เลิกกับแฟนห้องเดียวกัน

เราก็หาแฟนหาไรไปเรื่อยตามภาษาวัยรุ่นเราอะ เรามีแฟน มีคนคุย เลิกไรกัน ไม่นานก็ลืมๆไปได้ ไม่เคยมีปัญหาอะไร เรากับแฟนคนนี้เคยคบกันตอนม.3 แล้วเราก็เลิกกันที่เค้าผิด ในตอนแรกเค้าไม่รู้หรอกว่าตัวเองผิด เค้าให้เราผิดมาตลอด เราก็โครตทนเพราะรัก เราเจ็บทรมานมากจนเราทำร้ายตัวเอง เค้าบอกเค้าไม่โอเคที่เราทำแบบนั้น แต่เค้าเป็นคนทำให้เราเป็นแบบนั้น สุดทัายก็จบโดยที่เราผิด และเลิกกัน ผมเจ็บมากต้องทนเจ็บมากมาย ทั้งๆที่เป็นคนทนแต่ก็ยังโดนเลิก เรารักเราก็รอเค้ากลับมาเสมอ แล้วเค้าก็กลับมาตอนม.4เทอม2 เรามีความสุขมากๆ เราโอเคกันมาก แต่แล้วปัญหาก็ตามมามากมายตอนม.5 หรือก็คือตอนปัจจุบันนี้ จนตอนนี้เราเลิกกันแล้ว เลิกแบบที่รู้ว่า ไปกันไม่รอด...ยังไงก็ไปกันไม่ได้ ทำไรไม่ได้นอกจากยอมรับ

ประเด็นมันอยู่ที่เราอยู่ห้องเดียวกันครับ ห้องไม่นรกหรอกครับ แต่ผมคิดถึงเค้ามากๆ ที่เรียนพิเศษเราก็เรียนด้วยกัน ผมเจอเค้าตลอด เห็นเค้าตลอด ผมอดไม่ได้เลยที่จะมองเค้า อดไม่ได้ที่จะคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุข ผมลืมไม่ได้ ผมเจ็บมากๆ ผมควรทำยังไง จะทิ้งการเรียนก็ไม่ได้ แต่มันทรมานมากๆ ผมแทบจะไม่มีสมาธิในการเรียนเลย อยู่ห้องเดียวกันมันทำให้ลืมไม่ได้เลย มันนรกที่หัวใจ ต่างห้องผมคงลืมได้ไม่ยาก

ผมรู้สึกแย่มากๆเลยครับ เพื่อนสนิทผมก็ไม่มี พ่อแม่ก็ไม่ค่อยว่าง ผมไม่ใครที่เป็นกำลังใจหรือระบายอะไรได้เลย ผมคิดถึงเค้ามากๆ ผมยื้อได้เท่าที่ยื้อ ลองพยายามจบแต่ไม่ขาด แต่มันก็ไม่ได้T T ผมไม่อยากเสียเค้าไปเลย ไม่เคยอยากเสียเลย ผมทรมานสุดๆเลยครับ