เวลากลางคืนแฟนมักนอนไม่หลับ ส่วนเราจะชอบของีบ และทำให้แฟนต้องอยู่คนเดียวเสมอ และเค้าจะรอถ้าเมื่อไหร่ที่เราไม่ทำตามที่เราบอกเค้า เค้าจะอาการขึ้นค่ะ
แล้วเราจะมารู้ตัวตอนที่ช้าไปตลอด อะไรที่ทำพลาดไปมันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว แต่เราจะเป็นพวกอมทุกข์ชอบคิดแง่ลบทำร้ายตัวเอง พอเห็นแฟนอาการขึ้น ก็เลยรีบเข้าไปหาแต่กลับเป็นว่าไปถามไปจี้ ไปพูดแต่เรื่องซ้ำเติม

หรือพยายามถามเพื่อจะแก้ไขมัน แต่กลายเป็นว่าเราไปรื้อฟื้นมันทำให้เค้าหนักขึ้น เราพยายามเหวี่ยงประเด็นออกจากที่เค้าเป็นอยู่ เค้าบอกว่าเหนื่อย
เราพยายามชวนทำเรื่องที่บอกว่าจะทำด้วยกัน มาทำอันนี้กัน ไหนอยากทำ ไปเล่นเกมกัน ที่ว่าจะเล่นกัน

เค้าบอกว่า เราไม่น่าตื่นมาเลย ไม่ตื่นมาน่าจะดีกว่า เค้ารู้สึกแย่กว่าเดิม แล้วก็ไล่เราออกไปไกลๆ บอกว่าอยากอยู่คนเดียว

เราเดินออกห่างทำตัวเงียบๆเหมือนตัวเองไม่ได้อยู่ตรงนั้น พยายามไม่ให้เค้าเห็นว่าเราคอยระวังเรื่องไม่ดีที่เค้าจะทำกับตัวเอง แต่มันยิ่งแย่ลง

เมื่อคืนเค้าร้องไห้ฟูมฟายเป็นผัก เอาหัวโขกกำแพงและร้องไห้สะอึกสะอื้น เราก็ไม่กล้าเข้าไปเพราะเคยเข้าไปแล้วเค้าบอกว่าเรามักจะรอให้เค้าเป็นผักแล้วเข้ามาทำตัวดีด้วย มันน่าสมเพช ไม่อยากให้เรามาดูแล มาโฉบฉวยโอกาส

เราปล่อยเค้าทำร้ายตัวเอง จนเค้าเผลอหลับไป จากที่พยายามหลับแต่หลับไม่ได้เลยพยายามทำให้ตัวเองเจ็บหัวให้เบลอๆจนหลับได้

พอเช้ามา เราเลยไปปลุก แต่เค้าบอกว่าอยากอยู่คนเดียว อยากนอนไปจนตาย อยากจะตื่นมาตอนที่ไม่มีเราแล้วก็อยู่คนเดียว สบายใจกว่าเยอะ

ตอนนี้บ่ายสามแล้ว เราควรจะปล่อยให้เค้านอนพักให้หายเหนื่อยจนพอใจอย่างที่เค้าเรียกร้องไม๊คะ
บางครั้งเค้าประชด เค้าไม่ได้อยากนอน แต่พอพูดแล้วเราก็ทำตาม ปล่อยเค้าทิ้ง ทั้งๆที่เค้าต้องการใครสักคน

แต่บางครั้ง เค้าก็บอกว่าเค้าอยากนอนจริงๆ ใช้ชีวิตมันเหนื่อย เค้าอยู่ไปก็ตัวคนเดียว เค้าเสียใจที่เค้าไม่มีใครเลย

ปกติ เราจะอยู่กับเค้าตลอดจนตี2 ตี3 จนกว่าเค้าจะหลับ แล้วตอนเช้าก็ตื่นไปทำงาน เป็นอย่างนี้นานมากจนตัวเองเริ่มไม่ไหว คือแฟนเค้าเป็นคนมีเหตุผลหนักมากค่ะ เค้าเคยบอกว่าเค้ารู้อะไรดีไม่ดี แต่เค้าทำไม่ได้ เค้าอยากให้เราช่วยเลือกสิ่งดีๆให้เค้า บางครั้งเค้าก็ไม่อยากตัดสินใจหรือรับผิดชอบอะไรทุกอย่างอีก

เค้าบอกว่า เราแก้ปัญหาไม่ถูกค่ะ การที่พยายามตามใจ ฝืนตัวเองแบบนี้ทุกวัน ให้เลิกกัน มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เค้ายิ่งเกลียดเรา เกลียดจนอยากจะทำให้เราหายไป เวลาที่เค้าหนักจริงๆ พอเราพยายามเข้าหา เค้าก็อยากจะทำร้ายเราค่ะ เค้าพยายามมากที่จะไม่ทำ เค้าเจ็บปวด เราเอาแต่ซ้ำเติม พูดเรื่องเก่าๆ อยากให้เค้าดีขึ้นแต่ช่วยอะไรไม่ได้

ตอนที่เค้าอาการดีขึ้น เค้าจะดีมาก มีอ้อน มีมากอด
แต่พอเป็นแบบนี้วนลูปหลายๆปีเข้า กลายเป็นว่าความสัมพันธ์มันแย่ขึ้นทุกทีๆ ติดลบเรื่อยๆ เค้าไม่เคยจำเรื่องดีๆที่เค้าเคยเอ่ยปากชื่นชมมันไม่ได้เลยค่ะ
เค้าจำแต่เรื่องแย่ๆที่เราทำต่อกัน จำที่ตอนที่เค้าถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว เค้าเจอเพื่อนที่เป็นเหมือนกันหลายคนที่ไปหาหมอแล้วกินยา แต่มักเจอซึมๆเหนื่อยๆผลข้างเคียง นอนไม่ตื่น อ้วก หรือที่พยายามเก็บยาที่ได้มา รวบรวมมากินฆ่าตัวตาย เค้าไม่ต้องการยาค่ะ เค้าบอกว่าเค้ามักมีสติดีเค้าอาจจะทำแบบนั้น แล้วเราจะปล่อยให้เค้าเป็นแบบนั้นเหรอ

เค้าบอกว่า เค้าต้องการคนที่มาช่วยเหลือเค้า เค้าต้องการเพื่อนที่เข้าใจมากกว่ายา

ตอนนี้จึงอยากได้คำแนะนำในการปฏิบัติตัวต่อเค้า เพราะบางครั้งเราก็จะมีคำถามว่าทำแบบนั้นทำไม ทำไมถึงหนักขนาดนั้น ทั้งๆที่เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้หนักอะไรแบบนี้ ในความที่เค้าเป็นคนมีเหตุผลมาก เราเลยจะฟังการแนะนำการตัดสินใจเค้าตลอด เวลาที่อาการขึ้นเรามักลืมว่าเค้าไม่เหมือนเดิม ยังมองเค้าเป็นคนเก่า และทำอะไรที่ไม่ควรทำตลอด ซึ่งเป็นการซ้ำเติมเค้า

รบกวนขอคำแนะนำหน่อยนะคะ มันว่างเปล่าจริงๆค่ะ รู้สึกตัวเองทำอะไรไม่ได้ แถมยังเป็นตัวจุดชนวนให้เค้าแย่ด้วยค่ะ

ทุกครั้งที่เข้าหาเวลาอาการขึ้น เราจะยิ้มไม่ออกค่ะ ทำเสียงนิ่งๆ บางทีเค้าบอกว่ามันซ้ำเติมว่าเค้ามีปัญหาน่ะค่ะ