เราไม่รู้จะเริ่มยังไงดี มันเป็นเเค่ส่วนหนึ่งที่เราจะเล่า เราอยากรู้ว่าเราเป็นอะไรไม่มีใครเข้าใจความรู้เราสักคน
เราไม่เคยเข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงเศร้าในขณะที่คนอื่นมีความสุขทั้งๆที่เราก็น่าจะมีความสุขไปด้วย เราพยายามออกไปพบประสังสรรค์กับเพื่อนๆมันก็ทำให้เราลืมความรู้สึกเศร้านั้นได้เเค่แปปเดียวใครจะรู้ว่าข้างในลึกๆแล้วเราไม่เคยมีความสุขเเม้เเต่น้อย เมื่อก่อนเราเป็นคนร่าเริงมากๆแต่พักหลังๆมาเราเริ่มไม่ชอบยิ้มไม่หัวเราะไม่อยากเจอผู้คนอยากอยู่คนเดียวไม่อยากให้ใครมายุ่งรำคาญไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างโลกของเรามันเป็นสีดำในหัวมีเเต่เรื่องที่คิดเเล้วทำให้ตัวเองดิ่งลงไปในความรู้สึกที่ต่ำสุด เราใจร้อนขึ้นขี้หงุดไม่สติไม่มีสมาธิความจำสั้นเเค่วางของไว้แปปๆเราก็ลืมไม่มีความรู้สึกใดๆความรู้สึกมันว่างไปหมดไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอะไร พยายามพูดคุยกับตัวเองว่าทำไมมันก็ไม่มีคำตอบออกมาพยายามเล่าให้คนอื่นฟังก็ไม่มีใครเข้าใจเราได้เลยเราอึดอัดเราไม่อยากไปเรียนไม่เจอใครเมื่ออยู่สังคมภายนอกเราจะรู้สึกด้อยไม่มั่นใจ ในทุกๆที่ตื่นนอนเราไม่มีอะไรในหัวไม่มีการวางเเผนว่าวันนี้จะทำอะไรไม่มีเเรงแม้จะลุกจากที่นอนความรู้สึกมันชา ตอนกลางวันของเรามันผ่านไปเร็วมากเร็วจนเรายังไม่ทำอะไรสักอย่างเราเเค่นอนอยู่บนเตียงนอนอยู่กับห้องมืดๆของเราอยู่ในโลกของเราโลกที่ไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครเข้าใจสักคนตอนกลางคืนมันช่างนานเเสนนานกว่าจะเช้ามันทำให้เราเหงาเเล้วความสึกเเย่ๆเหล่านั้นมันก็กลับมาหาเราเราเเย่มากๆ เมื่อเราฝืนตัวเองให้ลุกตื่นในตอนเช้าเพื่อไปเรียนเเค่นี้เราก็เหนื่อยมากๆเราไม่ได้ขี้เกียจมันไม่ใช่ความรู้สึกที่ขี้เกียจเรารู้ว่ามันไม่ใช่พอเราอยู่ที่โรงเรียนมันยิ่งทำให้เรารู้สึกไม่มีตัวตนในกลุ่มเพื่อนเเค่คำบางคำของเพื่อนมันก็ทำให้เราเก็บไปคิดมากในหัวเเล้วเราก็หยุดมันไม่ได้ เราเหมือนคนบ้าเเต่ไม่มีใครรู้เมื่ออยู่ข้างนอกเราจะซ่อนตัวเราเปลี่ยนเป็นอีกคนแต่จริงๆเเล้วเราไม่ได้เป็นเเบบนั้นเลย เราเเย่เราทรมานเราไม่อยากที่จะเป็นเเบบนี้ไปทุกวันเพราะความรู้สึกเเย่ๆพวกนี้มันอยู่กับเรามานานเเล้วเราเหนื่อยมันทำให้อนาคตเราเเย่ลง
เราเสี่ยงเป็นโรคอะไรหรือป่าว
เราไม่เคยเข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงเศร้าในขณะที่คนอื่นมีความสุขทั้งๆที่เราก็น่าจะมีความสุขไปด้วย เราพยายามออกไปพบประสังสรรค์กับเพื่อนๆมันก็ทำให้เราลืมความรู้สึกเศร้านั้นได้เเค่แปปเดียวใครจะรู้ว่าข้างในลึกๆแล้วเราไม่เคยมีความสุขเเม้เเต่น้อย เมื่อก่อนเราเป็นคนร่าเริงมากๆแต่พักหลังๆมาเราเริ่มไม่ชอบยิ้มไม่หัวเราะไม่อยากเจอผู้คนอยากอยู่คนเดียวไม่อยากให้ใครมายุ่งรำคาญไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างโลกของเรามันเป็นสีดำในหัวมีเเต่เรื่องที่คิดเเล้วทำให้ตัวเองดิ่งลงไปในความรู้สึกที่ต่ำสุด เราใจร้อนขึ้นขี้หงุดไม่สติไม่มีสมาธิความจำสั้นเเค่วางของไว้แปปๆเราก็ลืมไม่มีความรู้สึกใดๆความรู้สึกมันว่างไปหมดไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอะไร พยายามพูดคุยกับตัวเองว่าทำไมมันก็ไม่มีคำตอบออกมาพยายามเล่าให้คนอื่นฟังก็ไม่มีใครเข้าใจเราได้เลยเราอึดอัดเราไม่อยากไปเรียนไม่เจอใครเมื่ออยู่สังคมภายนอกเราจะรู้สึกด้อยไม่มั่นใจ ในทุกๆที่ตื่นนอนเราไม่มีอะไรในหัวไม่มีการวางเเผนว่าวันนี้จะทำอะไรไม่มีเเรงแม้จะลุกจากที่นอนความรู้สึกมันชา ตอนกลางวันของเรามันผ่านไปเร็วมากเร็วจนเรายังไม่ทำอะไรสักอย่างเราเเค่นอนอยู่บนเตียงนอนอยู่กับห้องมืดๆของเราอยู่ในโลกของเราโลกที่ไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครเข้าใจสักคนตอนกลางคืนมันช่างนานเเสนนานกว่าจะเช้ามันทำให้เราเหงาเเล้วความสึกเเย่ๆเหล่านั้นมันก็กลับมาหาเราเราเเย่มากๆ เมื่อเราฝืนตัวเองให้ลุกตื่นในตอนเช้าเพื่อไปเรียนเเค่นี้เราก็เหนื่อยมากๆเราไม่ได้ขี้เกียจมันไม่ใช่ความรู้สึกที่ขี้เกียจเรารู้ว่ามันไม่ใช่พอเราอยู่ที่โรงเรียนมันยิ่งทำให้เรารู้สึกไม่มีตัวตนในกลุ่มเพื่อนเเค่คำบางคำของเพื่อนมันก็ทำให้เราเก็บไปคิดมากในหัวเเล้วเราก็หยุดมันไม่ได้ เราเหมือนคนบ้าเเต่ไม่มีใครรู้เมื่ออยู่ข้างนอกเราจะซ่อนตัวเราเปลี่ยนเป็นอีกคนแต่จริงๆเเล้วเราไม่ได้เป็นเเบบนั้นเลย เราเเย่เราทรมานเราไม่อยากที่จะเป็นเเบบนี้ไปทุกวันเพราะความรู้สึกเเย่ๆพวกนี้มันอยู่กับเรามานานเเล้วเราเหนื่อยมันทำให้อนาคตเราเเย่ลง