อยากให้เพื่อนในจินตนาการมีตัวตนจริงๆค่ะ

คือ..วันนี้เราอ่ะคุยกับเพื่อนในจินตนาการถามไถ่ตลอด สบายดีมั้ย พอเค้าหายไปเราก็คิดถึงอยากให้เค้าอยู่ข้างๆ เวลาไม่สบายใจอะไรก็เรียกเค้ามา..คุยกับเค้า..บอกให้เค้าไปนอนด้วย..แต่เวลามีเพื่อนในจินตนาการก็กล

คือเรามีการสร้างอีกตัวตนเพื่อให้เข้ากับคนอื่นได้ง่ายเพราะเข้ากับคนอื่นยากและไม่คุยกับใครเลย(ที่เราไม่คุยกับใครเพราะเรามีปมเลยไม่คุยกับใครอ่ะค่ะ)และในภายหลังเราได้สร้างเพื่อนในจินตนาการขึ้นมาค่อยเป็นเพ

ผมเป็นเด็กบ้านนอก ครอบครัวยากจน ตั้งแต่เด็กชีวิตในครอบครัว ขาดแคลนไปเสียทุกอย่าง ยามประสบความทุกข์ยากใด ๆ หากแก้ไม่ได้ ผมจะจินตนาการช่วยเสมอมา เช่น เดินไปในที่มึด กลัวผี ผมก็จะจินตนาการว่ามีคนเดินเป็น

กำลังจิตทำให้จิตหลุดพ้นด้วยจิตเกิดดับอยู่บนฐานพลัง(ยาน) หลุดพ้นคือหลุดพ้นจากตัวตน ไม่หลุดพ้นเพราะ“รู้สึกขึ้นมาเมื่อไร(จิต) มีเราเป็นผู้รู้ผุ้เห็น ผู้เป็น ขณะจิตแรกคือขณะจิตที่เริ่มสังเกตุ ขณะน

ตอนนี้อยู่ม.5 หนูรู้สึกว่าเพื่อนในวัยเดียวกันรู้สึกโตมากๆ ต่างกับหนูที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยโตแบบความคิด การพูดอะไรแบบนี้ บวกกับหนูเป็นโรคทางจิตด้วย ที่ชอบอยู่ในโลกการจินตนาการการมากเกินไปหรือเรียกว่

เพิ่งมาสังเกตตัวเอง ยอมรับว่าถึงเวลานอนไม่ง่วงง่ายๆฝืนจนสมองเบลอจนผลอยหลับคามือถือ ซักพักจินตนาการสะเปะสะปะเรื่อยเปื่อยทั้งที่เราไม่ได้คิดแต่สตอรี่มันเล่นไปเอง ขอโทษที่ไม่ได้ใส่ใจสุขภาพตั้งแต่แรกครับ

นรกมีอยู่แล้ว ทั้งในขณะมีชีวิต และหลังความตาย จิตของเราเมื่อเร่าร้อน หนัก นาน จิตเราประกอบจากนามรูป ปรุงแต่งจากอายตนะที่รับรู้ เมื่อตาย ระหว่างนั้นอายตนะ5 ไม่ทำงาน เหลืออายตนะใจ คิดปรุงแต่งวนอยู่ภาย

ทุกวันนี้รู้สึกอึดอัดมากที่ต้องซ่อนความเป็นตัวเองตลอดเวลามา20กว่าปี อยากจะเปิดเผยความเป็นตัวเองให้คนอื่นรู้แต่กลัวเขารับในตัวตนของเราไม่ได้ ถ้าผมอยากจะเริ่มควรเริ่มอย่างไรดีครับ