มีใครเคยเกลียดแม่ตัวเองบ้างไหมคะ? เกลียดเเบบไม่คุยกับเเม่เลยอะค่ะ

สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะ มีใครเคยเกลียดเเม่ตัวเองบ้างไหมค่ะ?
ขอเริ่มจากตอนเเรกเลยนะ ตอนนี้เราเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนต้นกำลังจะขึ้นตอนปลาย เราเป็นลูกคนจีน พ่อเเม่หวงมาก แต่เเล้ววันนึงเราก็ทนกับความหวงนั้นไม่ไหว จึงเกิดประเด็นนี้ขึ้น เราต้องบอกก่อนว่า ตั้งเเต่ประถมจนมัธยมเราเป็นคนที่ค่อนข้างดีเลยเเหละ ตอนประถมเกรดเฉลี่ยรวมอยู่ที่เกรด4 ทุกปี จนขึ้นมัธยม เกรดเฉลี่ยรวมได้3.8 ขึ้นทุกปี เราเป็นคนที่เล่นดนตรีเก่ง เล่นกีฬาได้ ได้ไปประกวดเวทีต่างๆ ไปเเข่งขันกิจกรรมต่างๆ เรียกว่าโปรไฟล์เราดีมากเลยทีเดียว แต่ใครจะรู้ภายใต้ความโปรไฟล์ดี เราจะพบกับอะไรบ้าง ตอนนี้ เรากลายเป็นเด็กเก็บกดคนนึง ความรุนเเรงของเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกปี เราเริ่มเครียดมากขึ้นทุกๆปี หลายคนคงสงสัยว่าทำไม? เราถึงเป็นแบบนี้... การณ์มันคงเริ่มจากสิ่งที่เราโดนบังคับมาตลอด เราโดนบังคับให้เรียนพิเศษตั้งเเต่วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์ ไม่มีเวลาได้เที่ยวกับเพื่อนเลย ต้องกลับบ้านตรงเวลา ห้ามใส่กางเกงขาสั้น ห้ามเเต่งหน้า ห้ามซื้อเครื่องสำอางค์ ห้ามใส่เอวลอย ห้ามทุกอย่างที่พ่อเเม่ไม่ชอบ แต่แล้ววันนึง เราคงทนกับสภาพนี้ไม่ไหว เราเริ่มเเหกกฎทีละข้อ ทีละข้อ เริ่มโกหกว่าตัวหนังสือ แต่หนีไปเที่ยว เริ่มหนีไปบ้านเพื่อน เริ่มสูบบุหรี่ กินเหล้า เริ่มเเอบเอากางเกงขาสั้นติดกระเป๋าออกมาเปลี่ยน แอบมีแฟน จนวันนึงเรายัายโรงเรียน เราคิดว่าเราควรปรับตัวใหม่ถ้าจะดีก็ดีไปเลย ถ้าจะเเย่ก็เเย่ให้สุด แต่เหตุการณ์กับไม่เป็นอย่างงั้น ทุกอย่างกลายเป็นดี เราเจอบุคคลคนนึงที่ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไป เราชอบเขา เเล้วเราก็คุยกัน สุดท้ายเราก็คบกัน เราคิดว่าเราจะเเอบคบกับคนนี้เหมือนกับคนอื่นๆที่ผ่านมา แต่แล้วเราคงชอบเขาจริงๆ รวบรวมความกล้าขอเเม่มีเเฟน ใช้เวลานานมากกว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาให้เราคบกับผู้ชายคนนี้ ทุกอย่างเหมือนจะดี แต่เปล่าเลย ทุกอย่างเริ่มเเย่ลง เราทะเลาะกับเพื่อน เพราะเพื่อนเราชอบผู้ชายที่เราคบอยู่ เราเริ่มทะเลาะกับเเม่ เพราะเราอึดอัด เวลาเราพาเเฟนมาหาที่บ้านเเล้วนั่งดุหนังกัน เขาก็จะมาคอยนั่งเฝ้า แรกๆเราก็แต่เขาก็ทำมาตลอดเหมือนไม่ไว้ใจกันเลยสักนิด จนวันที่พ่อเราต้องไปดูบ้านใหม่ที่ต่างจังหวัดที่กำลังสร้างอยู่ แต่ด้วยความที่พ่อห่วงบ้านมากเเละเป็นคนติดบ้าน พ่อจึงให้เเม่ไปกับเรา เเต่เป็นผู้หญิงก็ไปกัน 2คนอีก สุดท้ายเเม่เราจึงชวนเเฟนเราไปด้วย ระหว่างทางไปต้องนั่งรถทัวร์ไปทั้งไปและกลับ ใช้เวลาเดินทาง12 ชั่วโมงเต็มๆ เราต้องทิ้งให้เเฟนเรานั่งคนเดียวมาตลอดทาง และเมื่อถึงทุกอย่างเหมือนจะดี แต่ไม่ใช่เลย เรากลายเป็นเด็กกรุงเทพที่ถูกบังคับคนนึง เราถูกบังคับให้ไม่ให้นั่งใกล้เเฟนเรา ห้ามจับมือกัน จนเราต้องหนีขึ้นมาอยู่ข้างบนห้อง เขาก็ให้เเฟนเรานอนนอกห้องอีก พอเราออกมานั่งนอกห้องกันเขาก็เรียกเราลงมา เราอึดอัดสุดๆ และเมื่อช่างที่ทำบ้านให้เรามา เราไปแอบอ่านเเชทของเเม่มา เขาแอบคุยกันมาได้เกือบปีเเล้ว แล้วมาต่างจังหวัดครั้งนี้เป็นครั้งเเรกที่เขาเจอกัน เขาจับมือกัน คุยกันส่อเสียดเเละล่อเเหลม ลามก ทำนองว่าเเบบจับมือกันละ**เเข็งเลย เห็นหน้าละอยากอึ้บสักดอกสองดอก แม่เรากอ่อยเต็มที่เลย ใส่เสื้อกล้ามบ้าง ใส่ขาสั้นบ้าง ใส่ผ้าถุงบ้าง ส่งให้ช่างดู สุดท้ายเเล้วโชคก็ไม่เข้าข้างเรา เมื่อเรากลับมาบ้านเราเครียดมากๆจนเราต้องไปปรึกษาพี่ชายเรา พอพี่ชายเราไปคุยกับเเม่ ผลที่ได้กลับมาคือ แม่เราบอกว่าเป็นเพื่อนกัน เราไม่เชื่อคำพูดของเเม่เเน่ๆ ตั้งเเต่นั้นมาเราไม่เคยคุยดีๆกับเเม่เลย เราเริ่มกลับบ้านดึกๆเพราะเราไม่อยากอยู่บ้าน เราไปทำงานมาได้เงินมาใช้เพื่อเเบ่งเบาภาระของพ่อแต่แม่กลับบอกว่าเราไปขายตัว อัดคลิปโป๊ลงเน็ต บอกว่าเรากลับบ้านดึกเหมือนผู้หญิงกลางคืน เราไม่เข้าใจอะ มีแม่ดีๆที่ไหนด่าลูกเป็นกะ** บ้าง เราแค่ไม่รู้ว่าเราควรจะทำยังไง เรารู้สึกว่าเราเปลี่ยนไปมากจนคนรอบข้างเริ่มทัก ทั้งเพื่อน ทั้งเเฟน ทั้งครูอาจารย์ สุดท้าย ตอนนี้เรากลายเป็นโรคซึมเศร้าซะงั้น เราควรทำยังไง ช่วยบอกเราที😂 เราทะเลาะกับเเม่ทีก็ไม่คุยกันสัก2-3วัน แล้วก็จบลงที่พ่อเราง้อให้ตลอด เราควรทำยังไงค่ะ เราเครียดจนจะตายได้อยู่แล้ว