ขอเล่าปัญหาที่พบอยู่ตอนนี้ก่อนนะคะ...
...ปกติแม่เราเป็นคนใจดีมากกกกกกกกกกก(มากเกินไป) นางจะชอบซื้อกับข้าว ขนมนมเนยต่างๆไปให้ข้างบ้านเสมอ ซึ่งถ้าพูดตามความเป็นจริงเค้าก้อคือหลานแท้ๆของแม่น่ะแหละ (ลูกของพี่ชายแม่แต่เสียไปนานแล้ว) เค้าอยู่กับเมียและลูกอีก 2 คน ****แต่ไม่ทำงาน ทำการหรืออะไรสักอย่างเลย****
เรียกได้ว่า นั่งกิน นอนกินอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ทำไร บ้านไม่เก็บ ไม่กวาด กินตรงไหน ทิ้งตรงนั้น พอฟ้ามืดก็จะรีบเข้าบ้าน ปิดไฟเงียบทั้งบ้าน จนคิดว่าเป็นบ้านร้าง... แต่แปลกใจไหมคะ??? ว่าทำไมไม่ทำงานแล้วยังมีอะไรกินอยู่ได้ทุกวันนี้ เมื่อก่อนเค้าก้อจะชอบไปขอเงินแม่เค้าเอง (ที่อยู่อีกตำบลนึง) แต่รู้สึกว่าจะมีปัญหาอะไรกันสักอย่าง เลยไม่ไปขออีกเลย
....ด้วยความที่แม่เราเป็นดี๊ดีอ่ะนะ นางจะคอยซื้อนู่นนี่นั่นไปให้เสมอ ("นางจะชอบบอกว่าสงสารเด็กมัน") ตอนนั้นเราก้อเข้าใจอยู่นะ เลยไม่คิดไร เพราะบางทีเราก้อซื้อมาให้เองเหมือนกัน
....แต่นานๆเข้า ก้อเป็นอยู่อย่างงี้เรื่อยๆ จากที่ใครจ้างให้ไปทำนั่นบ้าง นี่บ้าง เริ่มไม่เอา ก้อเลยลองคุยกับแม่ว่าเราทำผิดนะ เราให้เค้าทุกวันจน เค้าไม่รู้จักที่จะขวยขวาย หาทางช่วยเหลือตัวเค้าเองบ้างเลย ทุกๆวันก้อนอนรอว่า เราจะซื้อไรไปให้เค้าบ้าง ทุกเย็นจะมานั่งคอยแม่อยู่หน้าบ้านทุกวัน หรือบางทีก้อสอนลูก (อายุ3-4 ปี) ให้มาขอ มาประจบแม่เราแล้ว
....แต่มีอยู่มาวันนึง แม่ต้องกลับบ้านเย็นมาก ไม่มีเวลาไปซื้อกับข้าว ก้อเลยไม่มีไรให้เค้า ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าบ้านตัวเอง และอีกอย่างเราเองก้ออยากดัดนิสัยเค้าว่า อย่าซื้อให้บ่อย ให้เค้าไปหางานทำบ้าง ไม่ใช่รอจากเราอย่างเดียว มือเท้าก้อมีครบ ไม่ได้พิการอะไร ไหมเค้าจะมีลูกๆอีก เค้าน่าจะนึกถึงอนาคตของลูกๆและตัวเองบ้างแล้ว แม่ก้อลองทำดู....
****แล้วรู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เรื่องพึ่งเกิดเมื่อไม่กี่วันนี้เอง พอดีว่าตอนเย็นเราได้ซื้อเยลลี่ไปแพ็กนึง (จะมีอยู่ 6แก้ว) ก้อเอาแช่ตู้เย็นไว้ปกติ พอเย็นวันรุ่งขึ้นกลับมา กะว่าจะกินสักหน่อย ก้อเห็นมันหายไป 2 แก้ว เลยถามแม่ว่า แม่กินไป 2 แก้วแล้วหรอ (ก้อกะจะแกล้งแซวนางว่ากินเยอะนะ ไหนว่าไม่ชอบ) แต่นางบอกว่า "พึ่งกินไปแก้วเดียวเอง" เราก้อร้องอ้าววว แล้วหายไปไหนแก้วนึง เมื่อวานหนูยังไม่ได้กินเลยสักแก้ว เราก้อถามย้ำนาง ว่า "แน่ใจนะ" นางก้อบอกว่า "แน่ใจ!!" เราก้อบอกกะตัวเองว่า อ่ะ ไม่เป็นไีร แค่นี้เอง แต่ในใจลึกๆก้อยังสงสัยว่ามันจะหายไหนได้ อยู่กัน 2 คนแม่ลูก กลางวันเราก้อต่างออกไปทำงานทั้งคู่ กลับมาบ้านก้อเกือบมืด แม่คงไม่น่าขี้ลืมขนาดนั้นหรอก
****พอวันต่อมา เอาอีก มาม่าหาย!!! เพราะเราพึ่งซื้อมาเหมือนกัน และเก็บเองกับมือ ก้อเลยถามแม่อีกว่า"แม่กินไปหรอ ไม่รอกันเลยนร้าาาา" นางก้อตอกกลับ "กินไร พึ่งมาถึง ยังไม่ทันได้นั่งเลย จะเอาเวลาไปกินตอนไหน" คราวนี้เราเริ่มมั่นใจแล้ว ว่ามันไม่ปกติแน่ๆ และเราก้อถามอีกว่า "มีไรผิดปกติที่บ้านบ้างไหม" แม่บอก "ข้าวสารหายไปเยอะเลย" ทั้งๆที่แม่พึ่งซื้อมาไม่กี่วัน เติมไว้เต็มถัง แม่เองก้อเริ่มเอะใจ ว่าเดี๋ยวนี้ข้าวสารหมดไวมาก อาทิตย์ซื้อไป2-3 ครั้งได้ ทั้งที่เคยซื้อทีแค่อาทิตย์ละไม่เกิน 2 ครั้ง หมดไวผิดปกติ... พอเราได้ยินอย่างงั้นยิ่งมั่นใจ ว่า...ขโมยแน่นอน!! และคงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก บ้านข้างๆนั่นแหละ...เพราะเราเคยจำได้ว่าให้กุญแจสำรองกับป้าไว้(แม่ของพี่ข้างบ้าน) แต่แกทำหายไปนานแหละ จนเราเกือบลืมไปแล้ว แต่เราคิดว่า คงไม่ได้หายไปไหนหรอก ก้ออยู่ที่พี่นั่นแหละ
***ที่เรามาระบายนี่ ไม่ได้เพราะว่าห่วงของกินอะไรหรอกนะ แต่มันเสียความรู้สึกมากกว่า ทั้งๆที่ผ่าน ....แม่เราคอยช่วยเหลือ หอบข้าว หอบน้ำมาให้เค้าแทบทุกวัน แต่นี่คือสิ่งที่เค้า ตอบแทนแม่เราหรอ ขนาดว่าแม่เรารู้ขนาดนี้แล้ว แม่ยังซื้อไข่(10 ฟอง) ซื้อปลาให้พวกนั้นเหมือนเดิม แต่รู้ไหมว่า มันไม่แม้แต่จะโผล่ออกมารับด้วยตัวเอง ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ ส่งให้ลูก ออกมาเอาแทน... เรากับแม่พอรู้เรื่อง ก้อไม่เคยโวยวายอะไร เผลอๆจะมาทะเลาะกันเอง แม่ลูกด้วยซ้ำ หลายๆครั้ง ก้ออยากจะเตือนสติเค้าเหมือนกันนะ แต่เราเคยเห็นป้าเราพูด เค้าสอนมาหลายครั้งแล้ว สุดท้ายโดนตะเพิดออกจากบ้าน ทุกวันนี้เค้าถึงไม่ยอมอยู่บ้านหลังนั้นเลย อาจมีแว๊ปๆ ไปๆมาๆ แต่ไม่เคยค้าง บางทีสงสารป้าแกนะ จะพึ่งพิงลูกตัวเอง ก้อไม่ได้ ไหนจะต้องมาเลี้ยงลูกอีกคนของพี่อีก (รวมคนที่ป้าเลี้ยงด้วย เป็น 3 คน) แล้วดูตอนนี้ยังมาทำกับแม่เราแบบนี้อีก
****ก้อเลยอยากจะขอคำแนะนำ ควรทำยังไงดี กับคนพวกนี้ อยากดัดนิสัยเค้าให้รู้สำนึกบ้าง ปรับปรุงตัวเองใหม่บ้าง อย่างน้อยก้อทำเพื่อลูกเพื่อเมียของตัวเอง...
*****อาจจะยาวไปนิดนึงนะคะ หรือพูดวกวนไปบ้าง นี่พูดไปก้อโมโหไปนิดนึง
ขอวิธีดัดนิสัยเพื่อนบ้านเจ้าปัญหาหน่อยค่ะ
...ปกติแม่เราเป็นคนใจดีมากกกกกกกกกกก(มากเกินไป) นางจะชอบซื้อกับข้าว ขนมนมเนยต่างๆไปให้ข้างบ้านเสมอ ซึ่งถ้าพูดตามความเป็นจริงเค้าก้อคือหลานแท้ๆของแม่น่ะแหละ (ลูกของพี่ชายแม่แต่เสียไปนานแล้ว) เค้าอยู่กับเมียและลูกอีก 2 คน ****แต่ไม่ทำงาน ทำการหรืออะไรสักอย่างเลย****
เรียกได้ว่า นั่งกิน นอนกินอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ทำไร บ้านไม่เก็บ ไม่กวาด กินตรงไหน ทิ้งตรงนั้น พอฟ้ามืดก็จะรีบเข้าบ้าน ปิดไฟเงียบทั้งบ้าน จนคิดว่าเป็นบ้านร้าง... แต่แปลกใจไหมคะ??? ว่าทำไมไม่ทำงานแล้วยังมีอะไรกินอยู่ได้ทุกวันนี้ เมื่อก่อนเค้าก้อจะชอบไปขอเงินแม่เค้าเอง (ที่อยู่อีกตำบลนึง) แต่รู้สึกว่าจะมีปัญหาอะไรกันสักอย่าง เลยไม่ไปขออีกเลย
....ด้วยความที่แม่เราเป็นดี๊ดีอ่ะนะ นางจะคอยซื้อนู่นนี่นั่นไปให้เสมอ ("นางจะชอบบอกว่าสงสารเด็กมัน") ตอนนั้นเราก้อเข้าใจอยู่นะ เลยไม่คิดไร เพราะบางทีเราก้อซื้อมาให้เองเหมือนกัน
....แต่นานๆเข้า ก้อเป็นอยู่อย่างงี้เรื่อยๆ จากที่ใครจ้างให้ไปทำนั่นบ้าง นี่บ้าง เริ่มไม่เอา ก้อเลยลองคุยกับแม่ว่าเราทำผิดนะ เราให้เค้าทุกวันจน เค้าไม่รู้จักที่จะขวยขวาย หาทางช่วยเหลือตัวเค้าเองบ้างเลย ทุกๆวันก้อนอนรอว่า เราจะซื้อไรไปให้เค้าบ้าง ทุกเย็นจะมานั่งคอยแม่อยู่หน้าบ้านทุกวัน หรือบางทีก้อสอนลูก (อายุ3-4 ปี) ให้มาขอ มาประจบแม่เราแล้ว
....แต่มีอยู่มาวันนึง แม่ต้องกลับบ้านเย็นมาก ไม่มีเวลาไปซื้อกับข้าว ก้อเลยไม่มีไรให้เค้า ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าบ้านตัวเอง และอีกอย่างเราเองก้ออยากดัดนิสัยเค้าว่า อย่าซื้อให้บ่อย ให้เค้าไปหางานทำบ้าง ไม่ใช่รอจากเราอย่างเดียว มือเท้าก้อมีครบ ไม่ได้พิการอะไร ไหมเค้าจะมีลูกๆอีก เค้าน่าจะนึกถึงอนาคตของลูกๆและตัวเองบ้างแล้ว แม่ก้อลองทำดู....
****แล้วรู้ไหมเกิดอะไรขึ้น เรื่องพึ่งเกิดเมื่อไม่กี่วันนี้เอง พอดีว่าตอนเย็นเราได้ซื้อเยลลี่ไปแพ็กนึง (จะมีอยู่ 6แก้ว) ก้อเอาแช่ตู้เย็นไว้ปกติ พอเย็นวันรุ่งขึ้นกลับมา กะว่าจะกินสักหน่อย ก้อเห็นมันหายไป 2 แก้ว เลยถามแม่ว่า แม่กินไป 2 แก้วแล้วหรอ (ก้อกะจะแกล้งแซวนางว่ากินเยอะนะ ไหนว่าไม่ชอบ) แต่นางบอกว่า "พึ่งกินไปแก้วเดียวเอง" เราก้อร้องอ้าววว แล้วหายไปไหนแก้วนึง เมื่อวานหนูยังไม่ได้กินเลยสักแก้ว เราก้อถามย้ำนาง ว่า "แน่ใจนะ" นางก้อบอกว่า "แน่ใจ!!" เราก้อบอกกะตัวเองว่า อ่ะ ไม่เป็นไีร แค่นี้เอง แต่ในใจลึกๆก้อยังสงสัยว่ามันจะหายไหนได้ อยู่กัน 2 คนแม่ลูก กลางวันเราก้อต่างออกไปทำงานทั้งคู่ กลับมาบ้านก้อเกือบมืด แม่คงไม่น่าขี้ลืมขนาดนั้นหรอก
****พอวันต่อมา เอาอีก มาม่าหาย!!! เพราะเราพึ่งซื้อมาเหมือนกัน และเก็บเองกับมือ ก้อเลยถามแม่อีกว่า"แม่กินไปหรอ ไม่รอกันเลยนร้าาาา" นางก้อตอกกลับ "กินไร พึ่งมาถึง ยังไม่ทันได้นั่งเลย จะเอาเวลาไปกินตอนไหน" คราวนี้เราเริ่มมั่นใจแล้ว ว่ามันไม่ปกติแน่ๆ และเราก้อถามอีกว่า "มีไรผิดปกติที่บ้านบ้างไหม" แม่บอก "ข้าวสารหายไปเยอะเลย" ทั้งๆที่แม่พึ่งซื้อมาไม่กี่วัน เติมไว้เต็มถัง แม่เองก้อเริ่มเอะใจ ว่าเดี๋ยวนี้ข้าวสารหมดไวมาก อาทิตย์ซื้อไป2-3 ครั้งได้ ทั้งที่เคยซื้อทีแค่อาทิตย์ละไม่เกิน 2 ครั้ง หมดไวผิดปกติ... พอเราได้ยินอย่างงั้นยิ่งมั่นใจ ว่า...ขโมยแน่นอน!! และคงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก บ้านข้างๆนั่นแหละ...เพราะเราเคยจำได้ว่าให้กุญแจสำรองกับป้าไว้(แม่ของพี่ข้างบ้าน) แต่แกทำหายไปนานแหละ จนเราเกือบลืมไปแล้ว แต่เราคิดว่า คงไม่ได้หายไปไหนหรอก ก้ออยู่ที่พี่นั่นแหละ
***ที่เรามาระบายนี่ ไม่ได้เพราะว่าห่วงของกินอะไรหรอกนะ แต่มันเสียความรู้สึกมากกว่า ทั้งๆที่ผ่าน ....แม่เราคอยช่วยเหลือ หอบข้าว หอบน้ำมาให้เค้าแทบทุกวัน แต่นี่คือสิ่งที่เค้า ตอบแทนแม่เราหรอ ขนาดว่าแม่เรารู้ขนาดนี้แล้ว แม่ยังซื้อไข่(10 ฟอง) ซื้อปลาให้พวกนั้นเหมือนเดิม แต่รู้ไหมว่า มันไม่แม้แต่จะโผล่ออกมารับด้วยตัวเอง ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ ส่งให้ลูก ออกมาเอาแทน... เรากับแม่พอรู้เรื่อง ก้อไม่เคยโวยวายอะไร เผลอๆจะมาทะเลาะกันเอง แม่ลูกด้วยซ้ำ หลายๆครั้ง ก้ออยากจะเตือนสติเค้าเหมือนกันนะ แต่เราเคยเห็นป้าเราพูด เค้าสอนมาหลายครั้งแล้ว สุดท้ายโดนตะเพิดออกจากบ้าน ทุกวันนี้เค้าถึงไม่ยอมอยู่บ้านหลังนั้นเลย อาจมีแว๊ปๆ ไปๆมาๆ แต่ไม่เคยค้าง บางทีสงสารป้าแกนะ จะพึ่งพิงลูกตัวเอง ก้อไม่ได้ ไหนจะต้องมาเลี้ยงลูกอีกคนของพี่อีก (รวมคนที่ป้าเลี้ยงด้วย เป็น 3 คน) แล้วดูตอนนี้ยังมาทำกับแม่เราแบบนี้อีก
****ก้อเลยอยากจะขอคำแนะนำ ควรทำยังไงดี กับคนพวกนี้ อยากดัดนิสัยเค้าให้รู้สำนึกบ้าง ปรับปรุงตัวเองใหม่บ้าง อย่างน้อยก้อทำเพื่อลูกเพื่อเมียของตัวเอง...
*****อาจจะยาวไปนิดนึงนะคะ หรือพูดวกวนไปบ้าง นี่พูดไปก้อโมโหไปนิดนึง