แบบนี้เขาเรียกว่ารักไหมครอบครัว??

สวัสดีเพื่อนๆผู้ใช้งานพันทิป ทุกๆคนนะครับ เพื่อนๆคิดว่าพ่อแม่รักลูกทุกคนไหมครับ ผมขอยกตัวอย่างชีวิตของผมนะครับ อาจระบายหรือเป็นคำถาม หรือแนวคิดนะครับ กระผมเกิดมาบนครอบครัวที่มีบิดาเป็นข้าราชการตำรวจ ผมโดนบิดาของผมซ้อมเกือบทุกวันเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทุกๆวันนี้ผมคิดว่ายังมีเด็กอีกจำนวนมากที่กำลังโดนกระทำแบบผม ครั้งแรกในความทรงจำของผมบิดาสั่งให้ผมไปซักผ้าชุดนักเรียน ขณะที่ผมกำลังแปลงผ้าด้วยแปลงซักผ้าบิดาได้เดินมาแล้วด่าทอผมจำไม่ได้ว่าด่าว่าอะไร หลังจากนั้นได้ใช้ขันทุบเข้าไปที่ศรีษะของผม หัวผมแตกเลือดไหล เย็บกี่เข็มจำไม่ได้ จำได้แต่ว่าเขาพูดว่า หากร้องอีกจะโดนซ้ำแน่นอน น้ำตาผมหยุดไหล หลังจากรักษาแผลหายดีแล้ว ไม่นานหลังจากวันนั้น ผมต้องไปโรงเรียนและไปยืนรอรถหน้าบ้าน รอให้รถประจำทางวิ่งผ่านแล้วพาไป ร.ร.ตอนนั้นอายุผมประมาณ7ปีมั้งครับ รถก็ไม่มาสักที ไม่รู้บิดาโกรธหรือเกลียดอะไรผม เรียกผมไปในบ้าน แล้วก็ซ้อมผม เตะ แทงเข่า จับโยนแล้วตัวลงมากระแทกกับพื้น หัวผมโน ท่านนึกถึงภาพเด็ก7ปี โดนกระทำนะครับ หลังจากที่ไป ร.ร. กลับมาก็โดนด่า โดนถามคำถามที่กดดัน ผมตอบไม่ถูก บทลงโทษที่ได้รับอย่างน้อยคือโดนตบ ผมโดนแบบนี้เป็นประจำ หลังจากนั้นไม่นาน ผมเริ่มเรียนและมีการบ้าน เย็นของวันนั้น ผมกำลังนั่งทำการบ้าน บิดาได้เดินมาดูและใช้ดินสอ เสียบไปบนศีษะ เลือดไหลพล่านลงมา ผมเสียใจมากกว่าเจ็บนะครับว่าทำไม คนที่เป็นพ่อทำกับลูกแบบนี้ได้ลงคอ ตอนเช้าตี5 ผมขออณุญาติเรียกบิดาว่ามันแล้วกันครับ เรียกว่าบิดา รู้สึกแสลงปากครับ ทุกๆเช้ามันจะพาผมไปวิ่งเกือบทุกวัน มีอยู่วัน1ผมตื่น มันทัน มันกลับมาจากวิ่งแล้ว บอกผมว่า  ให้วิ่งอยู่กับที่ผมวิ่งจนใต้เท้าเป็นพองน้ำข้าวขนาดใหญ่เกือบเต็มใต้เท้า มันบังคับผมท่องสูตรคูณให้ได้ มีวัน1มันเรียกไปทดสอบ ผมท่องไม่ได้ มันให้ไปยืนหน้าบ้านแล้วตะโกนดังๆ ผมโคตรอายคนข้างบ้านเลยครับ555 ผมไม่เคยได้ออกไปเล่นข้างนอกกับเพื่อนหรอกครับ ได้แต่มองดูและนั่งตอบคำถามที่มันคอยถาม ทุกๆวันที่มันอยู่บ้านและไม่ไปเข้าเวร วันนั้นมันพาผมไปซื้อรองเท้านักเรียน มันฝึดให้ผมผูกเชือกรองเท้า ผมผูกไม่เป็นสรุปวันนั้นผมโดนซ้อมทั้งวันเลยครับ น่วมไปหมดทั้งตัวเลย เวลาผมไป ร.ร.เพื่อนชอบพูดว่า อิจฉาจังที่มีพ่อเป็นตำรวจ ผมคิดในใจถ้าเป็นลูกขอทานแล้วไม่โดนซ้อมเป็นลูกขอทานดีกว่า หนักเข้าทุกวันมันซ้อมและตบตีเกือบทุกวัน ผมอยู่กับมัน2คน คนห้ามก็ไม่มี เห้ออ ผมหนีออกจากบ้านประมาณ20กว่าครั้ง มันก็ตามจนเจอทุกครั้ง และไม่ต้องถามนะเวลากลับถึงบ้านจะโดนอะไร โดนทุกๆครั้ง และเพื่อนๆคงไม่ต้องสงสัยนะว่าทำไมผมต้องหนีออกจากบ้าน ผมโดนซ้อม จนผมรู้สึกว่าตัวเองเสพติดความรุนแรงไปแล้ว ผมชอบชกต่อยนะครับ เวลาใน ร.ร. หัวผมมีแต่แผลเป็น จากการโดนศอกบ้าง อุปกรณ์ต่างบ้าง แต่ปัจจุบันก็ไม่ได้อยู่กับมันแล้ว ผมได้เดินทางออกบวชเป็นสามเณรมา7ปีแล้ว ตั้งแต่จบ ป.6 จนจะขึ้นปริญญาก็บวชอยู่ ผมได้ใช้สมาธิช่วยบำบัดจิตรใจให้ผ่อนคลาย บางครั้งก็คิดอยากฆ่าตัวตายนะเพราะมันชอบคิดถึงแต่สิ่งเลวร้ายเพราะมันจมกับสิ่งนั้นมานานแล้ว นานจนภาพมันคอยตามหลอกหลอน อยู่เป็นประจำ ร้องไห้บ่อยครั้ง สรุปคือ ท่านๆเพื่อนๆ ยังคิดว่า คำว่าพ่อรักลูกทุกคนมันจริงหรอครับ ลองคิดทบทวนดูให้ดีนะครับ ถ้าเป็นคุณยังรักและดตัญญูเทอดทูนพ่อคนนี้เหมือนดั่งเทวดา อยู่รึเปล่าล่ะครับ ค่อยมาเล่าต่อนะครับ