มาเป็นสีครับ พ่าม มาระบายย!!
ผมอายุ20ครับ ผมเป็นเด็กที่ครอบครัวไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไร เมื่อก่อนนี้ครอบครัวของผมเคยจน จนหนักมาก แม่เล่าให้ฟังตอนท้องพี่ชายของผม แม่เป็นแม่ค้าขายปลาตามตลาดนัด ส่วนพ่อของผมมีน่าที่ไปรับไปส่ง พ่อของผมเป็นช่างครับ ช่างกระจกอลูมิเนียม พ่อของผมเป็นคนเจ้าชู้มาก มากถึงขั้น! มีแม่ผมกะน้าผม(น้องแม่) เป็นเมีย แล้วเขาก็มีเมียน้อยเมียเก็บอีกมากมาย แต่แม่กะน้าผมไม่เคยหึงหวงแม้แต่น้อย ผมโตมาพร้อมกับภาพที่พ่อผมทุบตีแม่ผมตั้งแต่เด็ก หลายครั้งที่แม่เจ็บตัวหนัก ผมทำได้แค่ยืนมอง หรือไม่เขาก็ให้ผมกะพี่เข้าห้องไป ใช่ครับ
ผมโตมากะเรื่องแบบนี้ ครอบครัวฝั่งแม่ไม่มีใครยอมครับแต่ทุกครั้งที่จะมีใครทำอะไรพ่อแม่ก็จะมากันตลอด พ่อผมเป็นช่างอลูมิเนียมพอรุ่งทางด้านนี้แม่ก็เลิกขายปลา ก็มีงานมาเรื่อยๆ พ่อผมก็เก็บตังซื้อที่ฅื้อบ้าน หลังใหญ่ อยู่ได้ประมาณ 1-2 ปีบ้านหลังนั้นก็โดนธนาคารยึด เพราะความไม่พอของพ่อ ให้น้าผมไปกู้หนี้นอกระบบต้องหนี จนพ่อย้ายมาเปิดร้านอลูมิเนียมในเมืองกะน้า(น้องแม่) ส่วนผมอยู่บ้านตาที่ต่างจังหวัดกะแม่ ตอนนั้นผมก็อยู่กินสบายหรอกครับเพราะตายายผมมีเงิน พ่อกะน้าก็ส่งเงินมาให้ ใช้ชีวิตเรียนไปเรื่อยๆ จนผมอยู่ชั้น ป 4 ข่าวร้ายที่สุดในชีวิตผมก็มา แม่ผมป่วยหนัก หมอบอกว่าแม่เป็นมะเร็งปากมดลูก ด้วยที่ยังเด็กผมก็ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร แต่ผมรู้ว่าแม่อาการแย่ ผมกะแม่ต้องห่างกัน เกือบครึ่งปีจนแม่อาการดีขึ้นกลับมาอยู่บ้านตาได้ แต่โรคของแม่ไม่หายขาด แต่ผมก็ร่าเริงเหมือนเดิมเพราะแม่กลับมาแล้ว แม่เป็นคนไปรับไปส่งผมไปโรงเรียนตลอด จนช่วงที่ผมขึ้น ป5 วันนั้นคนที่มารับผมไม่ใช่แม่
แต่เป็น น้าสาวคนสุดท้องมารับ น้าของผมคนนี้ผมรักมาก เขาเข้ามากอดผมที่โรงเรียน พร้อมกะน้ำตาท่วม
ผมฟังที่น้าผมพูดไม่รู้เรื่อง แต่ผมจับใจความได้คำหนึ่งว่า แม่ผมเสียชีวิตแล้ว ผมทำอะไรไม่ถูก น้าผมรับผมกะพี่ของผมไปที่โรงบาล ผมไม่กล้าที่จะเข้าไปดูแม่ของผมที่เสียไปแล้ว ผมได้แต่ยืนอยู่กะยายแล้วก็ร้องไห้ นั่นคือจุดเปลี่ยนในชีวิตของผม ผมเหมือนคนที่ขาดหมอนข้าง ผมไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเด็กรุ่นเดียวกันได้ ตอนผมเด็กๆสิ่งเดียวที่ผมกลัว คือกลัวแม่ไม่อยู่แม่ไปไหนผมต้องร้องตาม แต่ตั้งแต่วันนั้นผมไม่เหลืออะไรเลย ผมเรียนจบ ป5 ผมต้องย้ายมาเรียนในเมืองมาอยู่กะพ่อและน้า ใช่ครับ เรามีตังแต่เราไม่เคยความสุขในชีวิตครอบครัว น้าผมหรทอเมียพ่อผมอีกคน เป็นคนเลี้ยงดูผมกะพี่ชายผมมา ผมรักเขาพี่ผมรักเขาเหมทอนแม่คนนึง ไม่เคยเกียจเขาถึงเขาจะเป็นเมียพ่อผมอีกคน เราเช่าบ้านเช่าร้านในเมือง พ่อมีงานมากมาย ก็ใช่อีกแหละครับ งานมากตังก็มาก แต่ชีวิตก็ไม่มีความสุข พ่อผมก็ไม่ค่อยได้นอนกะน้าสักเท่าไร เขาจะไปนอนกะเมียเล็กเมียน้อยของเขาเช้าก็มาทำงาน ผมอยู่บ้านกะน้าและพี่ ใช่ครับเงินทำให้ชีวิตครอบครัวผมไม่มีความสุข พ่อกะน้าทำงานเก็บเล็กเก็บน้อย จนได้งานที่ต่างจังหวัดเป็นงานใหญ่ ประมาณช่วง ม2 ผมต้องย้ายมาเรียนที่ต่างจังหวัด เพราะพ่อได้งานใหญ่ที่นี่ จนมีตังหลายล้าน คนแถวนี้ดีครับ เป็นกันเอง ไม่วุ่นวายเหมือนในเมือง มีอะไรก็ช่วยกัน พ่อกะน้าผมทำงานมีลูกน้องเป็นสิบๆ จนนานเข้ายิ่งมีมาก ยิ่งโลภมาก พ่อผมทะเลาะกะพี่ผมครับเพราะพี่ผมเอารถไปส่งคนงาน แต่กลับมาช้า พ่อผมเลยเตะพี่ผมด้วยความโมโห เพราะเขาจะใช้รุไปหาเมียน้อยของเขา พี่ผมด้วยความที่วัยรุ่นกะทะเลาะจะสวนพ่อแต่คนก็ช่วยกันห้าม พ่อผมเลยไล่พี่ผมออกจากบ้านไป ช่วงนั้นผม อยู่ประมาณ ม3 ใช่ครับเพราะเงินอีกเหมือนเคยเงินเยอะก็เมียเยอะ เหมือนพ่อท่าไม่ใส่ทองไม่มีเงินก็คงไม่มีใครมอง ผมเลยเริ่งเกียจเรื่องแบบนี้ ผมเริ่มกายเป็นเด็กเกเร เพราะชีวิตผมผ่านอะไรมามาก ผมเแนเด็กห้องบ๊วยครับผมเกเร ทะเลาะวิวาท กินเหล้าสูบบุหรี่ แต่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกะยาเสพติดนะครับ5555!! พอผมขึ้น ม4 ผมไปทะเลาะวิวาทกะลูกเจ้าของโรงเรียน (พ่อแม่เขาเป็นบริจาคที่ดินให้ รร ) โรงเรียนก็ตราหน้า ว่าเนี่ยมันเด็กไม่ดีอะไรงี้ จนมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ คนที่ผมมีเรื่องด้วย กระดูกนิ้วหัก เลือดออกหู แต่เขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับแค่เป็นสิวทีหูพวกครูอะทำเว่อ55 หลังจากนั้นต่อมาพ่อแม่พี่ป้าน้าอาเขามา รร ก็ให้ผมเรียก ผู้ปกครอง มา ใช่ครับด้วยความที่เป็นลูกคนบริจาคที่ดิน เขาพูดให้ร้ายผมกะเพื่อนยังไงก็ได้ทั้งที่ไม่จริง น้าผมร้องไห้ แต่เขาก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไร ให้แค่เขียนใบลาออกไว้ ท่าทำอีกเตรียมออกได้เลย หลังจากนั้นช่วง ม 4 เทอม2 ผมใช้ชีวิตใน รร นั้นไม่ได้เลย ถึงเพื่อนทุกคนไม่อะไร แต่ครูเกือบทุกคนเกียจผม มีแค่อาจารย์ วิทูร คนเดียว คนเดียวจริงๆ ที่เข้าข้างผม ทั้งที่เขาไม่เคยสอน ไม่ใช่ครูประจำชั้น แต่เขาเป็นครูคนเดียวที่เข้าข้างผม เขารู้ทุกอย่างที่ผมทำ แต่เขาไม่เคยซ้ำเติมสักครั้ง เขาเคยพูดกะพวกผมแล้วเพื่อนว่า (ท่าพวกสู้ปัญหานี้ไม่ได้ ก็ให้หนีมันสะ ท่าพวกไม่รู้จะหนีไปไหน ให้พวกวิ่งมาหาครู) นั่นแหละครับ และหลังจากนั้น ช่วงใกล้จบ ม4 ครู วิทูร ก็ย้าย หลังจากครูออกไม่นาน ผมก็ลาออกจาก รร นั้น มาทำงานกะพ่อ ใช่ครับเพราะเงินเพราะเส้นสายคนเลยเป็นแบบนี้5555 ผมทำงานกะพ่อผมมีตังเก็บหลายบาท พ่อมีรถหลายคัน จนช่วงผมอายุ17-18พ่อผมก็มีเมียอีกคน ซึ่งเมียคนนี้เป็นหลานของเมียน้อยเขาอีกที555 สึดยอดเลยใช่ไหมล่ะครับ ใช่ครับพ่อผมมีตังหาเมียกี่คนก็ได้ แต่เมียคนนี้เขาต้องการทุกอย่างที่เป็นของพ่อ พ่อไม่เคยนอนบ้านเลยมาทำงานแล้วก็ไป พ่อเริ่มหาเรื่องทะเลาะกะน้าผมทุกวัน เริ่มกลับมาตบตีแต่จะไม่ให้ผมเห็น เพราะพ่อเขากลัวผม ผมมีพวกเยอะครับ มีตั้งแต่รุ่นผมและแก่กว่าผมเป็นสิบปีก็มี เขาเลยกลัวไม่กล้าทำให้ผมเห็น แต่ผมเห็นรอยช้ำที่หน้าที่เเขนของน้าผมบ่อยมากๆ แปลกใช่ไหมครับมันเหมือนเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ ผมอยู่กะน้าผมสองคนและลูกน้องพ่อที่ไว้ใจได้อีก4-5คน ทุกคนทำอะไรไม่ได้ครับนอกจากมองเวลาพ่อทำอะไรน้า เหมือนผมตอนเด็กๆเลยใช่ไหม555 ท่าผมจะทำอะไรพ่อผมก็มีแต่คนห้าม ผมเลยเข้าไปยุ่งไม่ได้ท่สไม่เห็นกับตา ทั้งสองทะเลาะกันแรงขึ้นๆ จนแจ้งความเลิกกัน พ่อผมเอาไปทุกอย่างครับ เงิน ทอง รถ ทุกอย่าง น้าผมไม่ยื้อไว้สักอย่าง เพราะน้าผมบอกว่าท่าเกิดเอาอะไรไว้เขาก็จะกลับมาอีก เหลือก็แค่เงินเก็บ 2-3ล้าน เพราะเมียเขาคนนั้นร้ายมาก ตอนนั้นชีวิตผมกลับมาแย่ผครับ แม่ผมเสียตอนผมอยู่ประมาน ป4-ป5 พ่อผมทิ้ง ผมไปตอนอายุ 17-18 ใช่ครับผมไม่มีทั้งวันพ่อและวันแม่ พี่ผมก็ออกจากบ้านไป เพราะเงินครับ ล้วนๆเลย มันให้ความสุขจริงๆกะชีวิตผมไม่ได้ แต่คนแถวนั้นดีครับเขาให้ความช่วยเหลือเพื่อนผมให้ความช่วยเหลือ น้าผมซื้อบ้านแถวนั้นอยู่ราคา 1,500,000
ชาวบ้านแถวนั้นเขาขายให้ครับ จนผมอายุ19 พี่ผมก็กลับมา เขากลับมาบวชให้แม่ให้น้า วันที่ไปดูวันบวชที่วัดหลวงพ่อให้โทรบอกพ่อด้วย ใช่ครับพี่ผมบอก พี่กะพ่อผม ไม่ได้คุยกันมานานแล้ว คำแรกที่พ่อรู้ว่าพี่ผมจะบวช เขาพูดออกมาว่า (ใครจัดการให้อีนั่นใช่ไหม(หมายถึงน้าผม) อย่าบวชนะท่าบวชกูจะมาพังงานพวก) สุดยอดไหมครับ555 แล้วพี่ผมก็วางสาย หลวงพ่อก็บอกว่า (ดีแล้วอย่างน้อยมันก็ได้รับรู้ว่าลูกมันจะบวชมันจะมาไม่มาเรื่องของมัน) 55555 จงแต่ถึงวันบวชก็ไม่มีอะไรนะครับ พี่น้องฝั่งพ่อก็มา เขารู้กันว่าน้องเขาเป็นยังไง555 แต่ตัวเขาไม่มาครับ ท่ามาอาจแย่ได้เพราะน้าผมแจ้งความไว้ว่าท่าเกิดเข้ามาบริเวณบ้านเท่ากลับบุกรุก5555
แล้วพี่ผมก็บวชโดยไม่มีอะไรมาขัดยั้นทุกวันนี้เหลือก็แต่ผมที่เขาให้บวชแต่ผมยังไม่พร้อมด้วยอะไรหลายๆอย่าง จบ ปลไม่มีอะไรอยากระบาย คนรวยไม่ได้มีความสุขเสมอไป สุดท้ายก็อยากจะบอกว่า
ผมไม่เคยเจอพ่อมาหลายปีแล้วท่าได้อ่านหรืออย่างไร อยากบอกพ่อว่าผมไม่ได้เกียจ ไม่ได้โกดอะไรเลย แต่ผมอยากบอกพ่อว่า ท่าผมมีลูกมีเมีย ผมจะไม่ให้ลูกเมียผมมาเจออย่างอย่างที่พ่อทำกะ ผญ หลายคน เพราะความมักมากของพ่อ ไปและบรั๊ย55555555
ครอบครัวที่ไม่เคยมีความสุข.
ผมอายุ20ครับ ผมเป็นเด็กที่ครอบครัวไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไร เมื่อก่อนนี้ครอบครัวของผมเคยจน จนหนักมาก แม่เล่าให้ฟังตอนท้องพี่ชายของผม แม่เป็นแม่ค้าขายปลาตามตลาดนัด ส่วนพ่อของผมมีน่าที่ไปรับไปส่ง พ่อของผมเป็นช่างครับ ช่างกระจกอลูมิเนียม พ่อของผมเป็นคนเจ้าชู้มาก มากถึงขั้น! มีแม่ผมกะน้าผม(น้องแม่) เป็นเมีย แล้วเขาก็มีเมียน้อยเมียเก็บอีกมากมาย แต่แม่กะน้าผมไม่เคยหึงหวงแม้แต่น้อย ผมโตมาพร้อมกับภาพที่พ่อผมทุบตีแม่ผมตั้งแต่เด็ก หลายครั้งที่แม่เจ็บตัวหนัก ผมทำได้แค่ยืนมอง หรือไม่เขาก็ให้ผมกะพี่เข้าห้องไป ใช่ครับ
ผมโตมากะเรื่องแบบนี้ ครอบครัวฝั่งแม่ไม่มีใครยอมครับแต่ทุกครั้งที่จะมีใครทำอะไรพ่อแม่ก็จะมากันตลอด พ่อผมเป็นช่างอลูมิเนียมพอรุ่งทางด้านนี้แม่ก็เลิกขายปลา ก็มีงานมาเรื่อยๆ พ่อผมก็เก็บตังซื้อที่ฅื้อบ้าน หลังใหญ่ อยู่ได้ประมาณ 1-2 ปีบ้านหลังนั้นก็โดนธนาคารยึด เพราะความไม่พอของพ่อ ให้น้าผมไปกู้หนี้นอกระบบต้องหนี จนพ่อย้ายมาเปิดร้านอลูมิเนียมในเมืองกะน้า(น้องแม่) ส่วนผมอยู่บ้านตาที่ต่างจังหวัดกะแม่ ตอนนั้นผมก็อยู่กินสบายหรอกครับเพราะตายายผมมีเงิน พ่อกะน้าก็ส่งเงินมาให้ ใช้ชีวิตเรียนไปเรื่อยๆ จนผมอยู่ชั้น ป 4 ข่าวร้ายที่สุดในชีวิตผมก็มา แม่ผมป่วยหนัก หมอบอกว่าแม่เป็นมะเร็งปากมดลูก ด้วยที่ยังเด็กผมก็ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร แต่ผมรู้ว่าแม่อาการแย่ ผมกะแม่ต้องห่างกัน เกือบครึ่งปีจนแม่อาการดีขึ้นกลับมาอยู่บ้านตาได้ แต่โรคของแม่ไม่หายขาด แต่ผมก็ร่าเริงเหมือนเดิมเพราะแม่กลับมาแล้ว แม่เป็นคนไปรับไปส่งผมไปโรงเรียนตลอด จนช่วงที่ผมขึ้น ป5 วันนั้นคนที่มารับผมไม่ใช่แม่
แต่เป็น น้าสาวคนสุดท้องมารับ น้าของผมคนนี้ผมรักมาก เขาเข้ามากอดผมที่โรงเรียน พร้อมกะน้ำตาท่วม
ผมฟังที่น้าผมพูดไม่รู้เรื่อง แต่ผมจับใจความได้คำหนึ่งว่า แม่ผมเสียชีวิตแล้ว ผมทำอะไรไม่ถูก น้าผมรับผมกะพี่ของผมไปที่โรงบาล ผมไม่กล้าที่จะเข้าไปดูแม่ของผมที่เสียไปแล้ว ผมได้แต่ยืนอยู่กะยายแล้วก็ร้องไห้ นั่นคือจุดเปลี่ยนในชีวิตของผม ผมเหมือนคนที่ขาดหมอนข้าง ผมไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเด็กรุ่นเดียวกันได้ ตอนผมเด็กๆสิ่งเดียวที่ผมกลัว คือกลัวแม่ไม่อยู่แม่ไปไหนผมต้องร้องตาม แต่ตั้งแต่วันนั้นผมไม่เหลืออะไรเลย ผมเรียนจบ ป5 ผมต้องย้ายมาเรียนในเมืองมาอยู่กะพ่อและน้า ใช่ครับ เรามีตังแต่เราไม่เคยความสุขในชีวิตครอบครัว น้าผมหรทอเมียพ่อผมอีกคน เป็นคนเลี้ยงดูผมกะพี่ชายผมมา ผมรักเขาพี่ผมรักเขาเหมทอนแม่คนนึง ไม่เคยเกียจเขาถึงเขาจะเป็นเมียพ่อผมอีกคน เราเช่าบ้านเช่าร้านในเมือง พ่อมีงานมากมาย ก็ใช่อีกแหละครับ งานมากตังก็มาก แต่ชีวิตก็ไม่มีความสุข พ่อผมก็ไม่ค่อยได้นอนกะน้าสักเท่าไร เขาจะไปนอนกะเมียเล็กเมียน้อยของเขาเช้าก็มาทำงาน ผมอยู่บ้านกะน้าและพี่ ใช่ครับเงินทำให้ชีวิตครอบครัวผมไม่มีความสุข พ่อกะน้าทำงานเก็บเล็กเก็บน้อย จนได้งานที่ต่างจังหวัดเป็นงานใหญ่ ประมาณช่วง ม2 ผมต้องย้ายมาเรียนที่ต่างจังหวัด เพราะพ่อได้งานใหญ่ที่นี่ จนมีตังหลายล้าน คนแถวนี้ดีครับ เป็นกันเอง ไม่วุ่นวายเหมือนในเมือง มีอะไรก็ช่วยกัน พ่อกะน้าผมทำงานมีลูกน้องเป็นสิบๆ จนนานเข้ายิ่งมีมาก ยิ่งโลภมาก พ่อผมทะเลาะกะพี่ผมครับเพราะพี่ผมเอารถไปส่งคนงาน แต่กลับมาช้า พ่อผมเลยเตะพี่ผมด้วยความโมโห เพราะเขาจะใช้รุไปหาเมียน้อยของเขา พี่ผมด้วยความที่วัยรุ่นกะทะเลาะจะสวนพ่อแต่คนก็ช่วยกันห้าม พ่อผมเลยไล่พี่ผมออกจากบ้านไป ช่วงนั้นผม อยู่ประมาณ ม3 ใช่ครับเพราะเงินอีกเหมือนเคยเงินเยอะก็เมียเยอะ เหมือนพ่อท่าไม่ใส่ทองไม่มีเงินก็คงไม่มีใครมอง ผมเลยเริ่งเกียจเรื่องแบบนี้ ผมเริ่มกายเป็นเด็กเกเร เพราะชีวิตผมผ่านอะไรมามาก ผมเแนเด็กห้องบ๊วยครับผมเกเร ทะเลาะวิวาท กินเหล้าสูบบุหรี่ แต่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกะยาเสพติดนะครับ5555!! พอผมขึ้น ม4 ผมไปทะเลาะวิวาทกะลูกเจ้าของโรงเรียน (พ่อแม่เขาเป็นบริจาคที่ดินให้ รร ) โรงเรียนก็ตราหน้า ว่าเนี่ยมันเด็กไม่ดีอะไรงี้ จนมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ คนที่ผมมีเรื่องด้วย กระดูกนิ้วหัก เลือดออกหู แต่เขาไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับแค่เป็นสิวทีหูพวกครูอะทำเว่อ55 หลังจากนั้นต่อมาพ่อแม่พี่ป้าน้าอาเขามา รร ก็ให้ผมเรียก ผู้ปกครอง มา ใช่ครับด้วยความที่เป็นลูกคนบริจาคที่ดิน เขาพูดให้ร้ายผมกะเพื่อนยังไงก็ได้ทั้งที่ไม่จริง น้าผมร้องไห้ แต่เขาก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไร ให้แค่เขียนใบลาออกไว้ ท่าทำอีกเตรียมออกได้เลย หลังจากนั้นช่วง ม 4 เทอม2 ผมใช้ชีวิตใน รร นั้นไม่ได้เลย ถึงเพื่อนทุกคนไม่อะไร แต่ครูเกือบทุกคนเกียจผม มีแค่อาจารย์ วิทูร คนเดียว คนเดียวจริงๆ ที่เข้าข้างผม ทั้งที่เขาไม่เคยสอน ไม่ใช่ครูประจำชั้น แต่เขาเป็นครูคนเดียวที่เข้าข้างผม เขารู้ทุกอย่างที่ผมทำ แต่เขาไม่เคยซ้ำเติมสักครั้ง เขาเคยพูดกะพวกผมแล้วเพื่อนว่า (ท่าพวกสู้ปัญหานี้ไม่ได้ ก็ให้หนีมันสะ ท่าพวกไม่รู้จะหนีไปไหน ให้พวกวิ่งมาหาครู) นั่นแหละครับ และหลังจากนั้น ช่วงใกล้จบ ม4 ครู วิทูร ก็ย้าย หลังจากครูออกไม่นาน ผมก็ลาออกจาก รร นั้น มาทำงานกะพ่อ ใช่ครับเพราะเงินเพราะเส้นสายคนเลยเป็นแบบนี้5555 ผมทำงานกะพ่อผมมีตังเก็บหลายบาท พ่อมีรถหลายคัน จนช่วงผมอายุ17-18พ่อผมก็มีเมียอีกคน ซึ่งเมียคนนี้เป็นหลานของเมียน้อยเขาอีกที555 สึดยอดเลยใช่ไหมล่ะครับ ใช่ครับพ่อผมมีตังหาเมียกี่คนก็ได้ แต่เมียคนนี้เขาต้องการทุกอย่างที่เป็นของพ่อ พ่อไม่เคยนอนบ้านเลยมาทำงานแล้วก็ไป พ่อเริ่มหาเรื่องทะเลาะกะน้าผมทุกวัน เริ่มกลับมาตบตีแต่จะไม่ให้ผมเห็น เพราะพ่อเขากลัวผม ผมมีพวกเยอะครับ มีตั้งแต่รุ่นผมและแก่กว่าผมเป็นสิบปีก็มี เขาเลยกลัวไม่กล้าทำให้ผมเห็น แต่ผมเห็นรอยช้ำที่หน้าที่เเขนของน้าผมบ่อยมากๆ แปลกใช่ไหมครับมันเหมือนเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ ผมอยู่กะน้าผมสองคนและลูกน้องพ่อที่ไว้ใจได้อีก4-5คน ทุกคนทำอะไรไม่ได้ครับนอกจากมองเวลาพ่อทำอะไรน้า เหมือนผมตอนเด็กๆเลยใช่ไหม555 ท่าผมจะทำอะไรพ่อผมก็มีแต่คนห้าม ผมเลยเข้าไปยุ่งไม่ได้ท่สไม่เห็นกับตา ทั้งสองทะเลาะกันแรงขึ้นๆ จนแจ้งความเลิกกัน พ่อผมเอาไปทุกอย่างครับ เงิน ทอง รถ ทุกอย่าง น้าผมไม่ยื้อไว้สักอย่าง เพราะน้าผมบอกว่าท่าเกิดเอาอะไรไว้เขาก็จะกลับมาอีก เหลือก็แค่เงินเก็บ 2-3ล้าน เพราะเมียเขาคนนั้นร้ายมาก ตอนนั้นชีวิตผมกลับมาแย่ผครับ แม่ผมเสียตอนผมอยู่ประมาน ป4-ป5 พ่อผมทิ้ง ผมไปตอนอายุ 17-18 ใช่ครับผมไม่มีทั้งวันพ่อและวันแม่ พี่ผมก็ออกจากบ้านไป เพราะเงินครับ ล้วนๆเลย มันให้ความสุขจริงๆกะชีวิตผมไม่ได้ แต่คนแถวนั้นดีครับเขาให้ความช่วยเหลือเพื่อนผมให้ความช่วยเหลือ น้าผมซื้อบ้านแถวนั้นอยู่ราคา 1,500,000
ชาวบ้านแถวนั้นเขาขายให้ครับ จนผมอายุ19 พี่ผมก็กลับมา เขากลับมาบวชให้แม่ให้น้า วันที่ไปดูวันบวชที่วัดหลวงพ่อให้โทรบอกพ่อด้วย ใช่ครับพี่ผมบอก พี่กะพ่อผม ไม่ได้คุยกันมานานแล้ว คำแรกที่พ่อรู้ว่าพี่ผมจะบวช เขาพูดออกมาว่า (ใครจัดการให้อีนั่นใช่ไหม(หมายถึงน้าผม) อย่าบวชนะท่าบวชกูจะมาพังงานพวก) สุดยอดไหมครับ555 แล้วพี่ผมก็วางสาย หลวงพ่อก็บอกว่า (ดีแล้วอย่างน้อยมันก็ได้รับรู้ว่าลูกมันจะบวชมันจะมาไม่มาเรื่องของมัน) 55555 จงแต่ถึงวันบวชก็ไม่มีอะไรนะครับ พี่น้องฝั่งพ่อก็มา เขารู้กันว่าน้องเขาเป็นยังไง555 แต่ตัวเขาไม่มาครับ ท่ามาอาจแย่ได้เพราะน้าผมแจ้งความไว้ว่าท่าเกิดเข้ามาบริเวณบ้านเท่ากลับบุกรุก5555
แล้วพี่ผมก็บวชโดยไม่มีอะไรมาขัดยั้นทุกวันนี้เหลือก็แต่ผมที่เขาให้บวชแต่ผมยังไม่พร้อมด้วยอะไรหลายๆอย่าง จบ ปลไม่มีอะไรอยากระบาย คนรวยไม่ได้มีความสุขเสมอไป สุดท้ายก็อยากจะบอกว่า
ผมไม่เคยเจอพ่อมาหลายปีแล้วท่าได้อ่านหรืออย่างไร อยากบอกพ่อว่าผมไม่ได้เกียจ ไม่ได้โกดอะไรเลย แต่ผมอยากบอกพ่อว่า ท่าผมมีลูกมีเมีย ผมจะไม่ให้ลูกเมียผมมาเจออย่างอย่างที่พ่อทำกะ ผญ หลายคน เพราะความมักมากของพ่อ ไปและบรั๊ย55555555