เห็นตอนนี้พูดถึงกันเยอะ เลยเข้าใจมาระดับนึง
รู้สึกว่ามันโหดยังไงก็ไม่รู้
ฟุตบอล มีตัวจริง มีตัวสำรอง แต่คือทำเพื่อให้ทีมชนะ
ตอนจบคือทีมชนะ คือชนะทั้งทีม จะตัวจริงหรือตัวสำรองก็ตาม
ฟุตบอลต้องอาศัยหลายอย่างๆ โดยเฉพาะความความสัมพันธ์
ฟุตบอล มีกองหน้า กองกลาง กองหลัง ผู้รักษาประตู
แต่คงยากที่จะเอากองหลังไปแทนกองหน้า หรือ เอากองหน้าไปแทนผู้รักษาประตู
และไม่ต้องคอยมานั่งกด Social Network อย่างกับเป็นหน้าที่ของชีวิต
แต่ BNK48 คือ เหมือนทุกคนอยู่ทีมเดียวกัน แต่มีเซนเตอร์ มีเซมแถวหน้า แถวกลาง แถวหลัง ตัวจริง ตัวสำรอง
ต้องคอยอัพ Social Network ไม่ต่างจากทานยา เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน
ทุกคนต้องแข่งกัน ขึ้นมาอยู่ข้างหน้า ในความสัมพันธ์ที่ยังมีคำว่าเพื่อนที่ยังคงอยู่ในใจ
ถ้าใช้แบบนี้กับผู้ชาย วงน่าจะแตกไปแล้วรึเปล่า ?
ต้องคอยเพิ่มยอด IG, ยอด Facebook, ยอดเงินเปย์ใน VOOV, ยอดบัตรจับมือ, ยอดสินค้าของน้องๆ, ยอด 2shot, ยอด Presenter
ยังจำได้ดี ตอนที่ ROOM39 ไปทั้งวง ไปในนามวง แต่ PR ลากแค่ทอมมาถ่ายกับผู้บริหารเพียงคนเดียว
มลน้ำตาแตก สะอึกสะอื้น ไม่เคยลืมภาพนั้นเลยจริงๆ ติดตามาตลอด
ผู้ใหญ่บางคนเจอแบบนี้ยังไม่ไหว น้องบางคนยังไม่ 18 ด้วยซ้ำ น้องเก่งมากๆ ที่อยู่กับความรู้สึกแบบนี้ได้
แล้วน้องๆ ล่ะ ที่เป็นตัวสำรองอยู่หลังเวที ซ้อมก็ซ้อมหนัก ซ้อมหลายตำแหน่ง แต่ไม่ได้ขึ้น เพียงเพราะไม่เป็นที่นิยม ไม่เป็นที่รู้จัก
วงนี้ขายพยายาม แต่ความพยายามไม่ใช่ตัวตัดสินการเป็นตัวจริงของน้อง
ความนิยมต่างหากที่ตัดสิน การเป็นตัวจริง
ตัวจริงก็พยายามหนักนะ ไม่ใช่ไม่พยายาม พยายามไม่แพ้กัน
ฌ ผู้เป็นนัยๆ ว่าเหมือนได้ทุกอย่าง แต่จริงๆ แล้ว ก็สูญเสียไม่น้อยกว่าคนอื่นหรอก
ฌ บอกว่าทางคนบนให้มาเอง ฌ ไม่ได้ไปขอมา
ฌ เป็นคนที่ไม่สนใจว่าจะได้มาเพราะอะไร ไม่มีเวลาให้คิดด้วยซ้ำ งานเยอะมาก
แต่ถ้าได้มาจะทำให้เต็มที่ที่สุด ทำให้คนยื่นงานให้ ฌ ตลอด เหมือนปฏิเสธไม่เป็น
ทำๆ จนไม่เหลือเวลาทำอย่างอื่นเลย ศักดิ์ศรีกัปตันวงก็ค้ำคออยู่
ข้างล่างก็เครียด ก็คิดๆ ไม่รู้จะเพิ่มความนิยมยังไง จะต้องเพิ่มความพยายามยังไง ให้ตรงเป้า
เจ้าเป้ก็เครียด เห็นฮาๆ ดูน่าจะชิวๆ ต้นๆ ในวง เจ้าเป้ก็เครียด
แต่ผลลัพธ์ไม่เท่ากัน แค่หน้าตาดีกว่า โอกาสนี่ก็มากกว่าเยอะมาก
นึกถึงการ์ตูนญี่ปุ่นที่ไม่รู้ว่ามีแบบนี้กี่เรื่อง
ตัวเอก
พวกพ้องน่ะ มันสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ
พวกพ้องน่ะมีไรต้องช่วยเหลือกัน
พวกพ้องน่ะต้องรักกัน
พวกเดียวกันจำเป็นต้องมาแข่งกันทำไม
ถ้าทำร้ายพวกเดียวกันได้ เพราะอยากชนะ มันก็ไม่ใช่พวกเดียวกันแล้ว เหตุผลแค่นั้นเองเหรอ
ตัวร้าย
เพียงเพื่อให้อยู่บนจุดสูงสุดแล้ว มันก็ต้องทำได้ทุกอย่าง
พวกพ้องน่ะมันคำพูดของคนอ่อนแอ
คนแข็งแกร่งน่ะ สละได้แม้แต่สิ่งที่รักที่สุด
เพื่อนเหรอ มันก็แค่คำพูดของคนโง่
ความเห็นอกเห็นใจของคนไทยนี่เยอะต้นๆ ของโลกเลยนะ ดูจากเหตุการณ์ถ้ำหลวงได้
ถ้ามันไปถึงสื่อกระแสหลัก คงเป็นไร Talk of the town แน่นอน
คุณคิดอย่างไรกับ Japan Business 48 Model ?
รู้สึกว่ามันโหดยังไงก็ไม่รู้
ฟุตบอล มีตัวจริง มีตัวสำรอง แต่คือทำเพื่อให้ทีมชนะ
ตอนจบคือทีมชนะ คือชนะทั้งทีม จะตัวจริงหรือตัวสำรองก็ตาม
ฟุตบอลต้องอาศัยหลายอย่างๆ โดยเฉพาะความความสัมพันธ์
ฟุตบอล มีกองหน้า กองกลาง กองหลัง ผู้รักษาประตู
แต่คงยากที่จะเอากองหลังไปแทนกองหน้า หรือ เอากองหน้าไปแทนผู้รักษาประตู
และไม่ต้องคอยมานั่งกด Social Network อย่างกับเป็นหน้าที่ของชีวิต
แต่ BNK48 คือ เหมือนทุกคนอยู่ทีมเดียวกัน แต่มีเซนเตอร์ มีเซมแถวหน้า แถวกลาง แถวหลัง ตัวจริง ตัวสำรอง
ต้องคอยอัพ Social Network ไม่ต่างจากทานยา เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน
ทุกคนต้องแข่งกัน ขึ้นมาอยู่ข้างหน้า ในความสัมพันธ์ที่ยังมีคำว่าเพื่อนที่ยังคงอยู่ในใจ
ถ้าใช้แบบนี้กับผู้ชาย วงน่าจะแตกไปแล้วรึเปล่า ?
ต้องคอยเพิ่มยอด IG, ยอด Facebook, ยอดเงินเปย์ใน VOOV, ยอดบัตรจับมือ, ยอดสินค้าของน้องๆ, ยอด 2shot, ยอด Presenter
ยังจำได้ดี ตอนที่ ROOM39 ไปทั้งวง ไปในนามวง แต่ PR ลากแค่ทอมมาถ่ายกับผู้บริหารเพียงคนเดียว
มลน้ำตาแตก สะอึกสะอื้น ไม่เคยลืมภาพนั้นเลยจริงๆ ติดตามาตลอด
ผู้ใหญ่บางคนเจอแบบนี้ยังไม่ไหว น้องบางคนยังไม่ 18 ด้วยซ้ำ น้องเก่งมากๆ ที่อยู่กับความรู้สึกแบบนี้ได้
แล้วน้องๆ ล่ะ ที่เป็นตัวสำรองอยู่หลังเวที ซ้อมก็ซ้อมหนัก ซ้อมหลายตำแหน่ง แต่ไม่ได้ขึ้น เพียงเพราะไม่เป็นที่นิยม ไม่เป็นที่รู้จัก
วงนี้ขายพยายาม แต่ความพยายามไม่ใช่ตัวตัดสินการเป็นตัวจริงของน้อง
ความนิยมต่างหากที่ตัดสิน การเป็นตัวจริง
ตัวจริงก็พยายามหนักนะ ไม่ใช่ไม่พยายาม พยายามไม่แพ้กัน
ฌ ผู้เป็นนัยๆ ว่าเหมือนได้ทุกอย่าง แต่จริงๆ แล้ว ก็สูญเสียไม่น้อยกว่าคนอื่นหรอก
ฌ บอกว่าทางคนบนให้มาเอง ฌ ไม่ได้ไปขอมา
ฌ เป็นคนที่ไม่สนใจว่าจะได้มาเพราะอะไร ไม่มีเวลาให้คิดด้วยซ้ำ งานเยอะมาก
แต่ถ้าได้มาจะทำให้เต็มที่ที่สุด ทำให้คนยื่นงานให้ ฌ ตลอด เหมือนปฏิเสธไม่เป็น
ทำๆ จนไม่เหลือเวลาทำอย่างอื่นเลย ศักดิ์ศรีกัปตันวงก็ค้ำคออยู่
ข้างล่างก็เครียด ก็คิดๆ ไม่รู้จะเพิ่มความนิยมยังไง จะต้องเพิ่มความพยายามยังไง ให้ตรงเป้า
เจ้าเป้ก็เครียด เห็นฮาๆ ดูน่าจะชิวๆ ต้นๆ ในวง เจ้าเป้ก็เครียด
แต่ผลลัพธ์ไม่เท่ากัน แค่หน้าตาดีกว่า โอกาสนี่ก็มากกว่าเยอะมาก
นึกถึงการ์ตูนญี่ปุ่นที่ไม่รู้ว่ามีแบบนี้กี่เรื่อง
ตัวเอก
พวกพ้องน่ะ มันสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอ
พวกพ้องน่ะมีไรต้องช่วยเหลือกัน
พวกพ้องน่ะต้องรักกัน
พวกเดียวกันจำเป็นต้องมาแข่งกันทำไม
ถ้าทำร้ายพวกเดียวกันได้ เพราะอยากชนะ มันก็ไม่ใช่พวกเดียวกันแล้ว เหตุผลแค่นั้นเองเหรอ
ตัวร้าย
เพียงเพื่อให้อยู่บนจุดสูงสุดแล้ว มันก็ต้องทำได้ทุกอย่าง
พวกพ้องน่ะมันคำพูดของคนอ่อนแอ
คนแข็งแกร่งน่ะ สละได้แม้แต่สิ่งที่รักที่สุด
เพื่อนเหรอ มันก็แค่คำพูดของคนโง่
ความเห็นอกเห็นใจของคนไทยนี่เยอะต้นๆ ของโลกเลยนะ ดูจากเหตุการณ์ถ้ำหลวงได้
ถ้ามันไปถึงสื่อกระแสหลัก คงเป็นไร Talk of the town แน่นอน