เรื่องของเรากับเค้ามีอยู่ว่า...
   เราสองคนเป็นเพื่อนกัน จริงๆรู้จักกันตั้งแต่ม.ต้น แต่เริ่มมาเป็นเพื่อนกันตอนม.ปลาย
ตอนแรกก็เป็นเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ แต่พอวันเวลาเปลี่ยนกลายเป็นว่าเราแอบชอบมันซะงั้น
แต่เค้าดันมีแฟนอยู่แล้ว เราเลยเป็นเพื่อนที่คอยดูแลมันและรับฟังมันระบายเวลามันมีเรื่องไม่สบายใจ
เรามีความสุขที่ได้อยู่ข้างๆมันในเวลาที่มันต้องการใครสักคนที่รับฟังเรื่องของมัน
แต่เราก็แสดงออกชัดเจนนะจนเพื่อนๆเรามองออกว่าเราชอบมัน
เราสองคนคุยกันทุกวัน เช้าก็มอนิ่งกัน ก่อนนอนมันก็จะรอนอนพร้อมเราและบอกฝันดีกัน
แต่บางทีเวลาที่เราเห็นมันบอกรักแฟนมัน เรานี่เจ็บมากและแอบร้องไห้อยู่หลายครั้ง
แล้วก็มักจะจบตรงที่เรากับมันต้องทะเลาะกัน เพราะมันรู้สึกถึงได้ทุกครั้งเวลาที่เราเสียใจ
แต่เพราะความเป็นเพื่อนกัน มันก็เข้ามาเริ่มปรับความความใจทุกที
พอวันสุดท้ายของการเรียนม.ปลาย เราให้ไดอารี่สีแดง ซึ่งเราเขียนความรู้สึกของเราที่มีต่อมัน
เราเขียนมาประมานปีหรือสองปีนี่แหละ ตั้งแต่เริ่มชัดเจนว่าชอบมันจริงๆ
แต่จริงๆแล้วมันรู้ตั้งนานแล้วนะ รู้ก่อนที่เราจะได้บอกกับมันตรงๆซะอีกว่าเราชอบมัน
เพียงแต่มันแกล้งทำเป็นไม่รู้และก็ทำทุกอย่างเหมือนเดิม
จริงๆแล้วเราเคยบอกว่าเราแอบชอบคนๆนึงอยู่ และเราก็ตั้งชื่อว่า"my secret " ซึ่งก็แปลว่าความลับนั่นแหละ
มันจะชอบถามทุกวันว่าวันนี้เรารู้สึกยังไงกับซีเคร็ด หรือประมาณว่าวันนี้ซีเคร็ดทำให้เรารู้สึกไม่ดีอะไรรึป่าว
และทุกๆครั้งเราก็บอกมันไปตามความรู้สึกของเราจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้บอกว่ามันคือมายซีเคร็ด
เอ้อออ...นอกจากนั้นอ่ะเรายังมีชื่อเรียกแทนกันว่า"วัวแดง"กับ"วัวน้ำเงิน"มันเป็นชื่อที่เราสองคนตั้งไว้เรียกแทนกัน
และความสัมพันธ์แบบเพื่อนของเราก็เป็นแบบนี้ตลอดช่วงม.ปลาย คือ คุยกันทุกวัน เช้ามอนิ่งกัน นอนก็บอกฝันดีกัน

พอเข้ามหาลัย เราต้องเรียนคนละที่กับมัน ชีวิตประจำวันที่เคยเจอบ่อยๆก็ไม่ได้เจอกัน
มันก็มีเพื่อนของมัน เราก็มีเพื่อนของเรา และมันก็ยังคบกับแฟนมันคนเดิมนะ
เราคุยกันทุกวัน แต่ไม่ค่อยมีอะไรคุยกัน ละก็เริ่มห่างๆกัน
ช่วงปิดเทอมพอได้กลับมาอยู่บ้าน เราก็มักจะเอาขนมไปแขวนหน้าบ้านมัน
แต่ไม่ค่อยไปเจอซะเท่าไหร่นะ เพราะกลัวว่ามันจะรำคาน
จนเรารู้สึกเจ็บ เราก็พยายามที่จะตัดใจจากมัน เลยหายออกมาจากชีวิตมัน
จริงๆเราหายออกมาหลายครั้งมาก แต่ทุกๆครั้งไม่เกินสัปดาห์ก็กลับไปคุยกัน
แต่ละครั้งที่กลับไปคุยกันเพราะมันเป็นฝ่ายทักมาก่อนซะส่วนใหญ่
ซึ่งเราก็ดีใจมากๆที่มันทักมา แต่บางครั้งเราก็ทักไปเพราะว่าคิดถึงมันจริงๆ
จนมาหายแบบจริงจังได้ช่วงปี3-4เพราะว่าเราตัดสินใจคบคนนึงเป็นแฟน
มันคงดูแย่มาก ถ้าเราต้องคุยกับคนที่เรารู้สึกเกินกว่าเพื่อน ทั้งๆที่เรามีแฟนแล้ว
เราก็รู้สึกดีกับแฟนเรานะ เค้าก็ดี แต่เราก็ยังคิดถึงมันอยู่บ่อยครั้ง
แบบสัปดาห์นึง เราจะคิดถึงมันประมาน3วันได้ หรือเวลาฟังเพลงที่เคยฟังด้วยกัน
หรือเพลงที่เราเคยลงเฟสแล้วมันก็ตามมาฟังทุกเพลงเพราะเราชอบเพลงแนวเดียวกัน
หรือแม้แต่เพลงของเรา ที่เป็นเพลงของเรากับมัน ทุกๆครั้งที่เราฟัง เหมือนมันยังอยู่กับเราเสมอ
ถึงแม้ว่าเราจะหายจากมันมานานแค่ไหน แต่เหมือนเรายังอยู่ที่เดิมอยู่เลย
เหมือนเรายังไปไม่ถึงไหนเลย เวลาไม่ช่วยให้เราลืมมันได้และไม่ช่วยให้เราเลิกคิดถึงมันได้เลย

พอเราเรียนจบ เพื่อนๆในกลุ่มม.ปลายมางานรับปริญญาเรา และมันก็ฝากให้เพื่อนซื้อดอกไม้หน้างานมาให้เรา
เพื่อแสดงความยินดี เราดีใจนะที่ได้รับจากมัน แต่เราก็ไม่ได้คุยกันเหมือนตอนนั้นอีกแล้ว

ในทุกๆวันเกิดของเรา แต่ก่อนก็จะมีมันที่แฮ้ปและร้องเพลงให้ จริงๆเราชอบเวลาที่มันร้องเพลงให้เรามากเลยนะ
แต่พอตั้งแต่หายมาจริงจังบางทีเราต้องปิดเครื่องเพราะกลัวว่ามันจะโทรมา
เพราะเรารู้ว่าแค่เพียงมันทำอะไรนิดหน่อย ใจเราก็เหมือนจะลืมทุกความเจ็บที่เคยมี
พร้อมจะกลืนน้ำลายตัวเองที่บอกว่าครั้งนี้จะเป็นสุดท้ายที่เราจะคุยกันอีก
เราพยายามตัดใจและหนีมันมาตลอด ไม่ว่ามันจะทักมาในเฟสที่เราสมัครไว้เพื่อคุยกันสองคน
เราก็ไม่ตอบมันเลย เคยทำถึงขนาดเปลี่ยนเบอร์ ลบไลน์ อันเฟรนในเฟส
เราคงดูใจร้ายมากๆสำหรับมัน แต่มันคงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วที่เราทำได้

พอมาช่วงต้นปี61ที่ผ่านมา แม่มันอัพว่ามันโดนรถชน ใจเราไม่ดีเลย
เหตุผลหรือข้อแม้อะไรก็ตามพังทลายไปทุกอย่าง เพราะเรารู้แล้วว่ามันสำคัญสำหรับเรามาก
มากจนถึงขนาดถ้ามันเป็นอะไรไป โดยที่เรายังหายไปและไม่เข้าใจกัน เราคงรู้สึกผิดกับตัวเองมากๆ
เราเคยตัดสินใจโทรหามัน มันอึ้งอยู่นะที่เราโทรไป แต่โชคดีที่มันกับแฟนไม่เป็นอะไรมาก

แล้วพอหลังจากวันนั้นเราได้คุยกับมันอีก เพราะว่ามันโทรมา
เราตัดสินใจอยู่นานว่าจะรับสายดีมั้ย เพราะที่ผ่านมาเรามักจะปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น
จนเราตัดสินใจที่จะรับและกดรับสายจากมัน
เราเลยได้คุยกันตั้งแต่4ทุ่มยาวถึงตี3เลย เพราะคิดถึงมันมากและไม่ได้คุยกันนานมาก
วันนั้นที่คุยกัน เราตัดสินใจบอกมันไปว่า เราขอโทษที่หายไปหลายต่อหลายครั้ง
เราผิดสัญญาที่เคยให้กับมันไว้ว่าเราจะไม่หายไป แต่ครั้งนี้เราไม่สัญญาหรอก
แต่เราตั้งใจจริงๆที่จะไม่หายไปไหนอีก เพราะเรารู้แล้วว่าถ้าวันที่มันโดนรถชน
ถ้ามันเป็นอะไรมากหรือถ้าไม่มีมันอยู่ในชีวิตของเราจริงๆเราคงเสียใจมาก
และพอเราได้บอกมันไป ประมานสัปดาห์ละครั้ง มันก็จะโทรมา

และเมื่อ2วันก่อนเราไปหามันเพราะอาม่ามันเสีย
มันดูเศร้ามากแต่ก็เข้มแข็ง มันอึ้งที่เราไป เพราะมันไม่คิดว่าเราจะไป
เนื่องจากเราไม่ได้เที่ยวกับเพื่อนๆเลยเพราะไม่อยากเจอมัน
อีกอย่างเพราะเรียนหนักมากต้องอ่านหนังสือเป็นเดือนๆเพื่อเตรียมตัวสอบ
การเจอกันอีกครั้งในรอบประมาน3ปี เรารู้สึกว่าเรายังชอบมันเหมือนเดิม
ตั้งแต่เริ่มชอบมันยังไงจนถึงวันนี้ ความรู้สึกที่มีมันไม่เคยเปลี่ยนไปได้เลย
มันยังคงเป็นเพลงบางเพลงที่เรามักจะชอบย้อนกลับไปเปิดฟังบ่อยๆ
มันยังคงเป็นดอกไม้ที่เราเคยให้ที่ถึงแม้มันจะเหี่ยวแห้งไปตามวันเวลา
แต่เรายังจำความรู้สึกที่เคยให้ได้ดี
มันยังคงเป็นคนที่เราคิดถึงอยู่บ่อยๆจนเก็บไปฝันถึง

ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่เหมือนว่าเรายังคิดถึงมันคนเดิมในตอนนั้นเสมอ
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อไป แต่เราตั้งใจจริงๆนะที่จะอยู่ข้างๆมัน
ถึงแม้ว่าเราจะเจ็บในบางครั้ง แต่เราจะไม่ไหนอีกแล้ว
เราจะอยู่เป็นเพื่อนกัน ถึงแม้ว่าในใจเรานั้นไม่เคยคิดกับมันแค่เพื่อนเลย
ยังมีจดหมายเป็นสามสิบกว่าฉบับที่ถูกเขียนไว้แต่ไม่ได้ส่งถึงมันซะที
ราวๆกับว่าบางความคิดถึงที่ส่งไปไม่ถึงมันคงเป็นแบบนี้
ก็ได้แต่คิดถึงและเขียนถึงมันและก็เก็บมันไว้อย่างนั้นต่อไป
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้รักเราในแบบที่เรารักมัน
แต่เราก็คงจะห้ามตัวเราไม่ให้รักมันไม่ได้เช่นกัน

เราขอโทษนะที่เราเป็นเพื่อนที่ดีของแกไม่ได้
เพราะเราไม่เคยรู้สึกกับแกได้แค่เพื่อนจริงๆซะที
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เรายังรักและคิดถึงแกเสมอ
วัวน้ำเงิน.