุยกับเขาดีไหม หรือทำไงดี ไปขว้างรถไว้ดีหรือป่าว สุดท้ายก็วิ่งหนีเข้าห้องนอนค่า ไม่กล้าเผชิญหน้าอาย เพราะบอกความในใจกับเขาไปหมดแล้ว สุดท้ายก็ไม่ได้คุยกัน หลังจากวันนั้นเราก็พยายามที่จะติดต่อเขาอีกครั้ง คิดตอนนั้น คือ มีอะไรคาใจจะต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่องไปเลย จะได้จบๆกับไป มาวันนึงเราโทรไปหาเขา โทรติดล่ะที่นี้ เขาถามว่ามีอะไร เราก็ตัดสายเขาไปไม่กล้าคุยกับเขา #เรามันแย่เองที่ไม่กล้าพูด สงสัยเขาคงจะรำคาญเราแล้วแหละ จึงตัดสินใจส่งจดหมายไป ฝากเพื่อนไป เราก็บอกกับเขาว่า “สวัสดีค่ะพี่ฝน ถ้าพี่ได้อ่านจดหมายฉบับบนี้ก็แค่ อยากจะขอโทษที่พูดอะไรไปโดยไม่คิด ที่ทำให้พี่เขาต้องเสียความรู้สึก ในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เราก็ควรตัดใจและยอมรับมันทุกอย่าง ไม่ใช่เราไม่โตเป็ผู้ใหญ่น่ะค่ะ คนเราเวลารักใครสักคนแล้วมันลืมยาก เราเชื่อพี่ก็เคยเป็น หวังว่าพี่คงเข้าใจเราน่ะ เราก็อยากให้พี่สบายใจ  สุดท้าย เราเองที่จะเป็นฝ่ายไปจากพี่เอง และจะไม่กลับมาที่นี่อีก...ลาก่อน” เราส่งไปแบบนี้ ไม่เกิน 1 อาทิตย์ เขามาส่งเพื่อนเราวันนั้น เราอาบน้ำเสร็จจะเข้านอน เพื่อนเรามาพอดี เพื่อนเราบอกว่า มีคนมาขอพบ เขารออยู่หน้าห้องในรถ  เราก็ตกใจ ออกไปดูทางหน้าต่าง เห็นรถเขา เขาอยู่ในรถ ตื่นเต้นค่ะ ทำไงดีน่ะ ออกไปดีไหม ร้องไห้ด้วย เพื่อนๆก็ งง กันว่า มีอะไร เราเป็นอะไร กับพี่ฝน ทำไมต้องเคลียร์กัน พี่เขาก็ดับรถ นั่งรอเราอยู่ตั้งนาน เราเองไม่กล้าออกไปค่า เราก็ออกไปข้างนอกไปใกล้ๆรถพี่เขา แต่ไม่กล้าไปคุย พี่เขาก็มองเราใหญ่เลย เมื่อไรจะมา เพื่อนๆๆเราก็พยายามลากมือเราไปหาพี่เขา แต่เราก็สะบัดเพื่อนเรา แล้ววิ่งหนีเข้าห้องนอน แล้วฝากเพื่อนไปบอกเขาว่า ไม่มีอะไรจะคุยกับพี่เขา พี่เขาก็เลยออกรถไปเลย ด้วยความโมโห โกธรมากด้วยมาให้คุยแล้วไม่คุย ผ่านไปอีกคืนนึ่งโทรไปหาเขา ถามเขาว่าพี่มีอะไรจะคุยกับเราหรอค่ะ เห็นคืนนั้นมาหา เราไม่กล้าออกไปคุยเพราะเพื่อนอยู่ด้วย ข้ออ้าง... พี่เขาบอกว่า
    พี่ฝน   เห็นส่งหมายไป  
        เรา      พี่ได้อ่านยังอ่ะ
    พี่ฝน    อ่านแล้วค่ะ
    เรา      ออค่ะ นั้นไม่มีอะไร  
#จากนั้นสายหลุด เพราะโทรศัพท์เราเงินหมด เราไม่ได้ตัดสายพี่เขาน่ะ โทรไปอีกครั้งเขาไม่รับสายเราแล้ว ก็เลยตัดใจแล้วแหละ วันต่อมาอยากคุยกับเขาให้รู้เรื่องให้ได้ ตัดสินใจโทรอีกครั้ง  โทรกับตู้โทรศัพท์
    เรา    สวัสดีค่ะพี่ฝนหรือป่าวค่ะ
    พี่ฝน   ค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรค่ะ
    เรา   พี่ค่ะนี่....เองค่ะ
    พี่ฝน  มีอะไรหรือป่าวค่ะ
    เรา   อยากคุยกับพี่ ออกมาเจอกันได้ไหมค่ะ
    พี่ฝน   พี่ถึงบ้านแล้ว เอาไว้วันหลัง
    เรา   ออค่ะ งั้นไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ
ตอนนั้นคิดในใจถ้าพี่เขา ชอบเราจริง เขาคงมาคุยกับเรา ทำทุกอย่างเพื่ออยากเจอเราแล้ว แหละ แต่นี้ เขาไม่ได้คิดกับเราแน่นอน ถ้าเราสำคัญจริง ตอนนั้น ต่อให้เขาถึงบ้าน เขาก็คงมาหาเราแล้วแหละเนอะ แต่จะค่อยดูว่าเขาจะมาเคลียร์กับเรามาคุยกับเราหรือป่าว เราพึ่งโทรว่าเขา 3 วันที่ผ่านมาเองค่ะ โปรดติดตามตอนต่อไป........ว่าจะเป็นไงต่อ
    ขอคุณน่ะค่ะทุกคนที่รับฟัง