เราคบกันมา 1 ปี 6 เดือน เลิกกันเมื่อวันที่17 ส.ค. 61
ผมเป็นคนบอกเลิกเองด้วยสาเหตุที่ว่า ผมภาระเยอะ ส่งบ้านส่งรถ ช่วยกันทำงาน แต่เค้าบ่นว่าเหนื่อยบ่อยมาก ผมเลยคิดว่าทำไมเราต้องพาคนที่เรารักมาลำบาก ผมคิดเรื่องนี้อยู่หลายวันคับ สุดท้ายผมบอกเลิกเธอ “แต่ก็ง้อเธอดลยนะ”ยอมเลยคับใจแข็งมาก แข็งกว่าทุกๆครั้ง เธอบอกกับเพื่อนผมว่า เธอเก็บมาเยอะ เธอโดนผมทำเยอะ เรื่องที่เธอว่าคือ
1.แฟนเก่าผมระรานเธอ แต่ผมไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ผมเลยไม่ตอบโต้
2.ผมเห็นแก่ตัวเอง
3.ผมชอบบอกเลิกเธอ ที่บอกเลิกทุกครั้งมันเป็นเรื่องของแฟนเก่าเธอทั้งนั้น นับจากวันที่ผมจับได้ว่าเทอแอบไปเที่ยวกับแฟนเก่า เธอมาง้อผม ผมก็กลับไปแล้วหลังจากนั้นเธอก็ไม่มีเรื่องนี้อีกเลย มีแต่เรื่องหนีเที่ยว เพราะเธอเป็นคนชอบเที่ยว แต่ผมเป็นคนทำมาหากิน แต่เธอก็ทำงานนะคับ
จนทุกวันนี้ปกติวัน2 วันก็ดีกันแล้ว แต่นี้5 วันแล้วคับใจแข็งมาก แต่ตั้งแต่เลิกกันคุยกันทุกวันแบบพี่น้องไปหาที่บ้านบ้างสวัสดีแม่ ถามสารทุกข์สุขดิบ ถามคิดถึงไหม รักไหม เค้าตอบคิดถึงทุกวัน รักเหมือนเดิม เค้าก็กอดก็หอมผมปกติ แต่เค้าบอกเค้าจะไม่กลับมาเพราะว่า เค้าไม่อยากเจอเรื่องเดิมๆ ที่ว่าผมบอกเลิกเค้า เวลาเค้าไปเที่ยวผมตามเค้า ผมเข้าใจนะว่าเค้าต้องการเวลาส่วนตัว แต่แฟนเราทั้งคนเราก็ต้องหวงเป็นธรรมดา เค้าบอกลองอยู่กับคัวเองก่อนสักพัก ให้รู้ว่าเราต้องการอะไร
วันนี้ล่าสุดเธอมาหาผมที่ร้านขายของมาคุยกับแม่ ผมบอกจะมาช่วยขายของ
คุณคิดว่าผมมีสิทธิที่จะได้เธอกับมาไหมคับ
ผมรักเค้า ผมอยากขอโทษที่ผมปากหมา
ผมพร้อมที่จะปรับปรุง พวกคุณคิดว่าไงคับ
เค้าจะกลับมาหาผมไหม เค้ายังรักผมอยู่ไหมคับ