สวัสดีครับ

ขอเล่ายาวหน่อยนะครับ รบกวนอ่านหน่อยนะ 55555+

ผมเริ่มต้นรู้จักน้องคนนึง.. ตอนนี้ ผม 30 น้องเค้า 18 ครับ
ซึ่งเค้าเป็นลูกของแฟนของรุ่นพี่ที่ผมรู้จักและสนิทมากกก และผมก็สนิทกับแม่น้องเค้ามากเช่นกันครับ
เรื่องของเรื่องเริ่มต้นจาก แม่เค้าอยากให้ผมพาน้องเค้าไปเที่ยวบ้าง เพราะน้องเค้าเพิ่งจะขึ้นมาอยู่กทม. (ตอนนั้นเค้าเพิ่งจะ ม.6 เตรียมมหาลัย)
ผมก็คุยกับน้องเค้า เราเริ่มรู้จักกัน ไปเที่ยวกันหลายแห่ง จนผมรู้สึกว่าการพูดคุยกับน้องเค้ามันมากกว่าแค่พี่น้องแล้ว
จนถึงวันนึง..ผมเลยตัดสินใจบอกน้องเค้าไป ว่าผมเริ่มชอบน้องเค้า เค้าก็ไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีกับผมเหมือนกัน
จนผ่านไปซักพัก ผมเริ่มรู้ว่าน้องเค้าคุยกับเพื่อนเค้าอีกคนอยู่ด้วย แต่ผมไม่ได้คิดอะไร
จนถึงวันที่เค้าตัดสินใจบล๊อคผมไป... และไปคบกับเพื่อนคนนั้น ซึ่งผมรู้สึกเจ็บมาก ณ ตอนนั้น
มันเหมือนตัดขาด ไม่ได้คุยกันให้เครียร์ก่อน จะชอบคนอื่นผมก็ไม่ได้ว่าอะไร

จนเวลาผ่านไปประมาณ 3 เดือน ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ เป็นปกติ ทำงานต่อได้

...และน้องเค้าก็กลับมา... คุยกับผม ทักมาหาผม
เค้าทักมาบอกว่าเสียใจที่ทำไปแบบนั้น เค้าสับสน.. มีแต่เพื่อนๆ บอกว่าคุยกับผมไม่ได้ อายุต่างกันเกินไป
แต่ในส่วนของแม่เค้าโอเคที่เค้าคุยกับผมนะ ตอนนั้นเค้าเครียดเลยตัดสินใจบล๊อคผมไป และลองคบกับคนนั้นดูเผื่ออะไรๆ จะดีขึ้นมา...
แต่สุดท้าย เค้าก็มาบอกว่าชอบผม และรู้สึกดีเวลาที่อยู่ใกล้ๆผม

หลังจากที่เค้ามาคุยกับผมอีกครั้ง เราก็นัดไปเที่ยวกัน ไปดูหนังกัน มีแต่สิ่งดีๆเกิดขึ้น ผมยอมรับว่าผมก็รู้สึกดี ในเวลาที่อยู่ใกล้เค้า
จนเราก็ตัดสินใจคบกัน...

ช่วงเวลาที่เริ่มคบกัน คือก่อนเค้าขึ้นปี 1 มหาลัยครับ ประมาณ 1 เดือนกว่าๆ
เราคุยกันดีมาก ทักหากันบ้าง ทุกวัน ผมก็รู้สึกดี เหมือนมีอะไรเพิ่มเข้ามาในชีวิต

จนถึงเค้าเข้า มหาลัยปี.1
ซึ่งมหาลัยไกลจากที่อยู่ที่ทำงานผมมากด้วยครับ และคิดว่านอกจากวันเสาร์ หรือ อาทิตย์ คงไม่ได้เจอน้องแน่ๆ

และผมรู้สึกว่าเค้าเปลี่ยนไป ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามหาลัย..
เค้าคุยกับผมน้อยลง เวลาผมทักหาเค้า เค้ามักส่งรูปมาให้ดูว่าทำอะไรอยู่
ไม่เป็นไรผมรับได้ เพราะคิดว่า เค้าคงรับน้อง มีกิจกรรมอะไรเยอะแยะไปหมด ไม่ค่อยว่างจิงๆ

จนมีอยู่วันนึง ผมโทรหาเค้า เค้าไม่รับสาย แต่ส่งข้อความแชทและรูปมาให้ผม
น้อง : "มาเดินเล่น ให้อาหารปลากับเพื่อนอยู่"
ผมก็ไม่เอะใจอะไร แต่ด้วยความที่คิดถึงเค้า เลยบอกไปว่า
ผม : "อยากคุยด้วยนะ ว่างเมื่อไหร่บอกละกัน"
น้อง : "คุยอะไรอ่ะ ไม่มีอะไรจะคุย"
ผม : "นี่ถ้าพี่มีปัญหาคือคุยกับน้องไม่ได้ไช่ป่ะ"
น้อง "อะไรอ่ะ"
ผม : "โทรได้ป่ะล่ะ"
น้อง : "ไม่ว่าง"

ผมรู้สึกไม่ดีมากๆ ด้วยช่วงนั้นงานที่ทำก็เครียดกว่าทุกครั้ง พอมาเจอประโยคนี้ ผมเลยมองคิดบวกไม่ออกครับ
แต่หลังจากข้อความด้านบน จนถึงค่ำเค้าก็มองเป็นเรื่องไม่มีอะไร ทักมาหาผมตอนกลางคืนตามปกติ
น้อง : "นอนแล้ว ฝันดีนะ" ตามปกติ - -"

พอหลังจากวันนั้น ก็คุยกันน้อย วันนึง คุยแค่ตอนเช้า กับ เย็นครับ ส่วนมาก 90% ผมจะทักหาเค้าก่อน ความรู้สึกเหมือนไล่ตาม
ผมมักจะคุยกับเค้าและบอกว่า "อยากคอลหาบ้างนะ" แต่เค้าจะตอบกลับมาเสมอว่า "ไม่ว่าง", "ไม่ว่างๆ" ครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 เหมือเดิม

จนครั้งสุดท้ายที่ผมบอกเค้าไป ว่า "คิดถึงมากๆ อยากคุยด้วย" เค้าก็ตอบกลับมาเหมือนเดิมคือ "ตอนนี้ไม่ว่าง"

สุดท้ายผมเครียดมาก มันสะสม อยากคุยกับน้องเค้าแบบได้ยินเสียงบ้าง แต่ไม่ได้คุยเลย ทั้งที่เมื่อก่อนแรกๆ เรามีคุยกันบ้าง
แม้จะไม่ทุกวัน แค่บางวันก็ยังดี 1-2 นาทีก็ยังดี
ผมจึงตัดสินใจบอกน้องเค้าไป ว่าผมเหนื่อยใจและขอลดความสัมพันธ์เหลือแค่พี่น้องครับ
น้องเค้าตอบแค่ "ขอโทษ เค้าติดเพื่อนมากเกินไปจิงๆ"

ตอนนี้ผ่านมา 2 อาทิตย์ ผมรู้สึกอยากคืนดีกับน้องเค้ามาก มีความรู้สึกผิดว่า ผมตัดสินใจเร็วเกินไปรึปล่าว
ทำไมไม่ลองเรียนรู้น้องเค้ามากขึ้นกว่านี้ ?? มองและคิดบวกมากขึ้นกว่านี้มั้ย
คำพูดที่น้องเค้าตอบมา คืออะไร ?? นั่นคือนิสัยเค้าจิงๆ ซึ่งเค้าไม่คิดอะไร ผมรีบร้อนเกินไปมั้ย ??

เท่าที่คุยกับแม่เค้า น้องเค้าก็เป็นแบบนี้ เวลาทะเลาะ หรือมีปัญหา เค้ามักจะเงียบ ไม่คุย
รอสักพักก็กลับมาคุยเอง กับแม่เค้าก็เป็นเหมือนกันครับ (ซึ่งตรงข้ามกับผมมาก ผมชอบเครยร์ให้จบ จะได้ม่ค้างคา มันอึดอัด)
เวลาผมทักเค้าแบบปกติ เค้าก็จะตอบดีครับ แต่ถ้าคุยแบบผมมีปัญหา เค้าจะเงียบ บางทีก็ไม่อ่านแชท

จนถึงตอนนี้ผมก็ยังอึดอัด ไม่รู้จะไปต่อยังไง ลืมๆเค้าไปเลยก็ตัดใจไม่ได้

เพื่อนๆพี่ๆคิดว่าไงบ้างครับ
ผมรับฟังทุกความคิดเห็นครับ