เราเคยคิดว่ามดมันเป็นเเค่สัตว์ตัวเล็กๆ  กัดอะเจ็บเเน่นอน เเต่ไม่ถึงขั้นเห็นเเล้วกลัว ใกล้เเล้วกลัว

เเต่เเล้ววันหนึ่ง... มีจิ้งจกมันเเอบเข้าห้องเราตอนเราลืมปิดประตูมุ้งลวด  เราเลยใช้ไม้กวาดต้อนๆจิ้งจกตัวนั้นออกไปด้วยความสยองหยึยๆ
เพราะพอปัดมันไป มันก็วิ่งเข้ามาหาเท้าเรา ขนลุก! เเละมันก็ร้องเสียงเล็กๆออกมาเเล้ววิ่งมาอีก ตอนเราตวัดมัน
เเละเเล้วเราก็กวาดมันออกห้องได้สำเร็จ เเละรีบโยนไม้กวาดออกไปจากระเบียงห้อง  ตัวจิ้งจกติดเเหมะกับกำเเพง  เราก็ไม่ได้สนใจ ขอเเค่ออกไปนอกบริเวณในห้องนอนฉันก็พอ  พอไม่กี่ชม. เราไปเเอบดูเจ้าจิ้งจกสยองตัวนั้น ปรากฎว่ามันหล่นมาที่พื้นเเล้ว เราก็คิดว่ามันคงรอจังหวะจู่โจมกลับเข้ามาเเน่ๆ
เรากลัวเลยรีบปิดม่านหนี หลายชม. ต่อมา เราไปดูอีกที อ้าว!! มดขึ้นจ้า มดเเดงเนี่ยเเหละ  รุมพี่จิ้งจกเราใหญ่เลย  จากกลัวจิ้งจกเรากลัวมดเเทน
พอเช้ามา พี่จิ้งจกเราเหลือเเต่ซากกระดูก  เเบบ หลอนมาก มดเยอะมากรุมจนเหลือเเค่นั้น  ใจจะวาย  

เพราะเวลาที่เจอมดอยู่ในกระปุกน้ำตาลบ้านไรบ้าง ขนมบ้าง ถ้าหิวมากๆ พอปัดมดทิ้งเเล้วกินได้ก็จะทำ  เเต่หลังจากภาพนั้นคือ โนๆๆๆๆ
มดมันกินทั้งของหวานเเละศพเน่าๆ อี๊มากกกก