เรื่องมีอยู่ว่า...
ผมกับแฟนเราคบกันมา 4 ปีกว่าๆ อายุเราต่างกัน 12 ปี ผมกับแฟน ประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว ตลอดเวลาที่ใฃ้ชีวิตร่วมกัน. ผมดูแลแฟนผมอย่างดี (ในมุมผมนะ เท่าที่ผู้ชายคนนึงทำให้คนที่เรารัก เช่น ซักผ้า ตัดเล็บ สระผม นวดเท้าและอื่นๆ ) ใส่ใจทุกๆรายละเอียด จะกิน จะนอน จะทำอะไร จะไปไหนผมดูให้ทุกเรื่อง แต่ผมโชคดีที่เแฟนผมไม่สนใจของฟุ่มเฟือย รู้จักคิด รู้จักใช้ ผมตามใจทุกอย่าง แต่ผมจะมีข้อเสียอย่างคือจะพูดในสิ่งที่แฟนผมอยากฟังทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องจริง แต่เจตนาผมที่ทำแบบนี้ เพราะอยากให้แฟนผมสบายใจเท่านั้นเองครับ ผมไม่เคยมีเรื่องผู้หญิง ไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยว ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับครอบครัว ชีวิตที่ผ่านมา4ปีกว่าๆ
ในมุมมองผมมันมีเรื่องราวใฟ้ประทับใจและน่าจดจำเยอะมากๆคับ ผมมีความสุขดี
😭😭 แต่แล้วเรื่องเฮียๆๆๆก็เกิด...😭😭
จนกระทั่งธุรกิจผมเกิดปัญหากระท่อนกระแท่น2-3ปีหลัง จนสุดท้ายล้ม ขาดทุน เป็นหนี้ เป็นสินไม่เหลืออะไรเลย (แต่ยังมีบ้านอยู่นะครับ) ปัญหาในครอบครัวผมเริ่มก่อตัวขึ้น ผมโทษตัวเองมาตลอดที่ทำให้ธุรกิจพังแบบนี้ เพราะผมไม่ฟังใคร ลงทุนทำอะไรก็คิดไม่รอบคอบ อยากรวยเร็วๆอยากให้ครอบครัวสบาย แต่สุดท้ายจบ⛔ไม่สวย. (เจตนาผมดีจิงๆนะคับ) เพราะที่ผมทำผมไม่เคยอบากได้อะไร แค่อยากมีเงิน อยากให้แฟนไม่ลำบาก อยากสร้างครอบครัวที่อบอุ่น
ผมยอมรับนะคับว่าผมใข้ชีวิตประมาทไม่แบ่งเก็บไม่แบ่งใช้ ไม่วางแผนให้ดี จนตอนนี้มันสายเกินไปแล้วคับ
ถึงวันนี้ผมเปลี่ยนมุมมองชีวิต และปรับทัศนคติใหม่ได้แล้ว การที่เราจะประสบความสำเร็จมันต้องเริ่มก้าว เริ่มเก็บจาก 100ไป1000ไปหมื่นไปแสนไปล้าน
แต่ละอย่างล้วนต้องใช้เวลาแลพความอดทนกันทั้งนั้น
เกริ่นมานาน......เข้าเรื่องเลยนะครับ
ตั้งแต่สภาพครอบครัวเริ่มมีปัญหาการเงิน ผมหางานยังไม่ได้ แต่ผมก็พยายามหามาตลอดไม่ให้แฟนต้องรู้สึกอึดอัด อาจไม่ดีเหมือนแต่ก่อน แต่ก็พอได้กินได้ใช้บ้าง
แต่ปัญหาหนี้สินที่ตามมาเกือบๆ2ล้าน ส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจแฟนผมอย่างมาก เพราะแฟนผมบอกถ้าไม่มีเงินยังจะดีกว่า
การมีหนี้แบบนี้. ตราบาปครั้งนี้ฝังลงมาในหัวใจผมมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
จนกระทั่งแฟนผมเริ่มมีอาการเป็นโรคซึมเศร้า และอาการแพนิค(ผมอาจพิมพ์ผิดนะครับ) เบื่อ อารมณ์แปรปรวน ดูถูกตัวเอง เสียใจและร้องไห้ อิจฉาชีวิตคนอื่น ทุกๆครั้งที่เราทะเลาะกัน เวลาแฟนผมโมโหเริ่มใช้ภาษา กู ไอ้เฮีย..ไอ้สัสไอ้เลว บราๆๆๆ พร้อมกับร้องไห้ และพยายามทำร้ายตัวเอง ซึ่งผมไม่เคยเห็นแฟนผมเป็นแบบนี้มาก่อน ผมเป็นคนใจเย็นคับ ไม่ใฃ้คำหยาบ และไม่ใช้กำลังกับผู้หญิง ทำได้แค่พูดปลอบต่างๆนาๆ กอด แต่แฟนผมไม่เคยฟัง ไล่ผมออกมาห่างๆจากตัวเค้าตลอด ทุกๆคำที่แฟนผมพูดมันกินเข้ามาในใจผมทุกคำ ทรกๆๆคำจิงๆนะคับ ผมร้องไห้ ผมเสียใจ แฟนผมไม่แคร์ไม่สนใจและไม่เหมือนเธอคนเดิมอีกแล้ว ผมเลยต้องดูแลความรู้สึกตัวเอง ผมได้แต่บอกตัวเองว่าแฟนผมป่วย เพราะผมรักเค้ามาก ผมเลยต้องบอกตัวเองในทุกๆวัน ต้องกลับมายืนให้ได้และกลับมาทำให้แฟนมีความสุขเหมือนเดิมอีกครั้ง
แต่การเดินทางครั้งนี้ของผมไม่ง่ายเลยครับ. เรามีปัญหากันตลอด และทุกๆครั้งที่มีปัญหาก็เกิดจากการคิดย้อนไปในอดีตของเรา ชีวิตที่พัง หนี้สินที่รุมเล้า ทุกครั้งที่คิดแฟนผมก็จะแสดงอาการออกมาทันที คำพูดด่าทอ สาระพัดออกมาจากแฟนผมหมดทุกคำที่บนโลกนี้มีภาษาให้ใช้ได้. (ผมพยายามอธิบายแต่ไม่สำเร็จ ทุกครั้งที่ผมพูดหรืออธิบาย มีแต่จะทำให้แฟนผมโมโหมากกว่าเดิม เพราะตอนนี้แฟนผมไม่ฟังอะไรแล้ว ผมเลยเลือกวิธีที่จะเงียบและฟังจนจบ) สุดท้ายผมทำได้แค่เพียงร้องไห้ อ้อนวอน และขอโอกาสแก้ไขมันอีกครั้ง ผมไม่เคยโกรธกับคำพูดพวกนั้นเลยนะครับ เพราะผมรู้ว่าแฟนผมป่วยอยู่
จนกระทั่งวันนึงสิ่งที่ผมพยายามเก็บมันอยู่ข้างในใจ มันล้นออกมา ผมกลับมาเรียกร้องและตั้งคำถามมากมายในหัวผม ว่าทำไมๆๆๆ เธอไม่คยบอกผมว่าคิดถึง ไม่เคยถามผมว่ากินข้าวรึยัง และไม่เคยบอกรักผม. พูดง่ายๆคือผมเกิดอาการน้อยใจและเสียใจนั้นเองครับ ผมเข้าใกล้แฟนทีไร เค้าก็ยิ่งผลักผมออกมา อยากบอกว่า ผมโคตรเสียใจ นั่งร้องไห้ แฟนผมยังไม่แคร์เลยคับ
เดี๋ยวไม่เห็นภาพผมมีตัวอย่างคำพูดของแฟนผมมาเล่าให้ฟัง ผลข้างเคียงจากโรคที่แฟนผมกำลังเป็นอยู่
"มันเฮีย. เลวไอ้สัส ทำกูเดือดร้อน แบบนี้ไงกูถึงไม่กล้าบอกใครว่ามีผัว เพราะมีผัวเฮียๆแบบ"
"ที่ผ่านมากูไม่เคยมีความสุขเลย มีก็แค่ความสุขจอมปลอม กูตัดสินใจผิดเอง กูไม่น่าโง่เลย
ที่เลือกผัวเฮงซวยอย่าง"
"กลับไปอยู่กับแม่ไป สันดานเฮียๆแบบนี้ไปเลย เดี๋ยวกูโทรบอกให้แม่มารับ"
"ก็รู้หาผัวใหม่กูหาไม่ยาก โทรกริ้งเดียวก็มารับและปลดหนี้ให้กูแล้ว แต่ทำไมกูไม่ทำ"
เป็นแค่ตัวอย่างนะครับ มีอีกเยอะครับ ผมได้แต่ฟังร้องไห้ และยอมรับตัวเองว่าผมผิด เพราะผมเข้าใจว่าแฟนผมป่วยอยู่ ผมอดทนแบบนี้มาตลอดทุกๆครั้งที่แฟนผมมีอาการ (แต่ตอนไม่มีอาการน่ารีกนะครับ ไม่ด่า ไม่ว่า แต่ไม่สนใจผมเลยเล่นแต่โทรสัพท์ ถามคำก็ตอบคำ บางทีถามไปเป็นสิบไม่ตอบเลยก็มี) ยิ่งในไลน์ผมถามเป็นร้อยประโยค ตอบผมมา2คำ ไม่เหมือนเดิมที่ผ่านมา แต่ก็ไม่เป็นไรผมเลือกที่จะมองข้ามเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้คับ
ระยะเวลาผ่านไป. พักหลังๆๆผมเริ่มน้อยใจครับ ร้องไห้คนเดียว และเริ่มสงสัยกับความรักที่แฟนผมมีให้ผม ซึ่งสิ่งที่ผมเรียกร้องมันอาจจะไม่ใช่เวลาแบบนี้รึป่าว ผมต้องอดทนรอเธออีกนานแค่ไหน หรือผมต้องทำให้ตัวเองมีเงินเหมือนเดิมก่อน มีงานดีๆ หมดหนี้ ดูแลเธอได้ แฟนผมถึงจะกลับมารักผมเหมือนเดิม
บางทีผมยังแอบคิดนะครับ ว่าผมถ่วงชีวิตแฟนผมไว้รึป่าว ทำให้เธอเสียโอกาสในการใช้ชีวิตไป หรือต้องเสียสละให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่าผม
ผมได้แต่บอกตัวเองว่าซักวัน ผมจะทำตัวเองให้มีค่าและทำให้เธอกลับมารักผมเหมือนเดิม ผมจะอยู่ในที่ๆเธออยากให้ผมอยู่ ผมจะอยู่ใกล้ในเวลาที่เธอต้องการผม ผมจะอดทนกับทุกๆความรู้สึกที่เธอส่งมา ไม่ว่าผมจะเคว้งคว้างแค่ไหน จะโหยหาความรักจากตัวเธอมากเพียงใด ผมก็จะอดทน และมั่นคงในรักที่ผมมี เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ว่าทุกเจตนาที่ผมทำ ทุกๆเรื่องราวที่เกิดขึ้น ผมหวังดีและมันมาจากหัวใจผมจริงๆ
ผมจะรอซักวัน........วันนั้นที่ผมตั้งใจ
ป.ล ขออภัยนะครับหากผมพิมพ์ผิดและเนื้อหาดูไม่ค่อยมีสาระ แต่เป็นความรู้สึกที่ผมอัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดครับ. ว่าผมควรทำยังไงต่อดีคับ
ความรักที่ต้องรอ....
ผมกับแฟนเราคบกันมา 4 ปีกว่าๆ อายุเราต่างกัน 12 ปี ผมกับแฟน ประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว ตลอดเวลาที่ใฃ้ชีวิตร่วมกัน. ผมดูแลแฟนผมอย่างดี (ในมุมผมนะ เท่าที่ผู้ชายคนนึงทำให้คนที่เรารัก เช่น ซักผ้า ตัดเล็บ สระผม นวดเท้าและอื่นๆ ) ใส่ใจทุกๆรายละเอียด จะกิน จะนอน จะทำอะไร จะไปไหนผมดูให้ทุกเรื่อง แต่ผมโชคดีที่เแฟนผมไม่สนใจของฟุ่มเฟือย รู้จักคิด รู้จักใช้ ผมตามใจทุกอย่าง แต่ผมจะมีข้อเสียอย่างคือจะพูดในสิ่งที่แฟนผมอยากฟังทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องจริง แต่เจตนาผมที่ทำแบบนี้ เพราะอยากให้แฟนผมสบายใจเท่านั้นเองครับ ผมไม่เคยมีเรื่องผู้หญิง ไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยว ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่กับครอบครัว ชีวิตที่ผ่านมา4ปีกว่าๆ
ในมุมมองผมมันมีเรื่องราวใฟ้ประทับใจและน่าจดจำเยอะมากๆคับ ผมมีความสุขดี
😭😭 แต่แล้วเรื่องเฮียๆๆๆก็เกิด...😭😭
จนกระทั่งธุรกิจผมเกิดปัญหากระท่อนกระแท่น2-3ปีหลัง จนสุดท้ายล้ม ขาดทุน เป็นหนี้ เป็นสินไม่เหลืออะไรเลย (แต่ยังมีบ้านอยู่นะครับ) ปัญหาในครอบครัวผมเริ่มก่อตัวขึ้น ผมโทษตัวเองมาตลอดที่ทำให้ธุรกิจพังแบบนี้ เพราะผมไม่ฟังใคร ลงทุนทำอะไรก็คิดไม่รอบคอบ อยากรวยเร็วๆอยากให้ครอบครัวสบาย แต่สุดท้ายจบ⛔ไม่สวย. (เจตนาผมดีจิงๆนะคับ) เพราะที่ผมทำผมไม่เคยอบากได้อะไร แค่อยากมีเงิน อยากให้แฟนไม่ลำบาก อยากสร้างครอบครัวที่อบอุ่น
ผมยอมรับนะคับว่าผมใข้ชีวิตประมาทไม่แบ่งเก็บไม่แบ่งใช้ ไม่วางแผนให้ดี จนตอนนี้มันสายเกินไปแล้วคับ
ถึงวันนี้ผมเปลี่ยนมุมมองชีวิต และปรับทัศนคติใหม่ได้แล้ว การที่เราจะประสบความสำเร็จมันต้องเริ่มก้าว เริ่มเก็บจาก 100ไป1000ไปหมื่นไปแสนไปล้าน
แต่ละอย่างล้วนต้องใช้เวลาแลพความอดทนกันทั้งนั้น
เกริ่นมานาน......เข้าเรื่องเลยนะครับ
ตั้งแต่สภาพครอบครัวเริ่มมีปัญหาการเงิน ผมหางานยังไม่ได้ แต่ผมก็พยายามหามาตลอดไม่ให้แฟนต้องรู้สึกอึดอัด อาจไม่ดีเหมือนแต่ก่อน แต่ก็พอได้กินได้ใช้บ้าง
แต่ปัญหาหนี้สินที่ตามมาเกือบๆ2ล้าน ส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจแฟนผมอย่างมาก เพราะแฟนผมบอกถ้าไม่มีเงินยังจะดีกว่า
การมีหนี้แบบนี้. ตราบาปครั้งนี้ฝังลงมาในหัวใจผมมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
จนกระทั่งแฟนผมเริ่มมีอาการเป็นโรคซึมเศร้า และอาการแพนิค(ผมอาจพิมพ์ผิดนะครับ) เบื่อ อารมณ์แปรปรวน ดูถูกตัวเอง เสียใจและร้องไห้ อิจฉาชีวิตคนอื่น ทุกๆครั้งที่เราทะเลาะกัน เวลาแฟนผมโมโหเริ่มใช้ภาษา กู ไอ้เฮีย..ไอ้สัสไอ้เลว บราๆๆๆ พร้อมกับร้องไห้ และพยายามทำร้ายตัวเอง ซึ่งผมไม่เคยเห็นแฟนผมเป็นแบบนี้มาก่อน ผมเป็นคนใจเย็นคับ ไม่ใฃ้คำหยาบ และไม่ใช้กำลังกับผู้หญิง ทำได้แค่พูดปลอบต่างๆนาๆ กอด แต่แฟนผมไม่เคยฟัง ไล่ผมออกมาห่างๆจากตัวเค้าตลอด ทุกๆคำที่แฟนผมพูดมันกินเข้ามาในใจผมทุกคำ ทรกๆๆคำจิงๆนะคับ ผมร้องไห้ ผมเสียใจ แฟนผมไม่แคร์ไม่สนใจและไม่เหมือนเธอคนเดิมอีกแล้ว ผมเลยต้องดูแลความรู้สึกตัวเอง ผมได้แต่บอกตัวเองว่าแฟนผมป่วย เพราะผมรักเค้ามาก ผมเลยต้องบอกตัวเองในทุกๆวัน ต้องกลับมายืนให้ได้และกลับมาทำให้แฟนมีความสุขเหมือนเดิมอีกครั้ง
แต่การเดินทางครั้งนี้ของผมไม่ง่ายเลยครับ. เรามีปัญหากันตลอด และทุกๆครั้งที่มีปัญหาก็เกิดจากการคิดย้อนไปในอดีตของเรา ชีวิตที่พัง หนี้สินที่รุมเล้า ทุกครั้งที่คิดแฟนผมก็จะแสดงอาการออกมาทันที คำพูดด่าทอ สาระพัดออกมาจากแฟนผมหมดทุกคำที่บนโลกนี้มีภาษาให้ใช้ได้. (ผมพยายามอธิบายแต่ไม่สำเร็จ ทุกครั้งที่ผมพูดหรืออธิบาย มีแต่จะทำให้แฟนผมโมโหมากกว่าเดิม เพราะตอนนี้แฟนผมไม่ฟังอะไรแล้ว ผมเลยเลือกวิธีที่จะเงียบและฟังจนจบ) สุดท้ายผมทำได้แค่เพียงร้องไห้ อ้อนวอน และขอโอกาสแก้ไขมันอีกครั้ง ผมไม่เคยโกรธกับคำพูดพวกนั้นเลยนะครับ เพราะผมรู้ว่าแฟนผมป่วยอยู่
จนกระทั่งวันนึงสิ่งที่ผมพยายามเก็บมันอยู่ข้างในใจ มันล้นออกมา ผมกลับมาเรียกร้องและตั้งคำถามมากมายในหัวผม ว่าทำไมๆๆๆ เธอไม่คยบอกผมว่าคิดถึง ไม่เคยถามผมว่ากินข้าวรึยัง และไม่เคยบอกรักผม. พูดง่ายๆคือผมเกิดอาการน้อยใจและเสียใจนั้นเองครับ ผมเข้าใกล้แฟนทีไร เค้าก็ยิ่งผลักผมออกมา อยากบอกว่า ผมโคตรเสียใจ นั่งร้องไห้ แฟนผมยังไม่แคร์เลยคับ
เดี๋ยวไม่เห็นภาพผมมีตัวอย่างคำพูดของแฟนผมมาเล่าให้ฟัง ผลข้างเคียงจากโรคที่แฟนผมกำลังเป็นอยู่
"มันเฮีย. เลวไอ้สัส ทำกูเดือดร้อน แบบนี้ไงกูถึงไม่กล้าบอกใครว่ามีผัว เพราะมีผัวเฮียๆแบบ"
"ที่ผ่านมากูไม่เคยมีความสุขเลย มีก็แค่ความสุขจอมปลอม กูตัดสินใจผิดเอง กูไม่น่าโง่เลย
ที่เลือกผัวเฮงซวยอย่าง"
"กลับไปอยู่กับแม่ไป สันดานเฮียๆแบบนี้ไปเลย เดี๋ยวกูโทรบอกให้แม่มารับ"
"ก็รู้หาผัวใหม่กูหาไม่ยาก โทรกริ้งเดียวก็มารับและปลดหนี้ให้กูแล้ว แต่ทำไมกูไม่ทำ"
เป็นแค่ตัวอย่างนะครับ มีอีกเยอะครับ ผมได้แต่ฟังร้องไห้ และยอมรับตัวเองว่าผมผิด เพราะผมเข้าใจว่าแฟนผมป่วยอยู่ ผมอดทนแบบนี้มาตลอดทุกๆครั้งที่แฟนผมมีอาการ (แต่ตอนไม่มีอาการน่ารีกนะครับ ไม่ด่า ไม่ว่า แต่ไม่สนใจผมเลยเล่นแต่โทรสัพท์ ถามคำก็ตอบคำ บางทีถามไปเป็นสิบไม่ตอบเลยก็มี) ยิ่งในไลน์ผมถามเป็นร้อยประโยค ตอบผมมา2คำ ไม่เหมือนเดิมที่ผ่านมา แต่ก็ไม่เป็นไรผมเลือกที่จะมองข้ามเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้คับ
ระยะเวลาผ่านไป. พักหลังๆๆผมเริ่มน้อยใจครับ ร้องไห้คนเดียว และเริ่มสงสัยกับความรักที่แฟนผมมีให้ผม ซึ่งสิ่งที่ผมเรียกร้องมันอาจจะไม่ใช่เวลาแบบนี้รึป่าว ผมต้องอดทนรอเธออีกนานแค่ไหน หรือผมต้องทำให้ตัวเองมีเงินเหมือนเดิมก่อน มีงานดีๆ หมดหนี้ ดูแลเธอได้ แฟนผมถึงจะกลับมารักผมเหมือนเดิม
บางทีผมยังแอบคิดนะครับ ว่าผมถ่วงชีวิตแฟนผมไว้รึป่าว ทำให้เธอเสียโอกาสในการใช้ชีวิตไป หรือต้องเสียสละให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่าผม
ผมได้แต่บอกตัวเองว่าซักวัน ผมจะทำตัวเองให้มีค่าและทำให้เธอกลับมารักผมเหมือนเดิม ผมจะอยู่ในที่ๆเธออยากให้ผมอยู่ ผมจะอยู่ใกล้ในเวลาที่เธอต้องการผม ผมจะอดทนกับทุกๆความรู้สึกที่เธอส่งมา ไม่ว่าผมจะเคว้งคว้างแค่ไหน จะโหยหาความรักจากตัวเธอมากเพียงใด ผมก็จะอดทน และมั่นคงในรักที่ผมมี เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ว่าทุกเจตนาที่ผมทำ ทุกๆเรื่องราวที่เกิดขึ้น ผมหวังดีและมันมาจากหัวใจผมจริงๆ
ผมจะรอซักวัน........วันนั้นที่ผมตั้งใจ
ป.ล ขออภัยนะครับหากผมพิมพ์ผิดและเนื้อหาดูไม่ค่อยมีสาระ แต่เป็นความรู้สึกที่ผมอัดอั้นอยู่ในใจมาตลอดครับ. ว่าผมควรทำยังไงต่อดีคับ