เราคิดมากไปมั้ย?

แฟนเป็นทอมค่ะคบมา3ปีช่วงแรกเค้าไม่มีงานทำเราก็ชวนเค้ามาอยู่ด้วยช่วยหางานตอนแรกเรื่องเงินเค้าดีมากไม่เคยแตะไม่กล้าแตะทำอะไรเกรงใจเรามากกลัวเราจะลำบากจะกินติดหน่าคิดหลังอย่างดีปะหยัดพอเค้าหางานได้เงินเค้าก็ให้เราหมดช่วยกันเรื่องค่าใช้จ่ายพอเข้าปีที่2เค้าโดนจ้างออกเราก็เลยดูแลเค้าช่วยออกค่าใช้จ่ายเองทั้งหมดแต่พอเค้าได้งานก็ทำไม่ทนก็ออกอีกภาระทั้งหมดก็มาตกที่เรา พอปีที่3ก็ได้งานรายได้ดีแต่เพราะไม่ทำมาเป็นปีเราจึงมีหนี้แต่เค้าไม่เคยช่วยเลยทั้งเราก็กู้มาเพื่อกินใช้ด้วยกันพอปีนี้หนักได้เงินมาเท่าไหร่เค้าส่งให้แม่เกือบครึ่งอันนี้เราไม่ว่าแต่กลับไปติดยาทั้งเสพทั้งขายพอน๊อคยาก้ไปทำงานไม่ได้อ้างป่วยจนที่ทำงานไล่ออกแล้วเค้าก็เอาเงินที่เราให้ไว้กินหางานไปทุ่มกับเรื่องยาหมดโกหกว่าที่บ้านมีปัญหาแม่ป่วยน้องแย่ขอยืมไปตลอดเรามารู้ทีหลังว่าติดยา
พอเราจะเลิกเค้าเลยสัญญาว่าจะไม่กลับไปติดอีก เราก็ให้โอกกาสแต่ความเกรงใจหรือช่วยประหยัดเหมือนตอนคบกันไม่มีจะเอาอะไรต้องได้ไม่เคยนึกว่าเราจะเอาที่ไหนมาเลยพอสักพักเค้าได้งานทีนี้ไปออกรถแต่พอไม่มีเงินส่งก็มาเอาที่เราตลอดให้เราไปกู้ให้เราเอารถไปจำบอกจะรับผิดชอบพอเงินออกเค้าก็ทำท่าทีไม่อยากจะให้ พอทวงก็หาว่างั้นงี้ พอไม่พอใจมากๆก็ท้าเลิก เรานี่เสียความรู้สึกที่ให้โอกาสมากมาเร็วๆนี้อ้างว่าจะไปกับที่บ้านเงินยังไม่ออกจะมาขอยืมเงินแต่เราดันไปเห็นว่ามีการติดต่อเพื่อนที่ขายยาทั้งที่กทม.และแถวบ้านเรา เราเลยไม่ให้เค้าก็ด่าว่าเราแล้งน้ำใจบอกเราให้แต่แม่กับลูกเราทั้งที่จริงเราออกทุกอย่างทั้งห้องทั้งรถหนี้สินทุกอย่างจ่ายคนเดียวมาเป็นปีแล้วพอรู้ว่าตัวเองได้รายได้เยอะก็เริ่มหาเรื่องเลิกหนี้สินก็บอกว่าหน้าที่เราปัดทุกอย่างดูถูกทุกทางเราคบมา3ปีให้ตลอดให้มากกว่าลูกด้วยซ้ำแต่เค้ากลับบอกว่าเราเห็นแก่ตัวจริงๆเราเห็นแก่ตัวจริงหรือ