BNK48: Girls Don't Cry (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์, 2018) คะแนน B
By Form Corleone
"ความไม่เพอร์เฟคและความหลากหลาย...ทำให้โลกนี้น่าอยู่และมีคุณค่าด้วยตัวของมันเองเสมอ" สารคดีเรื่องนี้สามารถพาเราไปสะท้อนถึงระบบการดำรงอยู่ของความหลากหลายที่มีที่ทางในแบบตัวเอง(มันจริงจนเศร้า) 'พี่เต๋อ-นวพล' เลือกหยิบประเด็นได้ถูกจุดและสามารถนำเสนอแง่มุมผ่านความคิดของน้องๆ ในรูปแบบการนั่งสัมภาษณ์ได้อย่างเพลิดเพลิน ตัดต่อได้แนบเนียน ไหลลื่นเป็นลำดับมองเห็นภาพชัดเจนว่าต้องการสื่อสารอะไร ทำให้เรามองเห็นมิติหลากหลายภายใต้นามวง 'BNK48' ประกอบกับฉากฟุตเทจ ทั้งหมดค่อยๆถูกผู้กำกับจัดเรียงลำดับให้เรามองเห็นความเป็นชนชั้น ซึ่งแน่นอนว่า มันมีคนอยู่ข้างบน คนกลางๆ และคนข้างล่าง ที่มีสถานะแตกต่างกัน มีความพยายามในแบบที่ต่างกัน พร้อมทั้งแบกรับความคาดหวังต่างกัน สารคดีทำให้เรามองเห็นระบบกลไกที่สะท้อนชีวิตที่ถูกจัดแบ่งเป็นชนชั้น สะท้อนออกมาจากความคิดของน้องๆที่มีต่อระบบนี้แบบด้านมืดได้แง่คิดมุมมอง แม้ว่าจะวนไปวนมาอยู่บ้างก็ตาม
สารคดีมีความยาว 110 นาที คงเป็นไปไม่ได้ที่ความยาวเท่านี้จะทำออกมาได้ครอบคลุมทุกแง่มุม ทำให้หนังมีน้ำหนักที่เอนเอียงไปทางฝั่งอันเดอร์เสียส่วนใหญ่ ซึ่งการที่สารคดีเลือกให้น้ำหนักกับประเด็นของเมมเบอร์ที่ไม่โด่งดังเท่าไหร่ ได้มีพื้นที่เท่าๆกับเมมเบอร์ที่ดังสุดๆ ทำให้เราคนดูสามารถร่วมอินและเข้าใจน้องๆ ในสภาพเดียวกันที่มีความคิดที่ต่างกัน ต่างสถานะแต่อยู่กลุ่มเดียวกัน เราจึงผูกโยงและเชื่อมเรื่องราวไปกับน้องๆในสิ่งที่ประสบพบเจอได้ง่าย ทั้งหมดมันจึงทำให้สารคดีมีบรรยากาศที่ดูจริง ไม่เพ้อฝันเกินไป มีความเป็นมนุษย์จับต้องได้ นอกจากนี้ เรายังสามารถนำข้อคิดจากบทเรียนต่างๆมาสะท้อนผ่านชีวิตตัวเอง ว่าช่วงเวลานี้เรากำลังทำอะไรอยู่ และเราสามารถเลือกที่จะสูญเสียช่วงเวลานี้ ช่วงวัยนี้ไปกับสิ่งไหน มันคุ้มค่าพอที่จะสูญเสียชีวิตช่วงหนึ่งของชีวิตไปกับสิ่งที่กำลังทำอยู่หรือเปล่า?
ท้ายสุด 'BNK48: Girls Dont Cry' ไม่ใช่หนังสารคดีที่คนทั่วไปไม่สามารถรับชมได้ ไม่ใช่หนังเฉพาะกลุ่มคนดู ตัวงานมีมิติและเข้าถึงได้ง่าย พร้อมทั้งยังเพลิดเพลินไปกับการลำดับภาพที่ทำให้เรามองเห็นมิติ และความโหดร้ายของระบบทุนนิยมภายใต้เงื่อนไขของความพยายาม ซาว์ดดนตรีจัดวางตำแหน่งประกอบภาพผ่านการเล่าเรื่องของน้องๆได้ดี แม้ว่าประเด็นของหนังจะดูวนๆไปสักระยะหนึ่ง แต่ภาพรวมยังคงอยู่ในมาตรฐานที่ดี เป็นสารคดีไทยที่ดีเรื่องหนึ่งในรอบหลายปีนี้ที่ได้รับชมมา ที่สำคัญคือมันมีความซื่อสัตย์ในสิ่งที่ต้องการจะให้คนดู และทำให้เรามองเห็นตัวตนของน้องๆเหล่านี้มากกว่าแค่เปลือกนอก การได้นั่งฟังใครสักคนมาเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างตั้งใจ และเราตั้งใจฟังอย่างมากพอ เราจะไม่รีบตัดสินหรือด่วนสรุป ทำให้เราคิดว่าทุกเรื่องในสังคมควรที่จะได้มีที่ทางได้พูดและได้รับฟังกันเยอะๆเหมือนที่สารคดีเรื่องนี้นำเสนอออกมาคงจะดีไม่น้อยเลย...
ขอให้มีความสุขกับการรับชมภาพยนตร์ครับ
ตัวอย่าง
ติดตามรีวิวภาพยนตร์ได้ที่
Page:
https://www.facebook.com/MoviesDelightClub/
Blog:
http://moviesdelightclub.blogspot.com/ 
Review: BNK48: Girls Don't Cry (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์, 2018) รีวิวโดย Form Corleone
By Form Corleone
"ความไม่เพอร์เฟคและความหลากหลาย...ทำให้โลกนี้น่าอยู่และมีคุณค่าด้วยตัวของมันเองเสมอ" สารคดีเรื่องนี้สามารถพาเราไปสะท้อนถึงระบบการดำรงอยู่ของความหลากหลายที่มีที่ทางในแบบตัวเอง(มันจริงจนเศร้า) 'พี่เต๋อ-นวพล' เลือกหยิบประเด็นได้ถูกจุดและสามารถนำเสนอแง่มุมผ่านความคิดของน้องๆ ในรูปแบบการนั่งสัมภาษณ์ได้อย่างเพลิดเพลิน ตัดต่อได้แนบเนียน ไหลลื่นเป็นลำดับมองเห็นภาพชัดเจนว่าต้องการสื่อสารอะไร ทำให้เรามองเห็นมิติหลากหลายภายใต้นามวง 'BNK48' ประกอบกับฉากฟุตเทจ ทั้งหมดค่อยๆถูกผู้กำกับจัดเรียงลำดับให้เรามองเห็นความเป็นชนชั้น ซึ่งแน่นอนว่า มันมีคนอยู่ข้างบน คนกลางๆ และคนข้างล่าง ที่มีสถานะแตกต่างกัน มีความพยายามในแบบที่ต่างกัน พร้อมทั้งแบกรับความคาดหวังต่างกัน สารคดีทำให้เรามองเห็นระบบกลไกที่สะท้อนชีวิตที่ถูกจัดแบ่งเป็นชนชั้น สะท้อนออกมาจากความคิดของน้องๆที่มีต่อระบบนี้แบบด้านมืดได้แง่คิดมุมมอง แม้ว่าจะวนไปวนมาอยู่บ้างก็ตาม
สารคดีมีความยาว 110 นาที คงเป็นไปไม่ได้ที่ความยาวเท่านี้จะทำออกมาได้ครอบคลุมทุกแง่มุม ทำให้หนังมีน้ำหนักที่เอนเอียงไปทางฝั่งอันเดอร์เสียส่วนใหญ่ ซึ่งการที่สารคดีเลือกให้น้ำหนักกับประเด็นของเมมเบอร์ที่ไม่โด่งดังเท่าไหร่ ได้มีพื้นที่เท่าๆกับเมมเบอร์ที่ดังสุดๆ ทำให้เราคนดูสามารถร่วมอินและเข้าใจน้องๆ ในสภาพเดียวกันที่มีความคิดที่ต่างกัน ต่างสถานะแต่อยู่กลุ่มเดียวกัน เราจึงผูกโยงและเชื่อมเรื่องราวไปกับน้องๆในสิ่งที่ประสบพบเจอได้ง่าย ทั้งหมดมันจึงทำให้สารคดีมีบรรยากาศที่ดูจริง ไม่เพ้อฝันเกินไป มีความเป็นมนุษย์จับต้องได้ นอกจากนี้ เรายังสามารถนำข้อคิดจากบทเรียนต่างๆมาสะท้อนผ่านชีวิตตัวเอง ว่าช่วงเวลานี้เรากำลังทำอะไรอยู่ และเราสามารถเลือกที่จะสูญเสียช่วงเวลานี้ ช่วงวัยนี้ไปกับสิ่งไหน มันคุ้มค่าพอที่จะสูญเสียชีวิตช่วงหนึ่งของชีวิตไปกับสิ่งที่กำลังทำอยู่หรือเปล่า?
ท้ายสุด 'BNK48: Girls Dont Cry' ไม่ใช่หนังสารคดีที่คนทั่วไปไม่สามารถรับชมได้ ไม่ใช่หนังเฉพาะกลุ่มคนดู ตัวงานมีมิติและเข้าถึงได้ง่าย พร้อมทั้งยังเพลิดเพลินไปกับการลำดับภาพที่ทำให้เรามองเห็นมิติ และความโหดร้ายของระบบทุนนิยมภายใต้เงื่อนไขของความพยายาม ซาว์ดดนตรีจัดวางตำแหน่งประกอบภาพผ่านการเล่าเรื่องของน้องๆได้ดี แม้ว่าประเด็นของหนังจะดูวนๆไปสักระยะหนึ่ง แต่ภาพรวมยังคงอยู่ในมาตรฐานที่ดี เป็นสารคดีไทยที่ดีเรื่องหนึ่งในรอบหลายปีนี้ที่ได้รับชมมา ที่สำคัญคือมันมีความซื่อสัตย์ในสิ่งที่ต้องการจะให้คนดู และทำให้เรามองเห็นตัวตนของน้องๆเหล่านี้มากกว่าแค่เปลือกนอก การได้นั่งฟังใครสักคนมาเล่าเรื่องราวของตัวเองอย่างตั้งใจ และเราตั้งใจฟังอย่างมากพอ เราจะไม่รีบตัดสินหรือด่วนสรุป ทำให้เราคิดว่าทุกเรื่องในสังคมควรที่จะได้มีที่ทางได้พูดและได้รับฟังกันเยอะๆเหมือนที่สารคดีเรื่องนี้นำเสนอออกมาคงจะดีไม่น้อยเลย...
ขอให้มีความสุขกับการรับชมภาพยนตร์ครับ
ตัวอย่าง
ติดตามรีวิวภาพยนตร์ได้ที่
Page: https://www.facebook.com/MoviesDelightClub/
Blog: http://moviesdelightclub.blogspot.com/