อึดอัดกับชีวิต

เราเป็นนึงที่ชอบอยู่คนเดียว หรือเรียกง่ายๆว่าส่วนตัวสูง เวลาเราไปโรงเรียนเราจะชอบกลับบ้านช้าๆ เพราะเรารู้สึกเบื่อที่บ้าน เพราะอะไรหล้ะ ก็เพราะครอบครัวนั่นแหล้ะ เราเป็นเด็กจากต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในเมืองเรามาอยู่กับญาติ เวลาครูสั่งงานอะไรที่มันต้องไปทำนอกสถานที่ เราก็จะบอกที่บ้านเสมอ แต่ที่บ้านกลับไม่เชื่อเราหาว่าเราโกหกเพื่อที่จะหนีเที่ยว พวกเขาไม่เชื่อถึงขนาดมาถามครูที่โรงเรียน เราไม่เคยที่จะเอาเรื่องงานมาอ้างไปนู่นไปนี่ ถามว่ามีแฟนมั๊ย เคยมี  โสดมา 3-4 ปีแหล้ะ คนคุยก็ไม่มีเพราะเราไม่ชอบความสัมพันธ์คุยกันในระยะสั้น ถ้าไม่มีงานเราจะอยู่แต่บ้านอย่างเดียว ก็รู้นะว่าอาจจะเป็นห่วง แต่เราอยากให้พวกเขาเข้าใจว่าเราอึดอัด เราไม่ชอบ เหมือนพวกเขาตีกรอบในชีวิตเรามากเกินไปอ้ะ แค่รองเท้าเราหายเขาก็ว่าเราว่า ทำไมใส่แล้วไม่รู้จักจำ คือคนอื่นเอาของเราไปนะแล้วเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยใครจะไปรู้ว่ามันจะหาย หาว่าเราใช้ตังค์เปลืองโดยที่ไม่ถามว่าเราเอาไปทำอะไร เอาไปทำงานรึทำอะไร เราไม่อยากอธิบายเพราะเดี๊ยวเค้าจะหาว่าเราเถียงเราก็เงียบอย่างเดียว เก็บตัว ไม่พูดกับใครในบ้าน ถามคำก็ตอบคำ แต่ที่โรงเรียนเราคุยกับเพื่อนกับครูเหมือนปรกติ เพราะรู้สึกว่า คนที่โรงเรียนเข้าใจเรามากกว่าคนที่บ้าน