ผมขอไม่พูดแนะนำตัวอะไรมากมายน่ะครับ พึ่งเคยตั้งกระทู้ครั้งแรก
ถ้าอ่านแล้วดูมั่วๆยังไงก็ขออภัยน่ะครับ แต่คือเรื่องจริง100%
ผมเกิดมามีพ่อ เป็นคนไม่เอาไหน ส่วนแม่ ก็ตามสภาพครับทิ้งผมไปตั้งแต่2-3ขวบ ชีวิตตั้งแต่เด็กเป็นกระสอบทรายของพ่อครับโดนตีทุกวัน (เท่าที่จำได้ผมก็ดื้อๆลั้นๆตามประสาเด็ก อ.1-2แหละ) แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ แล้วตะโกนหาคนช่วยซึ่งก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้แหละ เพราะตอนนั้นพ่อกับผมอาศัยอยู่ที่ทำงานเป็นอู่ของลุง (ลุงคือสามีป้าส่วนป้าคือพี่สาวพ่อผม) แล้วซึ่งอู่ก็มีประตูใหญ่ๆ แล้วก็เด็กอย่างผมไม่สามารถไขกุญแจหนีออกมาได้เพราะมันใหญ่เกินไป ตัวผมโดนแบบนั้นทุกวันๆ จนคนแถวบ้าน เห็นและได้ยินจนเป็นเรื่องปกติของสองพ่อลูกนี้ ช่วง อ.บาลจะขึ้น ป.1คือจุดเปลี่ยนของชีวิตผมกับพ่อครับ วันนั้นพ่อก็ไล่ตีผม แบบเดิมผมก็วิ่งวนรอบอู่ตะโกนแบบเดิม แต่วันนั้นมี คนๆนึงมาเปิดประตูเหล็กขนาดใหญ่นั้นแล้วมาพาผมหลุดออกจากพ่อคือป้าครับ เป็นวันที่จำได้ดีที่สุดในชีวิตไม่ลืมเลย หลังจากวันนั้นผมก็ มาอยู่ที่บ้านของป้า บ้านของป้า ตอนนั้นผมอยู่แบบเด็กปกติเลยครับไปเรียนกลับบ้านกินนอนวิ่งเล่น ตามภาษาเด็กไปวันๆ แต่มันก็ไม่ได้ดีเสมอครับ บ้านหลังนี้มีลุงที่ตีผมหนักมากยิ่งกว่าพ่ออีกครับ โดนแต่ละครั้งนอนเดี้ยงอย่างเดียวอยู่แต่ก็อยู่ได้จนตัวผมเอง เรียนจบ ป.6 พอช่วงม.1ต้องย้ายบ้าน และนี้ก็คืออีกจุดเปลี่ยนของชีวิต ม.1 โดนเพื่อนในห้องแกล้งบ่อยมากครับ แต่พอเทอม2 ผมกลายเป็นเพื่อนพวกที่เคยแกล้งผม (ช่วงนั้นขาหักมันเลยเลิกแกล้งแล้วก็เป็นเพื่อนกันตามประสาเด็กม.ต้น) ช่วงนั้นผมติดเพื่อนมากครับติดแบบ คือเพื่อนไปไหนผมไปหมด จน ตัวผมโดนไล่ออกจากบ้านที่อาศัยอยู่กับป้า ลุงเป็นคนไล่ผม แต่ป้า ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลุงแกคือคนหัวอคติกับพ่อผมอยู่แล้ว (เรื่องมันยาว) แต่ตอนออกมาช่วงแรกๆ เขาหาห้องเช่าที่ไกล้ๆบ้านป้า เพราะเขาจะช่วยดูแลผมได้ ออกมาห้องเช่าก็คือมาอยู่กับพ่อ พ่อเป็นคนเลี้ยงผมละตอนนี้ แต่ช่วงนั้นผมก็ เด็กม.ต้น+กับความทรงจำที่พ่อฝั่งมาตอนเล็กๆ เลยไม่ค่อยถูกกับพ่อสักเท่าไหร่ ทะเลาะกันบ่อยมากครับ มีปากเสียงกันตลอด แต่ก็ จบลงด้วยการโทรหาป้าครับป้าก็เครียตามประสา คนแก่ ห่วงหลาน ห่วงน้อง แต่มันก็ไม่ตลอดที่ป้าจะเครียทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อ (ห้องที่เช่าคือผมอยู่คนเดียวแบบอิสระสุดๆ เพราะพ่อผมนอนที่ทำงานกลับมาทุก2-3อาทิตย)ช่วงม.2-3 คือผมเริ่มแข็งข้อกับพ่อทุกอย่างไม่ค่อยกลับบ้านนอนบ้านเพื่อนนานๆจะกลับห้องสักที กลับมาเจอพ่อก็ทะเลาะอีกก็หนีออกไปหาเพื่อนอีก (ช่วงหลังที่โดนไล่ออกจากบ้านผมเป็นเด็กเกเรมากครับประมานวัยรุ่นเสเพมั่วกับเพื่อนไปทั่ว) ตอนจบม.3ก็คืออีกช่วงที่ชีวิต เปลี่ยน ตอนนั้นติดเพื่อนมากเพื่อนจะไปเรียน สายอาชีพเราก็ตามหมดครับ ป้าจะให้ต่อม.4ผมไม่ต่อ ช่วงนั้นวัยรุ่นเสเพลจริงๆครับ ปัญหาตอนนั้นคือไม่มีค่าเทอมครับ พ่อก็ทำงานใช้เงินแบบเดือนชนเดือนหนี้เยอะ. สุดท้ายตอนนั้นดรอปไป1ปี จริงๆได้ไปเรียนที่ นึงแหละแต่ผมทะเลาะกับเพื่อนเลยไม่ไปเรียนเลย ดรอป1ปี ก็ใช้ชีวิตไปวันๆครับ(ขอข้ามช่วงนี้ไปเลยละกันครับเพราะมันเป็นช่วงไร้สาระในเวลา1ปีจริงๆ) พอได้เข้าไปเรียน ปวช.1 ช่วงแรกคือปกติครับไปเรียนกับเพื่อนที่สายเดียวกันประสาเด็กช่าง (ปกติของผมคือ มีตีกัน ไม่ไปเรียนเมามายตามประสาวัยรุ่นเด็กช่าง) แต่สต.ผมไม่ค่อยหาเรื่องใครส่วนมากเรื่องมาหาเอง เพราะตอน ม.ต้นผมเกเรเยอะละ พอมันมาถึงช่วงนี้อีกครั้งเลยคิดได้มากกว่าคนอื่นแต่ มันก็ไปเลื่อยๆจนปี2 ช่วงนั้นพ่อผมก็ตามสภาพครับ รายจ่ายเยอะกว่ารายรับ ช็อต เงินที่ส่งให้ใช้ก็น้อยลงๆ ค่าเทอมก็ไม่มีจ่าย แต่ตอนนั้นโชคดีมีพี่มาช่วยจ่ายให้(ลูกของป้า ป้ามีลูก 4คน รายละเอียดมันเยอะขอข้ามไปก่อน) เพราะเขาบอกว่าเรียนมาขนาดนี้แล้วส่งๆให้จบไป เพราะเรียนสายอาชีพมันก็ ตามสภาพครับเสี่ยงตายเสี่ยงตีนบ่อย พอมาช่วงปี3 ช่วงนั้นพ่อผม หายไปเลย(ขอไม่บอกสาเหตุน่ะเพราะเรื่องมันยาว) แต่ตอนนั้นปี3ฝึกงานจนเรียนจบก็มีเงินที่ใช้จ่ายค่าห้องกับค่ากินพอสำหรับเดือนต่อเดือน แต่ตอนจบปี3. ฝึกงานจบ เงินไม่มีต้อง ย้ายกลับไปอยู่กลับป้า แต่ตอนนี้ ลุงไม่มีบทบาทละ เพราะบ้านนี้พี่เขาซื้อให้ลุงกับป้าอยู่เจ้าของบ้านคือพี่ ลุงเลยค้านไม่ได้ แต่ในใจผมก็ไม่อยากกลับมาอยู่หรอกมันอึดอัดไม่อิสระ แต่ก็ต้องอยู่เพราะไม่มีตังไม่มีงานทำ(ผมเรียนจบช้าเลยได้วุฒิช้า) ช่วงนั้นก็ อยู่ไปวันๆอาศัยเขากินนอน แต่ก็ทำงานบ้านให้เขา ตามประสาคนแกใช้อะไรเราก็ทำตามเขาพูดทุกอย่าง พอมาถึงช่วงทำงานผม ก็ทำงานบ้านทุกครั้งที่มีวันหยุด งานช่างก็หนักเหนื่อย ปกติ แต่ผมต้องมานั่งเครียดกับคำพูด ของป้า กับลุง คือ. ลุงชอบพูด-ดันส่วนป้าพูดแบบบีบคั้น ประมาณว่าแค่นี้ก็ทำให้กูหน่อยไม่ได้กูอุสาเลี้ยงมา มันวนอยู่แบบนี้ ยิ่งนานก็ยิ่งเบื่อ ยิ่งรู้สึกว่าอยู่ที่ทำงานยังไม่เครียดเท่าอยู่บ้าน
ที่ผมเล่ามามันแค่บีบให้ถึงปัจจุบันไวๆ เพราะมันยาวมากชีวิตผมเจออะไรมาเยอะมากๆ เล่าทีคงเขียนเป็นหนังสือเลยแหละ ถ้ามันอ่านแล้วงงตรงไหนจะให้อธิบายช่วงไหนก็ถามมาได้เลยครับจะตอบให้ละเอียดที่สุด
ปล.ออกมาอยู่คนเดียวเคยผ่านเรื่องยาเสพติดไหม(เคยลองครับแต่ผมคิดได้เลยไม่ติด)ทุกวันนี้ก็มากสุดดูดบุหรี่ อย่างเดียวเหล้าไม่กิน
ปล.2 ถ้ามันอ่านแล้วงงๆก็ขอโทษด้วยครับคิดส่ะว่ามาอ่านชีวิตเด็กเสเพลคนนึง. ผมก็ไม่รู้จะเขียนยังไงให้มันตรงกับความรู้สึกตอนนี้ มันอธิบายยากมากครับ+ไม่เคยเขียนอะไรยาวๆเลยทำให้เข้าใจยาก
ปัจจุบันนี้อายุ 20 ผมตันมากจะเรียนต่อก็ไม่มีตัง(ตังที่ทำงานก็เดือนชนเดือนครับเพราะใช้หนี้พี่ที่ยืมมาจ่ายค่าเทอม) ทุกวันนี้เหมือนกับว่าใช้ชีวิตวนลูปไปวันๆ ทำงาน>กลับบ้าน>กิน-นอน>ไปทำงาน
ตอนนี้ในหัวคิดอะไรไม่ออกเลยตันมาก มี3ทางที่จะเดินคือ
1.ปีหน้าสมัครทหารลงใต้
2.ทำงานเก็บตัง อีก2-3ปีกลับไปเรียนต่อ(คือไม่สมัครจับลุ้นใบดำใบแดงเอา)
3.ปล่อยชีวิตไปวันๆตามที่เป็นอยู่
ทางเลือกมันน้อยมากสิ่งที่อยากทำก็มีแต่ต้นทุนชีวิตไม่มีต้องดิ้นลนเอาเอง
ผมอยากเขียนให้มันไม่ดูสับสนน่ะแต่หัวมันคิดได้แค่นี้เลยขอเขียนแค่นี้พอ
ผมควรเดินไปทางไหนดีครับ?
ถ้าอ่านแล้วดูมั่วๆยังไงก็ขออภัยน่ะครับ แต่คือเรื่องจริง100%
ผมเกิดมามีพ่อ เป็นคนไม่เอาไหน ส่วนแม่ ก็ตามสภาพครับทิ้งผมไปตั้งแต่2-3ขวบ ชีวิตตั้งแต่เด็กเป็นกระสอบทรายของพ่อครับโดนตีทุกวัน (เท่าที่จำได้ผมก็ดื้อๆลั้นๆตามประสาเด็ก อ.1-2แหละ) แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ แล้วตะโกนหาคนช่วยซึ่งก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้แหละ เพราะตอนนั้นพ่อกับผมอาศัยอยู่ที่ทำงานเป็นอู่ของลุง (ลุงคือสามีป้าส่วนป้าคือพี่สาวพ่อผม) แล้วซึ่งอู่ก็มีประตูใหญ่ๆ แล้วก็เด็กอย่างผมไม่สามารถไขกุญแจหนีออกมาได้เพราะมันใหญ่เกินไป ตัวผมโดนแบบนั้นทุกวันๆ จนคนแถวบ้าน เห็นและได้ยินจนเป็นเรื่องปกติของสองพ่อลูกนี้ ช่วง อ.บาลจะขึ้น ป.1คือจุดเปลี่ยนของชีวิตผมกับพ่อครับ วันนั้นพ่อก็ไล่ตีผม แบบเดิมผมก็วิ่งวนรอบอู่ตะโกนแบบเดิม แต่วันนั้นมี คนๆนึงมาเปิดประตูเหล็กขนาดใหญ่นั้นแล้วมาพาผมหลุดออกจากพ่อคือป้าครับ เป็นวันที่จำได้ดีที่สุดในชีวิตไม่ลืมเลย หลังจากวันนั้นผมก็ มาอยู่ที่บ้านของป้า บ้านของป้า ตอนนั้นผมอยู่แบบเด็กปกติเลยครับไปเรียนกลับบ้านกินนอนวิ่งเล่น ตามภาษาเด็กไปวันๆ แต่มันก็ไม่ได้ดีเสมอครับ บ้านหลังนี้มีลุงที่ตีผมหนักมากยิ่งกว่าพ่ออีกครับ โดนแต่ละครั้งนอนเดี้ยงอย่างเดียวอยู่แต่ก็อยู่ได้จนตัวผมเอง เรียนจบ ป.6 พอช่วงม.1ต้องย้ายบ้าน และนี้ก็คืออีกจุดเปลี่ยนของชีวิต ม.1 โดนเพื่อนในห้องแกล้งบ่อยมากครับ แต่พอเทอม2 ผมกลายเป็นเพื่อนพวกที่เคยแกล้งผม (ช่วงนั้นขาหักมันเลยเลิกแกล้งแล้วก็เป็นเพื่อนกันตามประสาเด็กม.ต้น) ช่วงนั้นผมติดเพื่อนมากครับติดแบบ คือเพื่อนไปไหนผมไปหมด จน ตัวผมโดนไล่ออกจากบ้านที่อาศัยอยู่กับป้า ลุงเป็นคนไล่ผม แต่ป้า ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลุงแกคือคนหัวอคติกับพ่อผมอยู่แล้ว (เรื่องมันยาว) แต่ตอนออกมาช่วงแรกๆ เขาหาห้องเช่าที่ไกล้ๆบ้านป้า เพราะเขาจะช่วยดูแลผมได้ ออกมาห้องเช่าก็คือมาอยู่กับพ่อ พ่อเป็นคนเลี้ยงผมละตอนนี้ แต่ช่วงนั้นผมก็ เด็กม.ต้น+กับความทรงจำที่พ่อฝั่งมาตอนเล็กๆ เลยไม่ค่อยถูกกับพ่อสักเท่าไหร่ ทะเลาะกันบ่อยมากครับ มีปากเสียงกันตลอด แต่ก็ จบลงด้วยการโทรหาป้าครับป้าก็เครียตามประสา คนแก่ ห่วงหลาน ห่วงน้อง แต่มันก็ไม่ตลอดที่ป้าจะเครียทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อ (ห้องที่เช่าคือผมอยู่คนเดียวแบบอิสระสุดๆ เพราะพ่อผมนอนที่ทำงานกลับมาทุก2-3อาทิตย)ช่วงม.2-3 คือผมเริ่มแข็งข้อกับพ่อทุกอย่างไม่ค่อยกลับบ้านนอนบ้านเพื่อนนานๆจะกลับห้องสักที กลับมาเจอพ่อก็ทะเลาะอีกก็หนีออกไปหาเพื่อนอีก (ช่วงหลังที่โดนไล่ออกจากบ้านผมเป็นเด็กเกเรมากครับประมานวัยรุ่นเสเพมั่วกับเพื่อนไปทั่ว) ตอนจบม.3ก็คืออีกช่วงที่ชีวิต เปลี่ยน ตอนนั้นติดเพื่อนมากเพื่อนจะไปเรียน สายอาชีพเราก็ตามหมดครับ ป้าจะให้ต่อม.4ผมไม่ต่อ ช่วงนั้นวัยรุ่นเสเพลจริงๆครับ ปัญหาตอนนั้นคือไม่มีค่าเทอมครับ พ่อก็ทำงานใช้เงินแบบเดือนชนเดือนหนี้เยอะ. สุดท้ายตอนนั้นดรอปไป1ปี จริงๆได้ไปเรียนที่ นึงแหละแต่ผมทะเลาะกับเพื่อนเลยไม่ไปเรียนเลย ดรอป1ปี ก็ใช้ชีวิตไปวันๆครับ(ขอข้ามช่วงนี้ไปเลยละกันครับเพราะมันเป็นช่วงไร้สาระในเวลา1ปีจริงๆ) พอได้เข้าไปเรียน ปวช.1 ช่วงแรกคือปกติครับไปเรียนกับเพื่อนที่สายเดียวกันประสาเด็กช่าง (ปกติของผมคือ มีตีกัน ไม่ไปเรียนเมามายตามประสาวัยรุ่นเด็กช่าง) แต่สต.ผมไม่ค่อยหาเรื่องใครส่วนมากเรื่องมาหาเอง เพราะตอน ม.ต้นผมเกเรเยอะละ พอมันมาถึงช่วงนี้อีกครั้งเลยคิดได้มากกว่าคนอื่นแต่ มันก็ไปเลื่อยๆจนปี2 ช่วงนั้นพ่อผมก็ตามสภาพครับ รายจ่ายเยอะกว่ารายรับ ช็อต เงินที่ส่งให้ใช้ก็น้อยลงๆ ค่าเทอมก็ไม่มีจ่าย แต่ตอนนั้นโชคดีมีพี่มาช่วยจ่ายให้(ลูกของป้า ป้ามีลูก 4คน รายละเอียดมันเยอะขอข้ามไปก่อน) เพราะเขาบอกว่าเรียนมาขนาดนี้แล้วส่งๆให้จบไป เพราะเรียนสายอาชีพมันก็ ตามสภาพครับเสี่ยงตายเสี่ยงตีนบ่อย พอมาช่วงปี3 ช่วงนั้นพ่อผม หายไปเลย(ขอไม่บอกสาเหตุน่ะเพราะเรื่องมันยาว) แต่ตอนนั้นปี3ฝึกงานจนเรียนจบก็มีเงินที่ใช้จ่ายค่าห้องกับค่ากินพอสำหรับเดือนต่อเดือน แต่ตอนจบปี3. ฝึกงานจบ เงินไม่มีต้อง ย้ายกลับไปอยู่กลับป้า แต่ตอนนี้ ลุงไม่มีบทบาทละ เพราะบ้านนี้พี่เขาซื้อให้ลุงกับป้าอยู่เจ้าของบ้านคือพี่ ลุงเลยค้านไม่ได้ แต่ในใจผมก็ไม่อยากกลับมาอยู่หรอกมันอึดอัดไม่อิสระ แต่ก็ต้องอยู่เพราะไม่มีตังไม่มีงานทำ(ผมเรียนจบช้าเลยได้วุฒิช้า) ช่วงนั้นก็ อยู่ไปวันๆอาศัยเขากินนอน แต่ก็ทำงานบ้านให้เขา ตามประสาคนแกใช้อะไรเราก็ทำตามเขาพูดทุกอย่าง พอมาถึงช่วงทำงานผม ก็ทำงานบ้านทุกครั้งที่มีวันหยุด งานช่างก็หนักเหนื่อย ปกติ แต่ผมต้องมานั่งเครียดกับคำพูด ของป้า กับลุง คือ. ลุงชอบพูด-ดันส่วนป้าพูดแบบบีบคั้น ประมาณว่าแค่นี้ก็ทำให้กูหน่อยไม่ได้กูอุสาเลี้ยงมา มันวนอยู่แบบนี้ ยิ่งนานก็ยิ่งเบื่อ ยิ่งรู้สึกว่าอยู่ที่ทำงานยังไม่เครียดเท่าอยู่บ้าน
ที่ผมเล่ามามันแค่บีบให้ถึงปัจจุบันไวๆ เพราะมันยาวมากชีวิตผมเจออะไรมาเยอะมากๆ เล่าทีคงเขียนเป็นหนังสือเลยแหละ ถ้ามันอ่านแล้วงงตรงไหนจะให้อธิบายช่วงไหนก็ถามมาได้เลยครับจะตอบให้ละเอียดที่สุด
ปล.ออกมาอยู่คนเดียวเคยผ่านเรื่องยาเสพติดไหม(เคยลองครับแต่ผมคิดได้เลยไม่ติด)ทุกวันนี้ก็มากสุดดูดบุหรี่ อย่างเดียวเหล้าไม่กิน
ปล.2 ถ้ามันอ่านแล้วงงๆก็ขอโทษด้วยครับคิดส่ะว่ามาอ่านชีวิตเด็กเสเพลคนนึง. ผมก็ไม่รู้จะเขียนยังไงให้มันตรงกับความรู้สึกตอนนี้ มันอธิบายยากมากครับ+ไม่เคยเขียนอะไรยาวๆเลยทำให้เข้าใจยาก
ปัจจุบันนี้อายุ 20 ผมตันมากจะเรียนต่อก็ไม่มีตัง(ตังที่ทำงานก็เดือนชนเดือนครับเพราะใช้หนี้พี่ที่ยืมมาจ่ายค่าเทอม) ทุกวันนี้เหมือนกับว่าใช้ชีวิตวนลูปไปวันๆ ทำงาน>กลับบ้าน>กิน-นอน>ไปทำงาน
ตอนนี้ในหัวคิดอะไรไม่ออกเลยตันมาก มี3ทางที่จะเดินคือ
1.ปีหน้าสมัครทหารลงใต้
2.ทำงานเก็บตัง อีก2-3ปีกลับไปเรียนต่อ(คือไม่สมัครจับลุ้นใบดำใบแดงเอา)
3.ปล่อยชีวิตไปวันๆตามที่เป็นอยู่
ทางเลือกมันน้อยมากสิ่งที่อยากทำก็มีแต่ต้นทุนชีวิตไม่มีต้องดิ้นลนเอาเอง
ผมอยากเขียนให้มันไม่ดูสับสนน่ะแต่หัวมันคิดได้แค่นี้เลยขอเขียนแค่นี้พอ