เราอยากรู้ค่ะอ่านรายละเอียดให้จบนะคะ🙏🙏

เรา เคยทะเลาะกับเพื่อนตอนป.6ค่ะ ตอนนัเนเหตุผลที่กลัวมากๆเลย คือเพื่อนเป็นกลุ่มใหญ่เรียกเรามาเคลียร์ข้างสนาม แต่มีคนผ่านมาเยอะมากแล้วเพื่อนก็ล้อใวงเราอยู่ตรงกลางพอเคลียร์อยู่เราตัวเกร็งเรากลัว เราร้องไห้ เพื่อนบอกว่าเราบีบน้ำตา แต่น้ำตาเรามันกลั่นมาจากความกลัว การเสียทุกคนไป เพื่อนคนนึงไม่ชอบเราเป็นทุนเดิม อาจจะไม่ชอบเราด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่เราก็โอเครกับเพื่อนถึงตอนแรกจะไม่ชอบ แต่ตอนนี้เหมือนโดนหักหลัง แล้วหลังจากนั้นเราก็เงียบมาตลอดตอนอยู่โรงเรียนเพราะเรานั่งข้างกลุ่มเพื่อนนั้น สุดท้ายเราก็เจอเพื่อนใหม่ ตอนแรกที่เคลียร์เราขอโทษแบบไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เพราะเราเองก็ถามว่าเราทำไรให้โกรธขนาดนี้เราขอโทษ บอกเรามาเถอะขอร้อง แต่เขากลับตอบว่า คิกเอาเองสิโตๆแล้ว เราได้ยินแล้วเราเครียดมาก เราพยามคิดแล้ว แต่มันก็ไม่รู้อยู่ดี ตอนนั้นเรานอนร้องไห้ทุกคืน ตอนนี้เราย้ายรรมาแล้วมีเพื่อนใหม่แล้วเป็นเพื่อนที่ดีเข้าใจเราในหลายๆเรื่อง โกรธอะไรกันก็ไม่ได้จริงจังใฟ้อภัยกันตลอด มีกันอยู่3-4คน มันเป็นอะไรที่มีความสุขมากเลย ตอนถึงวันไหว้ครูเรากลับไปรรเก่า เรากลัวมากกลัวแบบชนิดที่ก้มหน้าตลอเวลา พอไหว้เสร็จเราก็เดินออกมา เราเจอกลุ่มนั้นของเรา ตอนนั้นคือกลัวจนไม่รู้จะทำไง เราเดินออกไปรีบเดินกลับรรใหม่ของเรา ตอนแรกเราบอกพ่อให้รีบมารับแหละที่รรเก่าแต่เราไม่กล้าเข้ารรเก่าแล้วเพราะถ้ารอต้องเจออีกแน่ๆ เข้าไปรรตอนแรกคือหวาดระแวงมากเห็นทุกคนเป็นกลุ่มเพื่อนเราหมดเลย จะเหมือนโรคจิตมั้ย😭 มันคือการฝังใจรึป่าว หรือมันเป็นยังไงแบบไหน เราอยากรู้ไม่อยากกลัวอีก