ขอเริ่มต้นเรื่องก่อนเลยนะคะ เราอายุ 28 ปีค่ะ คบกับแฟนมาเป็นเวลา 12 ปี จะเรียกว่าแต่งงานแล้วก็เกือบจะใช่ เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว
เมื่อวันเกิดของเราสักประมาณ 2 เดือนที่ผ่านมา ฝ่ายชายกลับมาบอกเลิกเรา บอกว่าไม่ชอบนิสัยเราหลายๆอย่าง เราช็อกมาก เราทำอะไรไม่ถูก
ทุกอย่างมันไวมากจริงๆ เราซื้อบ้านอยู่ด้วยกันมา 1 ปีแล้ว เรากำลังจะจัดงานแต่งงานกันแล้ว เรามารู้ทีหลังว่าเค้ามีคนอื่น คนไม่ไกลตัวเราเลย
เรา 3 คนรู้จักกันดี เราใช้ชีวิตอยู่คนเดียวนับจากวันที่เค้าบอกเลิกเรา (เพิ่มเติม เราหย่ากันเรียบร้อย) เค้าไม่เคยมาใส่ใจดูแลเราเลย เมื่อไม่นานมานี้เค้ากลับมาบ้าน เค้าอยากมาเก็บของของเค้า เราเลยบอกเค้าว่าถ้าเราไม่อยู่บ้าน เราให้เข้าไม่ได้หรอก เราไม่รู้ว่าจะมาหยิบอะไรไปบ้าง เค้าหวังอยากเป็นเพื่อนกับเรา
ซึ่งเราให้เค้าไม่ได้ เพราะเราโดนมาเยอะมากจริงๆ อยากกลับมานอนบ้าน แต่เราไม่โอเคนะคะ เราไม่ได้ทำใจได้ เราผิดมากมั้ยที่ไม่ยอมให้เค้านอนที่บ้าน
เค้าไปมีความสุขกับผู้หญิงอื่น โดยที่เราไม่เคยมีความสุขแม้แต่วินาทีเดียว ไม่มีคืนไหนที่เราไม่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งร้องไห้เลยสักวันที่นอนบ้านหลังนี้
เรามาอยู่ต่างจังหวัดคนเดียวทั้งๆที่ไม่ได้มีญาติที่ไหนก็เพราะเค้าอยากมา เค้าบอกว่าอยากลงหลักปักฐานที่นี่ เราเลยตัดสินใจมา เรายอมเค้าทุกอย่างขนาดนี้ทำไมเค้ายังทำกับเราได้ กาลเวลาที่ลำบากด้วยกันมาไม่ได้พิสูจน์อะไรเลยใช่มั้ยค่ะ ว่าเราพร้อมอยู่เคียงข้างเค้าเสมอ
เราหมดศรัทธาในตัวเค้าไปแล้ว แต่เรายังรักเค้าเหมือนเดิมทุกอย่าง เค้าทำเราไว้จนเราเจ็บแสบเลยทีเดียว แต่เราไม่เคยไล่เค้าออกไปจากความคิดได้เลย
เราอยากพาตัวเองออกจากจุดนี้ เราจะให้กำลังใจตัวเองต่อไปยังไงดีคะ
มีวิธีให้กำลังใจตัวเองจากอกหักยังไงบ้างคะ
เมื่อวันเกิดของเราสักประมาณ 2 เดือนที่ผ่านมา ฝ่ายชายกลับมาบอกเลิกเรา บอกว่าไม่ชอบนิสัยเราหลายๆอย่าง เราช็อกมาก เราทำอะไรไม่ถูก
ทุกอย่างมันไวมากจริงๆ เราซื้อบ้านอยู่ด้วยกันมา 1 ปีแล้ว เรากำลังจะจัดงานแต่งงานกันแล้ว เรามารู้ทีหลังว่าเค้ามีคนอื่น คนไม่ไกลตัวเราเลย
เรา 3 คนรู้จักกันดี เราใช้ชีวิตอยู่คนเดียวนับจากวันที่เค้าบอกเลิกเรา (เพิ่มเติม เราหย่ากันเรียบร้อย) เค้าไม่เคยมาใส่ใจดูแลเราเลย เมื่อไม่นานมานี้เค้ากลับมาบ้าน เค้าอยากมาเก็บของของเค้า เราเลยบอกเค้าว่าถ้าเราไม่อยู่บ้าน เราให้เข้าไม่ได้หรอก เราไม่รู้ว่าจะมาหยิบอะไรไปบ้าง เค้าหวังอยากเป็นเพื่อนกับเรา
ซึ่งเราให้เค้าไม่ได้ เพราะเราโดนมาเยอะมากจริงๆ อยากกลับมานอนบ้าน แต่เราไม่โอเคนะคะ เราไม่ได้ทำใจได้ เราผิดมากมั้ยที่ไม่ยอมให้เค้านอนที่บ้าน
เค้าไปมีความสุขกับผู้หญิงอื่น โดยที่เราไม่เคยมีความสุขแม้แต่วินาทีเดียว ไม่มีคืนไหนที่เราไม่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งร้องไห้เลยสักวันที่นอนบ้านหลังนี้
เรามาอยู่ต่างจังหวัดคนเดียวทั้งๆที่ไม่ได้มีญาติที่ไหนก็เพราะเค้าอยากมา เค้าบอกว่าอยากลงหลักปักฐานที่นี่ เราเลยตัดสินใจมา เรายอมเค้าทุกอย่างขนาดนี้ทำไมเค้ายังทำกับเราได้ กาลเวลาที่ลำบากด้วยกันมาไม่ได้พิสูจน์อะไรเลยใช่มั้ยค่ะ ว่าเราพร้อมอยู่เคียงข้างเค้าเสมอ
เราหมดศรัทธาในตัวเค้าไปแล้ว แต่เรายังรักเค้าเหมือนเดิมทุกอย่าง เค้าทำเราไว้จนเราเจ็บแสบเลยทีเดียว แต่เราไม่เคยไล่เค้าออกไปจากความคิดได้เลย
เราอยากพาตัวเองออกจากจุดนี้ เราจะให้กำลังใจตัวเองต่อไปยังไงดีคะ