ผมรายได้หลักหมื่นครับ บางวันผมเบื่องานมาก ผมมักจะชอบมองไปที่คนที่เราคิดว่าเขาต่ำกว่า
เช่น เดินเข้าเซเว่น เห็นพนักงานแคชเชียร์ยืนคิดเงินคิวยาว เดินผ่านร้านนวดไทยพนักงานเรียกลูกค้า กินข้าวมองเห็นแม่ครัวร้านตามสั่งยืนผัดข้าวอยู่หน้ากระทะ
มันทำให้รู้สึกเบาใจได้บ้างบางเวลาครับ เมื่อคิดว่า เออ ฉันไม่เห็นต้องลำบากขนาดนี้ในการหาเงิน ฉันนั่งห้องแอร์ พิมพ์คีย์บอร์ด กินเงินเดือน
เราจะจินตนาการกันออกไหมครับ ว่าการทนทำงานตรากตรำมันเป็นยังไง
ถ้าเป็นแม่บ้าน กลิ่นห้องน้ำเวลาเป็นพนักงานล้างส้วมมันเป็นยังไง หรือเวลาเข้าไปแล้วเห็นอุจจาระแล้วไม่ราด
ปัสสาวะเลอะขอบฝารองนั่ง แล้วเราต้องเอามผ้าเช็ดมันเป็นยังไง เวลาน้ำมันกระเด็นตอนบิดผ้าขี้ริ้วมันเป็นยังไง
ที่ออฟฟิศผมมีแม่บ้านมาทำความสะอาด เป็นลูกจ้างชั่วคราวนะครับ ได้ยินมาว่าแกรับฝิ่นไปทุกที่ ไม่ได้ยึดที่ไหนทำประจำ
ผมไม่เคยคุยกับแกเรื่องพื้นเพครอบครัว หรือการศึกษาเท่าไหร่ บางทีก็ฟุ้งซ่านไปว่า แกคงเป็นคนต่างจังหวัด การศึกษาน้อย ผิวดำกร้านแดด
วันก่อนผมเห็นกระทู้พันทิปที่ฮอตมากอันหนึ่งเรื่อง คนพันทิปมีรายได้หลักแสน แล้วก็มีหลายความเห็นว่า
การมีเงินหลักแสนมันไม่ได้ยากเลยสำหรับคนในแวดวงเขา
ผมไม่ได้รู้สึกว่า ม้นเป็นเรื่องโกหก หรือเรื่องมโนเท่าไหร่
มันก็มีความเป็นไปได้ และมันก็เรื่องสาม้ญที่คนเราจะเผยแพร่ข้อมูลพวกนี้ให้เป็นวิทยาทานกับคนที่อาจจะมีเหมือนกัน หรือพยายามยกระดับให้มี
แน่นอนว่าเงินเรา ความพอใจของเรา จะไปกินใช้ยังไง ก็ไม่ได้ไปหนักหัวกบาลใคร ใครจะอิจฉา แซะ
มันก็ไม่ได้ทำให้เรามีน้อยลงหรือมากขึ้น คนมีไม่ถึงแสนก็อยู่แบบไม่ถึงแสนไป คนมีหลักแสนก็ใช้แบบคนมีเงินแสนไป
คนชอบอวยคนมีหลักแสนก็อวยไป ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร
แต่ผมกลับมองไปที่คนอื่นที่ไม่มีถึงแสน คนพวกหาเช้ากินค่ำ คนพวกนี้บางส่วนอาจจะมาเล่นพันทิปอยู่ก็ได้
เขาคงไม่ได้มีปากมีเสียงอะไรเวลาเห็นกระทู้พูดถึงเงินเดือน ดีไม่ดีเขาอาจจะไปเล่นห้องอื่น ที่เขามีส่วนร่วมได้
เช่น ห้องบางขุนพรหม ห้องจตุจักร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะไม่รู้จักห้องสินธร ราชดำเนิน
แต่ถึงที่สุดแล้ว ถึงผมจะคิดถึงคนเหล่านี้ยังไง ผมก็ไม่ได้ไปช่วยให้ชีวิตเขาดีขึ้นหรือเลวร้ายลงหรอกครับ
เราก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของการบริโภคและใช้บริการ บางคนเราอาจมีหน้าที่บริการเขา บางคนเขาก็ให้บริการเราจากเงินที่เรามี
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ผมเคยไปทำงานที่โรงพิมพ์ เขาจ้างแรงงานระดับไร้ฝีมือเป็นคนต่างด้าว เป็นพม่า
ผมเคยเห็นว่าที่นอนของแรงงานพวกนี้ คือ ในโรงพิมพ์ โดยใช้ห้องใต้บันได (มันอาจจะไม่สามารถเรียกว่าห้องได้ในหลักทั่วไป)
ไม่มีหน้าต่าง เป็นปูนปิดทึบ แสงสว่างจากนีออนหลอดเดียว กับพัดลมตั้งพื้น แล้วก็แง้มประตูไว้ให้มีอากาศถ่ายเท
แล้วก็นอนกันอยู่ตรงนั้น มีชามข้าว แกงถุงอยู่ตรงนั้น ถ้าให้คิดเตลิดไป วันคืนในนั้น เขาอาจจะมีเซ็กส์กันในห้องนั้นด้วยก็ได้
บางครั้งผมก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาบ่อยๆ คนพวกนั้นเขามีความฝัน ความมุ่งหวังอะไรในชีวิตบ้างว๊า
เขาจะรู้ไหมว่าถ้าเกิดเจ็บป่วยขึ้นมาแล้วจะพึ่งสวัสดิการจากใคร จะยกระดับตัวเองจากพื้นเพแบบนั้นได้หรือเปล่า
หรือแค่อยู่ไปวันๆ ต่อลมหายใจให้วันมันผ่านไป แต่ถามว่าผมเห็นใจเขาแค่ไหน จะเอาเงินเดือนไม่กี่หมื่นของผมไปแบ่งเขาเหรอ
ก็คงไม่อ่ะครับ แค่คิดเล่นๆ เรื่อยเปื่อย
แต่ถ้าผมมีเงินแสน ผมคงคิดว่า การมีเงินขนาดนั้นมันก็อาจจะไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น
ไม่ใช่เรื่องเก่งฉกาจ เผลอๆ อาจจะแค่โชคดีก็ได้ เพราะกลไกที่เราอยู่กับกลไกกับคนอีกระดับมันไม่เหมือนกัน
เราจะเอาชุดความคิดแบบคนมีเงินแสน เส้นทางเศรษฐีไปยื่นให้คนหาเช้ากินค่ำ แล้วชี้ช่องรวยให้ได้ทุกคนเหรอ
คงเป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง
คนที่เงินเดือนหลักแสนในพันทิป เคยคิดถึงคนระดับล่าง เช่น แรงงานต่างด้าว แม่บ้าน คนขับวิน อะไรพวกนี้ไหมครับ
เช่น เดินเข้าเซเว่น เห็นพนักงานแคชเชียร์ยืนคิดเงินคิวยาว เดินผ่านร้านนวดไทยพนักงานเรียกลูกค้า กินข้าวมองเห็นแม่ครัวร้านตามสั่งยืนผัดข้าวอยู่หน้ากระทะ
มันทำให้รู้สึกเบาใจได้บ้างบางเวลาครับ เมื่อคิดว่า เออ ฉันไม่เห็นต้องลำบากขนาดนี้ในการหาเงิน ฉันนั่งห้องแอร์ พิมพ์คีย์บอร์ด กินเงินเดือน
เราจะจินตนาการกันออกไหมครับ ว่าการทนทำงานตรากตรำมันเป็นยังไง
ถ้าเป็นแม่บ้าน กลิ่นห้องน้ำเวลาเป็นพนักงานล้างส้วมมันเป็นยังไง หรือเวลาเข้าไปแล้วเห็นอุจจาระแล้วไม่ราด
ปัสสาวะเลอะขอบฝารองนั่ง แล้วเราต้องเอามผ้าเช็ดมันเป็นยังไง เวลาน้ำมันกระเด็นตอนบิดผ้าขี้ริ้วมันเป็นยังไง
ที่ออฟฟิศผมมีแม่บ้านมาทำความสะอาด เป็นลูกจ้างชั่วคราวนะครับ ได้ยินมาว่าแกรับฝิ่นไปทุกที่ ไม่ได้ยึดที่ไหนทำประจำ
ผมไม่เคยคุยกับแกเรื่องพื้นเพครอบครัว หรือการศึกษาเท่าไหร่ บางทีก็ฟุ้งซ่านไปว่า แกคงเป็นคนต่างจังหวัด การศึกษาน้อย ผิวดำกร้านแดด
วันก่อนผมเห็นกระทู้พันทิปที่ฮอตมากอันหนึ่งเรื่อง คนพันทิปมีรายได้หลักแสน แล้วก็มีหลายความเห็นว่า
การมีเงินหลักแสนมันไม่ได้ยากเลยสำหรับคนในแวดวงเขา
ผมไม่ได้รู้สึกว่า ม้นเป็นเรื่องโกหก หรือเรื่องมโนเท่าไหร่
มันก็มีความเป็นไปได้ และมันก็เรื่องสาม้ญที่คนเราจะเผยแพร่ข้อมูลพวกนี้ให้เป็นวิทยาทานกับคนที่อาจจะมีเหมือนกัน หรือพยายามยกระดับให้มี
แน่นอนว่าเงินเรา ความพอใจของเรา จะไปกินใช้ยังไง ก็ไม่ได้ไปหนักหัวกบาลใคร ใครจะอิจฉา แซะ
มันก็ไม่ได้ทำให้เรามีน้อยลงหรือมากขึ้น คนมีไม่ถึงแสนก็อยู่แบบไม่ถึงแสนไป คนมีหลักแสนก็ใช้แบบคนมีเงินแสนไป
คนชอบอวยคนมีหลักแสนก็อวยไป ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร
แต่ผมกลับมองไปที่คนอื่นที่ไม่มีถึงแสน คนพวกหาเช้ากินค่ำ คนพวกนี้บางส่วนอาจจะมาเล่นพันทิปอยู่ก็ได้
เขาคงไม่ได้มีปากมีเสียงอะไรเวลาเห็นกระทู้พูดถึงเงินเดือน ดีไม่ดีเขาอาจจะไปเล่นห้องอื่น ที่เขามีส่วนร่วมได้
เช่น ห้องบางขุนพรหม ห้องจตุจักร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะไม่รู้จักห้องสินธร ราชดำเนิน
แต่ถึงที่สุดแล้ว ถึงผมจะคิดถึงคนเหล่านี้ยังไง ผมก็ไม่ได้ไปช่วยให้ชีวิตเขาดีขึ้นหรือเลวร้ายลงหรอกครับ
เราก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของการบริโภคและใช้บริการ บางคนเราอาจมีหน้าที่บริการเขา บางคนเขาก็ให้บริการเราจากเงินที่เรามี
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ผมเคยไปทำงานที่โรงพิมพ์ เขาจ้างแรงงานระดับไร้ฝีมือเป็นคนต่างด้าว เป็นพม่า
ผมเคยเห็นว่าที่นอนของแรงงานพวกนี้ คือ ในโรงพิมพ์ โดยใช้ห้องใต้บันได (มันอาจจะไม่สามารถเรียกว่าห้องได้ในหลักทั่วไป)
ไม่มีหน้าต่าง เป็นปูนปิดทึบ แสงสว่างจากนีออนหลอดเดียว กับพัดลมตั้งพื้น แล้วก็แง้มประตูไว้ให้มีอากาศถ่ายเท
แล้วก็นอนกันอยู่ตรงนั้น มีชามข้าว แกงถุงอยู่ตรงนั้น ถ้าให้คิดเตลิดไป วันคืนในนั้น เขาอาจจะมีเซ็กส์กันในห้องนั้นด้วยก็ได้
บางครั้งผมก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาบ่อยๆ คนพวกนั้นเขามีความฝัน ความมุ่งหวังอะไรในชีวิตบ้างว๊า
เขาจะรู้ไหมว่าถ้าเกิดเจ็บป่วยขึ้นมาแล้วจะพึ่งสวัสดิการจากใคร จะยกระดับตัวเองจากพื้นเพแบบนั้นได้หรือเปล่า
หรือแค่อยู่ไปวันๆ ต่อลมหายใจให้วันมันผ่านไป แต่ถามว่าผมเห็นใจเขาแค่ไหน จะเอาเงินเดือนไม่กี่หมื่นของผมไปแบ่งเขาเหรอ
ก็คงไม่อ่ะครับ แค่คิดเล่นๆ เรื่อยเปื่อย
แต่ถ้าผมมีเงินแสน ผมคงคิดว่า การมีเงินขนาดนั้นมันก็อาจจะไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น
ไม่ใช่เรื่องเก่งฉกาจ เผลอๆ อาจจะแค่โชคดีก็ได้ เพราะกลไกที่เราอยู่กับกลไกกับคนอีกระดับมันไม่เหมือนกัน
เราจะเอาชุดความคิดแบบคนมีเงินแสน เส้นทางเศรษฐีไปยื่นให้คนหาเช้ากินค่ำ แล้วชี้ช่องรวยให้ได้ทุกคนเหรอ
คงเป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง